yvesjoris.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
De moeite waard
 
 google  Yves' blog 

 
 
 
   
 
Laatste artikelen
Twee jaar heeft dit blog platgelegen. Of ik niets te vertellen had? Wellicht wel, maar dat deden zoveel mensen ook al. wie ben ik om dan nog te spreken in deze menigte van stemmen. Een jaar trokken we de wijde wereld in, op zoek naar stilte. We vonden wat we zochten en beseften toen dat we het al die tijd al hadden. In ieder geval vond ik het tijd om dit blog voorgoed af te sluiten en over te stappen naar de concurrentie. Waarom? Noem het verandering. Vanaf nu leest u me opnieuw op http://lettergoesting.wordpress.com.  
Lees meer...
 Is het toegelaten om na meer dan twee jaar een blog opnieuw op te starten? Ben ik teveel afgeleid door Facebook? Was het niet gemakkelijker om even een berichtje te posten dan een gans artikel neer te pennen? Ik sla een welgemeend mea culpa en verklaar hierbij Lettergoesting<\i> opnieuw voor geopend.
Lees meer...
Het begon al op de speelplaats. Heb jij Wilfried van Moer? Ik heb Ludo Coeck dubbel. Het was een sport om zo snel mogelijk je Panini voetbalalbum vol te krijgen. Sommigen speelden vlas en kochten de resterende stickers rechtstreeks aan bij die Mr. Panini. Ik hield vol tot het bittere einde. Ik verdacht de stickerman ervan die ene speler (ik ben zijn naam vergeten, het was er een van Winterslag) niet afgedrukt te hebben. elke dag ging ik tijdens de speeltijd op zoek naar die ene X. Mijn vader wist wel beter, want toen ik op een avond thuiskwam, dan lag die sticker toevallig op mij te wachten. Een collega had die dubbel.
Elk jaar vond mijn vader een collega die net die ontbrekende sticker had. Het duurde lang alvorens ik het begreep. Of wilde ik het niet begrijpen, omdat anders de droom uiteenspatte? Het verzamelen is gebleven. Eerst munten,dan postzegels, later werden het treinen en langspeelplaten van Elvis. Uiteindelijk werden het boeken. Lezen werd een vorm van bibliomanie. Later zal ik het wel allemaal eens lezen. Maar later is ondertussen nu geworden. Om het me een beetje gemakkelijker te maken ben ik overgeschakeld op het verzamelen van mooie woorden. Eerst schreef ik ze op in een schriftje dat me begeleidde tot op het nachtkastje. De nacht tovert de mooiste woorden tevoorschijn. Menig donker moment in het rijk van Morpheus heb ik wakker gelegen, steeds weer dat ene woord herhalend tot ik tegen de ochtend in slaap viel en het enkele uren later weer vergeten was. Vele woorden zijn zo aan mijn schrijfleven ontglipt. Het schriftje werd mijn externe droomgeheugen.

Woorden verzamelen is moeilijker dan het op het eerst zicht lijkt: woorden zijn weliswaar onuitputbaar, de grondstof waaruit ze aangeleverd worden bestaat in onze taalstreken steevast uit 26 letters. Dit alfabet inspireerde Louis Aragon trouwens tot een van zijn bekendste gedichten, waarvan sceptici beweren dat ze het ook zouden kunnen:

abcdef
ghijkl
mnopqr
stuvw
xyz

Lijkt het u niets anders dan het alfabet? Inderdaad, maar herhaal deze letters in een andere volgorde, schrijf ze uit en kruid ze met een vleugje inspiratie en je hebt Shakespeare, Neruda, Rimbaud en Gorter. Doorheen de jaren vond ik woorden als kroostnood, woordwonden (later las ik het woord bij de Nederlandse prins der dichters) of schaduwcirkel. Bij het de kleur aubergineblauw hoef je me geen verdere uitleg te geven. Ik kan me perfect een beeld vormen van dat blauw dat zo donker is dat het bijna zwart lijkt. Of is het omgekeerd?

Van twee Franse dames aan een bushalte in Irkoetsk leerde ik het woord babilets kennen. Op het eerste zicht deed het woord me denken aan een nieuwe soort kinderluier met extra absorptievermogen voor nog drogere babybilletjes, maar de Russische betekenis is veel romatischer. Ik kan het best omschrijven als de Indian Summer (wie denkt er nu niet onmiddellijk aan Joe Dassin?) van de vrouw. Het is de leeftijd waarop de kinderen het huis verlaten hebben. De rust keert weder in de woonkamer en moeder kijkt voor het eerst in lange tijd weer eens in de spiegel. Zij alleen merkt de piepkleine veranderingen: die subtiele rimpeltjes naast de ogen, die speelse glimlach die even om de mondhoeken speelt, die zelfbewuste blik in de ogen die voor het eerst in jaren een innerlijke rust uitstralen. Dat is babilets: de korte periode waarin een moeder opnieuw beseft dat ze in de eerste plaats vrouw is.

Het was meer dan 6.000 km van huis dat ik mijn schriftje opende en het woord opschreef.

 
Lees meer...
September 2008
Brussels airport , weather fine
business as usual
At terminal number 9
Oh Moscow, Moscow, fly to Moscow
Oh Moscow, Moscow, fly to Moscow
Da svidanje, da svidanje
Our trip begins
 
 
Deze blog heeft lang stilgelegen. Wellicht veel te lang, maar er was een goede reden voor. We waren bezig met de voorbereiding van ons sabbatsjaar.
7 september is het zover. Dan vliegen we naar Moskou. De rest van onze avonturen kunt u volgen op http://magonia.travellerspoint.com.
 
Iemand trouwens een idee op welk liedje bovenstaande tekst gebaseerd is?
 

Lees meer...   (1 reactie)

Nomofobie is niet de angst voor wetten zoals elke rechtgeaarde classicus zou kunnen vermoeden, maar de samentrekking van NO MO(bile): de angst om niet bereikbaar te zijn. In het kader van de uitbreiding van het neologisme zou ik vandaag het woord carrogantie willen toevoegen aan onze taal van Claus, Claes en Conscience (beter bekend als de CCC van de Vlaamse literatuur).

Carrogantie is het gevoel dat ontstaat wanneer een beschaafd wezen opgesloten wordt in 1.000 kg metaal en plastiek voorzien van wielen en motor. Plots vallen alle mentale remmen weg, draaien ogen wild in hun kassen en groeit een verbeten grijns rond de mondhoeken. De hersenen sturen nog slechts een prikkel door die ervoor zorgt dat zich rond de iris een vizier aftekent dat signalen aan de rechtervoet doorgeeft. De weg is mijn terrein.

Tom Naegels schreef in zijn column dit weekend al over de wiskundige vergelijking van de TGA. Een TGA is een Te Grote Auto, meestal bemand door mensen wier bankrekening groter is dan hun IQ. Ze kopen een wagen die vijfmaal duurder is dan een gewoon exemplaar en daardoor denken ze dat ze slechts 1/5e van hun hoffelijkheid moeten behouden. Of in formulevorm:

Prijs wagen x hoffelijkheid = 1

waarbij onmiddellijk duidelijk wordt dat een dure wagen automatisch moet leiden tot een dalende hoffelijkheid om de constante te bewaren.

Carrogantie leidt in sommige gevallen tot andere neologismen:

Stuurkauwen is het fenomeen dat optreedt wanneer men als TGA-bezitter op de pechstrook geblokkeerd wordt door een trucker die de formule ook kent.

Oostblokkeren (met klemtoon op voorlaatste lettergreep) is het fenomeen waarbij een trucker uit het voormalige Oostblok, met een snelheidsbegrenzer op 90 km/u een vrachtwagen wil voorbijsteken die een begrenzing heeft op 89 km/u, waardoor een inhaalmanoeuvre ontstaat dat 30 minuten duurt.

Gsmduiken. De vlotte beweging waarbij de chauffeur volledig onder de passagierszetel duikt op zoek naar de gsm die tijdens een bruusk remmanoeuvre van diezelfde zetel gevallen is.

Rij-stroke. Samentrekking en Anglicisme dat verwijst naar de verhoogde hartfrequentie die optreedt bij het stuurkauwen, , oostblokkeren en gsmduiken en die kan leiden tot een hartaanval (Engels: stroke)

Deze nieuwe woorden bewijzen dat mobiliteit (of beter gezegd: het gebrek daaraan) onze Nederlandse taal ten goede komt.
 

Lees meer...   (6 reacties)
- Ik ben Sofie en heb er vandaag nog niet aan gedacht. (applaus van de andere aanwezigen)
- Jos, gisteren heel moeilijk, heb hem toch even in mijn handen genomen. Het gevoel was voldoende voor mij. (een licht afkeurend geroezemoes)
- Frank, ik … Zijn stem breekt. Gisteren drie keer. Het was sterker dan mezelf. Een keer op het toilet tijdens de werkuren, een tweede keer in de wagen en de derde keer toen ik een extra toertje deed met de hond.
De groep keurt zijn gedrag af. De begeleider bedaart de gemoederen.

Staat u me toe dat ik jullie even meeneem op een korte uitstap naar de toekomst. In de grote steden zijn speciale ruimtes geopend waar deze mensen in contact kunnen treden met gelijkgezinden. Op de luchthavens heeft de lobbygroep C.R.A.S.H (citizens raging about silence hysteria) haar slag thuisgehaald en is de rust in de vliegtuigen weergekeerd. Op de autowegen houden mensen hun twee handen stevig op het stuur … als ze nog twee handen hebben. De vigilante van vliegende brigades was niet mals. Wie betrapt werd, zag haar/zijn hand een paar minuten later chirurgisch verwijderd worden. De wereld werd kalmer en minder bereikbaar.

Overdreven, wellicht, maar wie geconfronteerd wordt met nomophobie zal er wellicht anders over denken. Overal rondom mij kakelende mensen. Op de tram speelt een vrouw (die ik 35 schat, maar daar ben ik ook niet zo goed in) levende gps. Ik zit nu op de tram en we rijden over de Turnhoutsebaan. We staan stil aan de Drink. Veel volk, ja, ik zal er zijn, zeker, we rijden voort, neen, niks speciaals, hier ook. De Kerkstraat al. Blij dat ik met de tram ben.

Ik daarentegen heb de neiging om haar gsm met een zwierige beweging te katapulteren op de Carnotstraat die we momenteel bereiken. Of in de Delhaize zie ik al die opgelucht mannen die met een briefje in de hand naar al die merken choco staren. Mobieltje, help me. Vroeger moest hij telkens weer naar huis rijden tot grote ergernis van moeder de vrouw. Nu belt hij haar.
 
Nomophobie is de angst om onbereikbaar te zijn. Steeds meer mensen staren langer naar het scherm van de gsm dan in de ogen van de partner. De gesprekken worden steeds korter en cryptischer. De spreektaal past zich aan aan het aantal tekens per bericht.
 
8UV
K Kbel nog GFTD
IDDHDAJ

(even een korte vertaling van dit bericht dat lijkt op een formule om Al Qaida de ultieme overwinning te bezorgen: 8 uur vanavond. Ok, ik bel nog, Ik ben de ganse dag afwezig. Ik denk de hele dag aan jou)

Daarom dat nomoloog in de nabije toekomst een knelpuntberoep dreigt te worden. We lopen het risico te eindigen met een klinkerloze taal die alleen nog maar via scherm gecommuniceerd kan worden. Onze stembanden zullen hun functie verliezen. Wie zal deze trend winnen; de kakelende kakels of de mensen met vergroeide sms-vingers? LLn d tkmst zl ht zggn.

Volgende zaterdag is het Schrijfdag in Gent. Creatief Schrijven speelt ten dans. Momenteel worstel ik me doorheen het werk van een aantal mensen die gedichten ingestuurd hebben. Worstelen is een verkeerd woord. Er zit prachtwerk tussen. Soms begrijp ik niet waarop uitgeverijen zich baseren om bepaalde dichtbundels uit te geven. Verder ga ik proberen om die dag columntips van Tom Naegels los te weken om Koen Meulenaere van de laatste pagina’s van Knack te verdrijven.

Seffens lesgeven. Het kapitaal van KBC (de nieuwe medewerkers ) diets maken waarmee ik me de ganse dag bezighoud. Ik weet niet of ze allemaal een blog hebben ;-)

Lees meer...
Vandaag reed ik doorheen een kunstlandschap naar mijn werk. De bleke maan doorheen de net bottende takken leek net weggelopen uit een schilderij van Delvaux. Een vrachtwagen voegde aan het geheel een tipje Magritte toe. Ceci n’est pas un jour de travail. Langzaam moeide de dageraad zich met de kleuren waardoor het nachtzwart van palet wisselde met Yves Kleinblauw. Dat krachtige blauw dat alleen maar mag gebruikt worden om een positieve dag aan te kondigen. In de wagens die langzaam in kudde richting hoofdstad trokken volgde ik performances waarvan Ulay en Abramovic alleen maar konden dromen. Gsm in de linkerhand, pc op de passagierszetel. Tegelijk moet make-up bijgewerkt worden en kan de weerspannige haardos nog een laatste kambeurt gebruiken. Beperk deze handelingen allemaal tot een ruimte van enkele vierkante meter en het lange wachten aan een rood licht krijgt plots een andere betekenis.
 
Een man die wel eens zin had in SM en bijgevolg ook halt hield bij een rood licht, heeft zijn lust met de dood moeten bekopen. Tepelkl’Emma en Electro’joke mochten de man eens lichtelijk onder stroom brengen, maar zoals mijn grootmoeder zaliger altijd al zei: ‘Voor den electrik en sex met tepelklemmen onder stroom moet je bij de elektrieker zijn.’ Ik heb nooit geweten waar ze deze levenswijsheid haalde. In ieder geval heeft een mix van cocaïne, champagne en een overdaad elektriciteit ervoor gezorgd dat het hart het plots begaf. Niet bij mijn grootmoeder, maar bij de man in kwestie, wel te verstaan. Zijn weduwe eist nu 1.400.000 € van de prostituees in kwestie omdat ze met weinig kennis van zaken omsprongen met het voltage van haar man. Dit bedrag is o.a. berekend op het jaarloon van 200.000 € van de man. Je ziet het: zelfs dan is er een verschil tussen eens naar de hoeren gaan en een prostitué bezoeken. Of zoals mijn oma zaliger al zei: een rijke vrouw onderhoudt meerdere aangename vriendschappen. Een arme vrouw is een hoer.
 
In Knack van enkele weken geleden genoten van de column van Joël De Ceulaer waarin hij de vloer aanveegde met de literaire bagger die we momenteel over onze hoofden uitgebraakt krijgen. Hugo is dood, de letteren zijn met hem gestorven. De Ceulaer schuift de verantwoordelijkheid door naar de recensenten die amper lezen wat hun toegeschoven wordt en zich meestal ventileren in hyperbolen omdat een schrijver er in slaagt om een werk zonder schrijffouten af te leveren. Momenteel ligt het boek van Pierre Bayard op mijn nachtkastje (naast de onderbroeken die nog weggelegd moeten worden, het kastje van de airco en een nachtlampje dat ooit gekocht is bij een ondertussen ter ziele gegane Maghrebinterieurwinkel): How to talk about books you haven’t read. In dit boek reikt de Franse literatuurprofessor tips aan hoe men kan praten over boeken die men nooit gelezen heeft. Een paradox die perfect geïllustreerd wordt door mijn blog. Nog geen letter gelezen en toch is het boek al meerdere malen bij mij over de tong gegaan.
 
Nog vijf maanden en vijf dagen en dan vertrekken we richting Moskou. Een jaar weg van huis. Weg van de haast en verplichtingen. Het lijkt wel alsof we een droom zullen binnenstappen. Wakker worden en genieten van het ogenblik zelf. De voorbereidingen zijn in volle gang. Lezen over Rusland, Mongolië en Hong Kong. Dan wegdromen over de oevers van de Mekong, de stilte bij het graf van Mouhot. De fietstocht aan het Inle-meer, de zonsondergang over de vlakte van Bagan, een Tom Yam als middagmaal, laap khai met sticky rice. Het lijkt plots allemaal zo dichtbij. Nog veel te doen. Alleen de boeken die ons zullen vergezellen liggen reeds geduldig te wachten. Ik lees momenteel Blaise Cendrars (met dank aan Bart Stouten) en geniet van zijn Prose du Transsibérien:

En ce temps-là, j'étais en mon adolescence
J'avais à peine seize ans et je ne me souvenais déjà plus de mon enfance
J'étais à 16.000 lieues du lieu de ma naissance
J'étais à Moscou dans la ville des mille et trois clochers et des sept gares
Et je n'avais pas assez des sept gares et des mille et trois tours
Car mon adolescence était si ardente et si folle
Que mon coeur tour à tour brûlait comme le temple d'Ephèse ou comme la Place Rouge de Moscou quand le soleil se couche.
Et mes yeux éclairaient des voies anciennes.
Et j'étais déjà si mauvais poète
Que je ne savais pas aller jusqu'au bout.

Ik voel me gelukkig omdat ik het gedicht over enkele maanden kan nareizen.
 

 
Lees meer...   (2 reacties)

1957. De Russen schieten een hond genaamd Laika de ruimte in. Bill Haley en Elvis Presley bederven de Amerikaanse jeugd met hun decadente muziek. In datzelfde jaar gaat in de Scala van Milaan Dialoghi delle Carmelitane in première. In 2007 doet de Franse versie de vernieuwde Antwerpse opera aan. Ik ging naar de matinee en hoorde (zag) dat het goed was.

Op het podium enkele habijten, het uniform van de karmelietessen. Deze kloosterorde, die in de eerste plaats bekend staat om haar werkijver en stilte, verbaast drie uur lang met prachtige gezangen.

Poulenc baseerde zich voor deze opera op het werk van Georges Bernanos, die in 1948 aangesproken werd om de oorspronkelijke novelle van Gertrude von Le Fort Die letzte am Schafott (1931) tot een filmscript uit te werken. De tekst was te spiritueel voor een film, maar het werk vond zijn weg naar de theaterzalen. In 1960 zouden cineast Philippe Agostini en Père Brückberger het aandurven om er een film van te maken met de titel Le Dialogue des Carmélites.



Het verhaal gaat over angst, een existentiële vrees voor de omgeving. Blanche de la Force (met een knipoog naar de auteur van het oorspronkelijke werk) besluit om zich terug te trekken in het klooster om daar beschermd te worden tegen de wrede buitenwereld van de Franse Revolutie. Ze zal echter snel beseffen dat deze levensangst waarvoor ze op de vlucht gaat, ook binnen de kloostermuren heerst. De sopraan Olga Pasichnyk slaagt er prachtig in om Blanche te laten evolueren van een angstige aristocratische dame tot een zelfbewuste vrouw die in haar geloof de kracht vindt om uiteindelijk de dood in het gezicht te kijken.

De Franse mezzosopraan Nadine Denize is voor het eerst te gast in de Vlaamse opera. Haar bij momenten brekende stem sluit prachtig aan bij haar rol als stervende priorin, Madame de Croissy. Haar personage schippert tussen haar geloof in God en de diepgewortelde vrees voor de dood. In het vierde tafereel van het eerste bedrijf klinkt deze doodsangst wrang: (…)Hoe ben ik, ellendige, er op dit moment aan toe, dat ik me om Hem zou bekommeren? Laat Hij zich eerst om mij bekommeren. (…). Of op het einde: Vraag vergiffenis …dood…bang…bang voor de dood.

Deze laatste levensmomenten in twijfel van iemand die haar hele leven in het teken van God geleefd heeft, staan in schril contrast met de houding van de novice Constance. Hendrickje van Kerckhove was in Antwerpen al eerder te horen tijdens een benefietoptreden van de Filharmonie op het Sint-Jansplein. In haar rol van Constance combineert ze haar zangtalent met een acteerprestatie waarop menig operaster jaloers mag zijn. Haar speelse houding doet bij momenten denken aan Julie Andrews in the sound of music. Voor Constance is de dood een gegeven waarmee ze op jonge leeftijd al rekening houdt.

Maar niet alleen de stemmen dragen bij tot het serene geheel. De belichting heeft een belangrijk aandeel in de sfeer van de opera. Indirect licht laat dikwijls grote schaduwen achter op de wanden, waardoor de personages 'larger than life' worden. Een subtiel beeld dat op het netvlies blijft kleven.

Deze opera put zijn kracht uit het sterke evenwicht tussen geloof en angst. Als toehoorder weet je dat het niet goed af zal lopen, maar toch ontwaar je steeds weer dat sprankeltje hoop, die levensmoed waaraan de zusters zich optrekken. Ze hadden het geloof kunnen afzweren en een gemakkelijk(er) leven leiden in het post-revolutionaire Frankrijk, maar ze kiezen ervoor om in hun geloof te volharden tot in de dood.

'Save the best for last', Dit motto indachtig heeft Poulenc een van de sterkste slotscènes in de operawereld gecreëerd. Een podium vol dreigende revolutionairen met daartussen de karmelietessen: enorm veel volk op het podium. De massa wil bloed. De kracht van een stilzwijgende groep mensen. Het doodsvonnis wordt voorgelezen. Een voor een worden de namen van de karmelietessen afgeroepen. De nonnen vatten het Salve Regina aan. Salve, Regina, Mater misericordiae, vita, dulcedo, et spes, nostra, salve. Rondom weerklinkt de grommende koorzang van het volk dat de executie aanschouwt. De Nederlandse musicoloog Elmer Schönberger omschrijft het als volgt in het programmaboekje: (…) Met ijskoude precisie heeft Poulenc het mechaniek van de ‘halsverbreding’ in partituur gezet. Ritmisch en accuraat valt zestien maal de guillotine. ‘…o dulcis Virgo Ma-‘. Maar in plaats van ‘-ria’ klinkt een vlijmscherp tsjak. Bij elke tsjak klinkt het gebed tot Maria uit één keel minder: het meest realistische diminuendo aller tijden.’ Blanche, die zich tussen de massa bevindt, voegt zich bij de zusters. Ze sterft als laatste, terwijl haar stem in het ijle verdwijnt. De meute druipt af. De bloedlust is gestild.

Lees meer...   (1 reactie)
Ik voelde me de laatste dagen een beetje zoals Jack Nicholson in de tijd dat hij nog in goede films optrad. A few good man. Een film uit de tijd dat Demi Moore nog niet als een Ikea-bouwpakket door het leven ging met een partner die met moeite haar zoon kan zijn en dat de sympathiekste dwerg uit Hollywood nog meer aandacht besteedde aan Nicole Kidman dan aan Ron Hubbard.
 
Hoe zeg je iemand die op een vriendschappelijk basis heel veel voor je betekent dat ze haar persoonlijkheid volledig verliest in een nieuwe relatie? Niet dus. De mails drogen op. Sms blijft achterwege. Liefde maakt blind, zegt men. Ik dacht dit alleen van toepassing was tot een leeftijd van 30 jaar ;-)
 
Hoe vertel je iemand op een eerlijke manier dat zijn/haar artikel dat ingestuurd werd niet geaccepteerd werd. Je stuurt weer een mail, waarin je inderdaad de strategie toepast van goed- slecht-goed. Ik weet ook dat niemand ooit een artikel heeft geschreven met de bedoeling om afgekeurd te worden (de Planckaerts hebben geprobeerd, maar die waren al teveel een curiosum om geen bestseller op te leveren). De mail vertrok vrijdagavond en al snel kreeg ik een mail waarin ik bedankt werd. Een goed speler weet dat een verloren match geen verloren competitie is. Ik wilde namelijk zeggen dat ik de manier waarop de 'afwijsmail' (dat is de naam van dat soort mails, dus laten we het beestje maar t juiste naampje geven) is opgesteld. De mail is volgens de (al dan niet geschreven) normen opgesteld: positief nieuws, motivering, negatief nieuws, positief afsluiten. Maar daarmee is de mail niet slechter geworden. De positieve feedback - al dan niet oprecht - klinkt sowieso oprecht en de mededeling dat er altijd contact opgenomen kan worden met je, zonder daarbij een onpersoonlijke formule te gebruiken, zal ervoor zorgen dat er minder rancune bij de 'afgewezen persoon' is.  Vandaar een pluim. Het hoeft niet altijd een donderbui te zijn.  Zo omschreef een gedupeerde mijn mail. Een hart onder de riem. Ik ben dus de laatste tijd niet altijd een boeman geweest.
 
Hoe vertel je iemand op een eerlijke manier dat je geen hoge pet op hebt met haar/zijn religie.
(…) For instance, the Mohammedan religion allows Mohameddans to kill all who are not of their religion. It is clearly stated in the Koran, ‘Kill the infidels if they do not become Mohammedans’. They must be put to fire and sword. Now if we tell a Mohammedan that this is wrong, he will naturally ask: ‘How do you know that? How do you know it is not good? My book says it is. (…) Dit is geen vertaald citaat uit Geert Wilders’ Fitna, maar een paragraaf uit The teaching of Swami Vivekananda. Het boekje verscheen voor het eerst in 1948. De Swami heeft een beeld ter grote van het Vrijheidsbeeld in het zuiden van India, voor de kust van Kanyakumari.  Geen haan die er ooit over gekraaid heeft. Iedereen zijn eigen mening en god voor ons allen. Ik zie het de man momenteel niet doen of hij heeft dadelijk een klacht aan zijn been van het Vlaamse centrum voor racisme en gelijke kansen en de kans op een fatwa zit er ook al wel in. Al moet ik toegeven dat Rushdies Duivelsverzen wel een hoger literair gehalte hadden.
 
Eerst doodden ze mijn vader van Loung Ung heeft ook geen overdreven literaire waarde, maar het menselijk aspect is diepdroevig aanwezig op elke bladzijde. Het onbegrip van een meisje dat door Pol Pot en zijn moordende bende haar familie zag uitgemoord worden. Een Cambodjaans Anne Frankverhaal met even trieste afloop. Het boek heeft twee korte nachten op mijn nachtkastje gelegen. Ik was weer in de killing fields van Choeung Ek waar wortels de halfvergane kledij van de slachtoffers nog steeds omarmen en bomen het bloed van onschuldige kinderen tijdens de jaarlijkse moesson tevergeefs van zich af trachten te wassen. Ik liep weer rond in het schooltje dat onder de naam Tuol Sleng een onderdeel werd van de moordmachine van de Rode Khmer. Zalen vol gezichten die je aanstaren: alle ogen eenzelfde blik. Ongeloof, onbegrip en angst. Man en vrouw, oud en jong, zaal na zaal staren de doden je aan.
Vergeleken met de reportage die ik over de killing fields zag, was Fitna  een nevenproduct van Looney Tunes. Leuke propaganda, maar niet meer dan dat. En de wereld? Haalde opgelucht adem. De moslims zouden zich niet aangesproken voelen. Dus is er toch iets mis, want we gaan onszelf censureren uit angst dat … Ach ja, we hebben het allemaal al eens meegemaakt.  Angst om ’s nachts overvallen te worden, om onze baan te verliezen, om ziek te worden, om in de file te staan, voor oude kaas, voor mozzarellakaas, voor frieten die niet voorgebakken zijn, voor dolle koeien, voor blauwtongige schapen, voor de buurvrouw, voor de flippo’s, …
Alleen angst voor de dood is blijkbaar beter bespreekbaar geworden, tenzij je de oom bent van een pornoster. Dan moet je je blijven roeren (excusez-le-mot) als een duivel in een wijwatervat. Alle leven is heilig. Komaan, laat ons eerlijk zijn. Was JP II op het einde van zijn leven nog een toonbeeld van menselijke waardigheid? Ik geef toe dat hij nog perfect in 40 talen de mensen kon bedanken voor de bloemen, maar door zijn Parkinson was hij wel niet langer in staat om maar een druppel water in de vaas te mikken.  De Gentse arts Marc Cosyns maakte een filmpje over waardig ouder worden dat de titel Georgette goes home meekreeg. Neen, dan heeft Hugo Claus het beter bekeken. Op tijd het licht uit en nog eens goed tegen de schenen stampen van alles wat zich achter het kruis verschuilt. De discussie is nog niet voorbij. Alle leven is heilig, maar wanneer is leven leven en leven lijden? Daar zullen ze eens voor uit hun ivoren kathedralen moeten komen om het eens te bekijken.  
 
Hoe vertel je iemand in België dat hij meer moeite moet doen om een baan te zoeken? Volgens Sinterklaas Kris Peeters die vandaag volgens mij een overdosis marihuana gerookt had, moeten deze mensen een aanmoedigingspremie krijgen. Ik verslikte me in mijn inflatiegewijs 20% gestegen koffie en ook mijn aan een zelfde tempo stijgende brood kreeg ik niet meer doorgeslikt. Dat wordt dan de eerste man van Vlaanderen. Hebben ze toevallig een lobotomie uitgevoerd die net niet erg genoeg was om hem minister van sport en cultuur te maken? Hallo beste man. Al eens aan gedacht om de mensen die GEEN MOEITE doen te penaliseren? Nu lijkt het wel dat werkloosheid een beloning is, waar je niet uit hoeft weg te geraken. Ik zal mijn werkgever eens vragen om me extra te belonen omdat ik … mijn werk doe. Beste Kris, ga eens even op het strand wandelen, zorg dat die kapotte uitlaat van je firmawagen niet langer zijn schadelijke toxische stoffen In je wagen blaast.  
 
Wij hebben het voorbeeld gegeven en zijn gisteren om het strand van Zoutelande gaan wandelen. Ik was al wakker om 6.30u. Ik wou nog een laatste half uurtje genieten van een echtgenote van 42 jaar. Om klokslag 7 uur zag ik het extra jaartje wijsheid over haar gezicht trekken. Vroeg ontbeten en dan naar de mooiste zuidkust van Nederland (las ik toch ergens op een bord). Brede stranden, geen betonnen gedrochten langs de kustlijn en een aangename hap aan eerlijke prijzen. Onze Vlaamse kust kan er nog een puntje aan zuigen. Vier uur duinen en stranden beklommen en ook weer afgedaald.  Genietend van een koffietje op een van de vele strandpaviljoenen (neem het woord eens in je mond en je voelt het zout zachtjes op je tong branden) hoorden we een Nederlands koppel spreken over Hugo Claus die zo dapper was om zelf het licht uit te doen. Diezelfde Hugo die, terwijl wij op het strand liepen, in de Bourla uitbundig geëerd werd door bekend en minder bekend Vlaanderen.  Dat was Claus, wat hij ook deed, wie hij ook was. Hij liet je niet onverschillig. In de reeks Veertig en meer in Knack  schreef Dennis de Brauwer: ‘(…) Onverschilligheid is lelijk. We worden niet meer geraakt tenzij door het extreme. Straffe beelden op de televisie wekken emoties, alleen dan zijn we tot actie bereid. (…) Op kantoor in Brussel luister ik af en toe naar conversaties die gonzen in dat open bureaulandschap. Het gaat over auto’s, over nieuwe cd’s, over restaurants, over prestaties van collega’s. Het is een soort mantel van egocentrisme. Ik hoor de collega’s zelden praten over iets wat hen heeft ontroerd of over een lange wandeling die ze gemaakt hebben, een intens gesprek dat ze gevoerd hebben.(…)’.
Ik ken het gevoel. Gelukkig kennen we ook het gevoel van die gesprekken en die wandeling.  Of zoals het citaat dat ik ooit eens las: 
 
Geluk is de kunst een boeket te maken met de bloemen waar je bij kunt.
 
 
 
 
 
Lees meer...
Heb je soms wel eens het gevoel dat de wereld je ontglipt en dat je niet begrijpt waarom? De beurzen staan in vuur en vlam. Het aandeel Bear Stearns dat enkele maanden geleden nog 150 $ stond is net voor 2 $ over de toog gegaan. Het Gordon Geckomotto indachtig dat greed good is, gingen steeds meer superbreinen op zoek naar het geheim van Croesus. Omnia vanitas. Geloof er niet in. De echt slimme mensen houden hun geheimen voor zichzelf. Het zijn slechts de bluffers, de ego’s die hun ‘geheimen’ willen delen met de mensheid.  They are being paid in full.
 
Zaterdagavond nog eens naar Antwerpen geweest. Gaan eten is geen plezier meer. Restaurants duwen hun klanten in ruimtes waarvan de gevangenen in Guantanamo zouden gruwelen. Meer is beter. Voor hen toch. Ik kreeg medelijden met de spreekwoordelijke sardines en ben dan ook deze morgen in een spreekwoordelijke protestactie in de lokale Delhaize een paar blikken gaan opendraaien om de diertjes hun vrijheid te gunnen. Aan de charcuterietoog kon ik lezen dat de meeste producten aanzienlijk in prijs verminderd waren. Ja, ik las het goed. Sommige artikels zagen niet minder dan 50% van hun waarde verdwijnen. Is de index plots gekoppeld aan de Bel-20, zonder dat we daarvan op de hoogte gesteld werden? Toch wel een taak voor Guy Quaden zou ik durven stellen, want voor een slordige 400.000 € op jaarbasis kan die man toch wel zorgen dat we op de hoogte blijven van ons financieel wel en wee. Geen wonder dat Bernanke, de nieuwe baas van de Federal Reserve, zo bedrukt kijkt. In de eerste plaats verdient de gouverneur van een landje dat heel wat kleiner is dan het zijne, maar liefst 4 keer meer, anderzijds mag hij ook de rotzooi oplossen die zijn voorganger Mowgli Greenspan op de wereld losgelaten heeft. Zelfregulerende markten … , volgens mij even mysterieus als Nessie of de Yeti.
 
Nu ja, de yeti zullen we de volgende maanden ook niet meer te zien krijgen. De chinezen hebben nog eens besloten om Tibet een koekje van eigen deeg te geven. Even monnikknallen en het westen kijkt verschrikt de andere kant op. Dat onze atleten het risico lopen op stoflong na een sprintje van 100 meter, geen probleem. Dat ze de helft van het zuiden zonder deftige watervoorziening laten omdat ze een beetje hogerop een aantal megalomane dammen gezet hebben, groot gelijk, want … China rocks. Hebt u nog geen maoboekje met dito kostuum aangeschaft? Hebt u minou of blackie nog niet opgediend in een heerlijk hoisinsausje aan de buren? Hebt u nog niet onder luid applaus op een overvolle tram of bus de binnenkant van uw longen opgehaald en deze op de grond achtergelaten? Doen gewoon, want China heeft geld en wil het laten rollen. Citic is op koopjesjacht en lacht in zijn vuistje als het een zoveelste firma der westerse waanzin aan de haak slaat. De chinezen zitten al in het kapitaal van Foltis, de russen hebben de rest van de wereld.  Dus wie een onbekend wezen wil zien, zal naar Schotland moeten trekken: de yeti is momenteel even van de wereld afgesloten.
 
Dit weekend een meer dan 10 bladzijden tellende reportage in de krant over een ander mythologisch wezen dat even van het (politieke) toneel zal verdwijnen: het joenk neemt een sabbatical. Ik heb mijn plicht gedaan, nu is het aan de tsjeven. Mooi. Niks doen is ook een kunst. Daar kan je onze prins woef echter niet van beschuldigen. Hij krijgt niet alleen een ruime dotatie van meer dan 300.000 € ( bijna 1.000 € per dag om geen kl… te doen) en dan blijkt dat hij nog een aantal privézaakjes runt. Sterk. De cumul blijft bestaan. En de Vlaming … betaalt verder , … en minder.  Delhaize neemt het initiatief: 

Heerlijke Vlaamse kop (remember minou en blackie) : -50%
 
Strasbourg : - 20% Vleessla: -15%
 
Omega pharma: -9% Bel-20 : -2.94%  
 
Geef nu toe dat het helemaal niet zo slecht gaat met de beurs.
 
 
 
zoek de yeti ... 
 
Lees meer...   (7 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl