yvesjoris.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
De moeite waard
 
 google  Yves' blog 

 
 
 
   
 
Laatste artikelen

Gisteren een dagje thuis en wat doe je dan als goede werknemer? Je bent een dagje ziek. De ganse dag op de zetel, met kat aan de voeten, aan het hoofd, achter de benen. ADHD bij katten … ik heb het gisteren in levenden lijve meegemaakt. Wat doe je dan een ganse dag als je zo zieltogend in de zetel hangt? Ja, DVD kijken en de kat weghouden van het schermpje.

Wat een verschil met de vorige dagen toen we ronddwaalden in de kuststreek van Noord-Frankrijk. Gans alleen op het strand van Cap Blanc-Nez of dwalend door het Franse hinterland terwijl Boreas je geselt met zijn ijzige adem. Wie zei er ook weer dat stilte het ontbreken van geluid is. Stilte is net het omgekeerde: de mogelijkheid om het niets te horen en er stil bij te staan. Of om het met de woorden van Herman de Coninck te zeggen: ‘Stilte is het verschil tussen niks zeggen en alles al gezegd hebben.’

Stilte zal er ook zijn in de gezinnen wier moeder en kinderen weggemaaid werden door een tweetal joyridende junkies. Ze riskeren vijf jaar cel. De achterblijvers krijgen levenslang. Ditzelfde gevoel van machteloosheid overviel me ook bij het zien van de film shooting dogs over de genocide in Ruanda. Als op het einde van de film de blauwhelmen de school verlaten en de achterblijvende tutsi’s weten dat ze beestachtig afgeslacht zullen worden door de omringende hutu’s, zal in het achterhoofd blijven spoken. Volwassenen die de blauwhelmen smeken om de kinderen neer te schieten, liever dan dat ze pijn zouden lijden door machetes en knuppels. Hoe (over)leef je als blanke die daar ontsnapt is? Het hoofdpersonage verwoordde het als egoïsme, een onmiskenbare drang naar het leven.

E arrivato Zampanò. Na de opera La Strada kon ik gisteren ook genieten van de film met Anthony Quinn en Giuletta Masina. 1954. Wat een verschil met de mega-effectfilms van nu. Als we daar een trieste Gelsomina te zien krijgen, dan staren we inderdaad een paar minuten op de pruilend-trillende lip en de nat wordende ogen van Masina. Als Quinn een mooie prooi voor de avond ziet passeren, dan graveert hij inderdaad het woord geil over zijn ganse gezicht. De rondtrekkende spierbundel laat dan zijn lippen krullen als een John Rambo die net op zijn eentje een Russische gevechtshelicopter heeft neergehaald met een mes. Dat Quinn tijdens deze periode een bezig baasje was, blijkt uit het feit dat hij ’s morgens zijn spieren liet rollen tijdens de opname van La Strada en hij ’s middags in een korte rok op een paard door de steppen vloog in zijn vertolking van Atilla. Zampanò, de man die geen gevoelens kon tonen. Een soort Didier Reynders avant la lettre (excusez le mot). Toen hij op het einde van het verhaal de dood van zijn Gelsomina verneemt, verliest hij zich in de drank. Telkens weer het bekende melodietje van Nino Rota als men over haar spreekt, vergelijk het met Karas’ thema van the third man. Quinn, de verloren man aan de tafel.

Wie ook de neiging heeft om verloren over te komen is Waris Dirie: ex-fotomodel en volgens Gazet Van Antwerpen ook ex-VN-vertegenwoordigster. Deze dame verdween drie dagen in Brussel om dan op te duiken in het gezelschap van een man die plannen had om met haar … tomaat-garnaal te gaan eten. Geef toe dat het allemaal even vergezocht is als een gemiddelde Vlaamse begrotingsronde. Dat Dirie goed werkt verricht heeft op het gebied van genitale verminking ( de clitoris wordt in de meeste gevallen gesculptuurd tot een portret van Freddy Willockx ) staat buiten verdenking, maar onze politie in verdenking stellen dat ze hun werk niet doen. Daar konden ze in Brussel niet mee lachen. Wellicht een topic voor ons aller Heleen van Rooyen om een nieuw boek over te schrijven. De goedlachse, ik-laat-me-in-alle-gaatjes-neuken schrijvende Hollandse wordt meer dan eens verweten een beetje mediageil te zijn. Komaan zeg, als dat al niet meer mag. Een Nederlandse cabaretière heeft ons aller Heleen op de korrel genomen in een liedje en ik moet toegeven dat ik me kan vinden in het resultaat.

 

Lees meer...   (3 reacties)
Donderdagavond weer les gegeven. De beginselen van fx-spottrading. Het lijkt allemaal zo simpel als ik het me hoor vertellen. Het is simpel: kopen en verkopen op het juiste ogenblik. Het is geen economie hoor ik mezelf vertellen, het is psychologie. De mens is de meest logische computer die bestaat. We pretenderen wel allemaal een eigen mening te hebben, maar zolang die niet afwijkt van de gevestigde waarden, voelen we er ons goed bij. Goede bedrijfsvooruitzichten en winstcijfers worden genadeloos afgeslacht. Heerlijk. Het beste bewijs dat we risicoaverse meelopers zijn. Goed nieuws is slecht nieuws.
Vrijdagavond op café. 't Waagstuk in de Stadswaag. Afgesproken met John, een Engelsman die we in Cambodja leerden kennen. Hij was hier samen met een vriend om de bierfeesten in Sint-Niklaas te bezoeken. De laatste keer dat hij in België was moesten we gaan kiezen. Bijna een jaar later zijn we nog geen stap verder. Neen, niet waar: ik heb zelden zoveel Waalse ministers Nederlands horen spreken op de radio. En een mooi accent zelfs. Waar is de tijd dat Paul Marchal nog zijn eigen interpretatie gaf van de taal van Molière? Of je nog mocht lachen met Dutroux. Ganse bladzijden grappen werden aan de man besteed.  Wel ervoor gezorgd dat ik die avond slechts een biersoort (en dan ook slechts 1 flesje) gedronken had.
 
 
 
herinnert u zich deze nog?
 
Geen zin om tegen 180 km over de A12 te scheuren en dan betrapt te worden door een overwerkte politieagent. Nu ja, ik zou dan eventueel net zoals ons nieuwe Belgische Barbie 2008 (Alizée mijn vlaamsk is nie zo koet Poulicek) kunnen zeggen dat ik mijn rijbewijs nodig heb voor mijn werk. Gelukkig had ze gedronken, want anders zou het maar een dom geweest zijn om betrapt te worden.
 
Ik zou beweren dat ik zo snel reed om Lien Van de Kelder (ook een beetje morbiede als je hierboven reeds over Dutroux sprak, maar het is echt geen bijnaam) als eerste naakt te zien in het Sportpaleis, alsna ik dan onder politie-escorte naar de groene tempel begeleid zou worden). Dezelfde Lien was naar Cambodja getrokken en voelde zich dadelijk geroepen om iets voor al die kindertjes daar te doen. Uit de kleren gaan in het Sportpaleis, je moet er maar opkomen. Ik ben zeker dat ze daar allemaal beter van worden.
Ik ken trouwens een aantal Amerikaanse scholen die binnenkort een toevloed van nieuwe mannelijke studenten zal kennen. Het Amerikaanse Co-ed magazine heeft immers onder de titel 'zijn leraressen die nieuwe priesters' een lijstje online gezet van 18 leraressen die meer dan letterlijk een aantal studenten over de tong liet gaan. Het lijstje vindt u hier en inschrijven is pas mogelijk vanaf de grote vakantie. Geef toe dat je voor minder zou veranderen. In mijn tijd waren de leraressen meestal te herkennen aan het feit dat ze de zwaarste baardgroei hadden.
De drie jongens die de hoofdrol mochten spelen in Road to Guantanamo hadden ook geen last van baardgroei. Je zal het maar meemaken. Het ene moment zit je nog in Engeland (weliswaar niet echt goed bezig als ik de film zag) en het volgende moment word je op kosten van de Amerikaanse belastingsbetaler de ganse wereld rondgevlogen omdat je een zogenaamde Al-Qaidamilitant bent. Pfff, deprimerende film die een andere kijk werpt op de terroristen. Ondertussen nog een boek uitgelezen over Urban legends. Gekookte kinderen, kakkerlakken in hamburgers, lijken in koffers en moordenaars die over je schouder meekijken, je zou voor minder aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaarghhhhhhhhhhhhhhh
 
 
Lees meer...   (3 reacties)
De man die erin slaagt om sneller literair nieuws te publiceren dan dat het gemaakt wordt, presenteerde gisteren in Passa Porta Brussel de tweede avond van Uitgever op bezoek. Vanuit de Amsterdamse grachtengordel daalde de Bezige Bij af naar een volle Passa Porta. Hoofdredactrice Suzanne Holzer bracht redacteurs Thomas Van den Berg en Alfred Schaffer mee. Auteurs Charlotte Mutsaers en Miriam Van Hee waren reeds aanwezig. Bedoeling van de avond? Kennismaken met het uitgeversvak. Persoonlijke conclusie? Je moet goed kunnen roken en zuipen om een redacteur te zijn en sommige auteurs kom ik liever op papier tegen dan in levenden lijve. Terwijl ik altijd stiekem hoopte om de immer gelipgloste Charlotte in Oostende tegen het lijf te lopen en daarna eens lekker te genieten van een half een half in Brasserie du Parc, vrees ik dat ik na gisteravond liever even alleen achter mijn glas blijf zitten.
De Franse filosofe Simone Weil wist het al: ‘Al onze broeders hebben op deze wereld niet anders nodig dan mensen die in staat zijn aandacht aan hen te schenken.’ Ik had het gevoel dat ik gisteren niet luisterde naar een auteur, maar naar een entertainer op zoek naar een forum. Op elke vraag van onze papieren man ging de talige Charlotte op zoek naar de diepere betekenis van zijn woorden. Kan allemaal mooi zijn, maar je zit daar maar in die zaal op je stoeltje te wiebelen tot je vrijgelaten wordt om je gratis drankbonnetje te nuttigen.

 

Brussel was toen nog een bruisende stad. Neen, Brussel is nog steeds een bruisende stad. Binnenkijken in de verschillende brasseries en restaurantjes rond de Dansaertstraat levert meestal hetzelfde beeld op. Blauwe kostuums achter de trotse bierselectie van Broeksele. Hun koppen soms even rood als de faro voor hun neus. Even de Ensoriaanse maskers van de dag opgeborgen en genieten van het moment malgré soi.

. Neen, Brussel nog steeds een bruisende stad. Binnenkijken in de verschillende brasseries en restaurantjes rond de Dansaertstraat levert meestal hetzelfde beeld op. Blauwe kostuums achter de trotse bierselectie van Broeksele. Hun koppen soms even rood als de faro voor hun neus. Even de Ensoriaanse maskers van de dag opgeborgen en genieten van het moment malgré soi.

Mijn Brussel, 'k zit in je binnenzak
een warme jas
je binnenstad
die mij omarmt
en verwarmt als vroeger
toen ik verdwaald en lusteloos
jouw geborgenheid verkoos
al zijn mijn dromen
nu wat droever

Hier kende ik mijn eerste lief
mijn eerste droom
eerste verdriet
hier kerfde ik haar naam nog
in jouw bomen
hier had ik vrienden
liep ik school
en raakte ook nog op de dool
hier voelde ik me vaak verloren

(…)

Johan Verminnens ode aan de hoofdstad staat op mijn iPod om mee te gaan op wereldreis. Zelden een liefdesverklaring gehoord die zo uit het hart komt. Wellicht denken de daklozen op het Sint-Katelijneplein er anders over. Vanuit restaurant Garuda volgde ik een bizar ritueel. Een jonge dakloze wandelt het plein op. Hij zet zich op een bank. Traag, of zou ik het beheerst mogen noemen. De schouders fier naar achter. Een Alexander Supertramp in een urbane omgeving. Het eerste half uur brengt hij door in het gezelschap van een boek. Ik vraag me af wat hij leest. On the road? Howl? Post office? Wie weet is het een stationsromannetje. En de liefde bloeide. Tijden van hartstocht. Tango in de brousse. Of iets anders dat uit de pen van Konsalik of Judith Krantz gekropen kon zijn.

Heb je ooit op je handen gepist voor de penicilline? Dergelijke zin meen ik gelezen te hebben in Dubbelspel om Dunja, mijn eerste boek voor volwassenen. Ik was 12 jaar. Het boek, een kroonboek van de toenmalige boek en plaat-boekenclub. Over de liefde van twee mannen voor een beeldschone vrouw. Over Russen die Amerikanen waren en Amerikanen die Russen werden en over eindeloze steppen en taiga’s. Ik herinner me hoe een spelletje Russische roulette uit de hand liep en op het einde van het boek het slachtoffer met blinde ogen over de steppe staart met op de achtergrond een nostalgische balalaikatraan. Lara’s theme kreeg ik pas enkele jaren later te horen. Ik weet nu hoe nostalgie klinkt in een verlaten vlakte.

Dergelijke zin meen ik gelezen te hebben in mijn eerste boek voor volwassenen. Ik was 12 jaar. Het boek, een kroonboek van de toenmalige . Over de liefde van twee mannen voor een beeldschone vrouw. Over Russen die Amerikanen waren en Amerikanen die Russen werden en over eindeloze steppen en taiga’s. Ik herinner me hoe een spelletje Russische roulette uit de hand liep en op het einde van het boek het slachtoffer met blinde ogen over de steppe staart met op de achtergrond een nostalgische balalaikatraan. Lara’s theme kreeg ik pas enkele jaren later te horen. Ik weet nu hoe nostalgie klinkt in een verlaten vlakte.

Het boek ging weg. De zwerver trok zijn sportschoenen uit en diepte uit zijn mobiele huis een ander paar schoenen op. Warme schoenen voor een koude slaapplek. Het kerkportaal zijn matras voor die nacht. Die nacht keek ik vanuit mijn bed naar een schilderij van Van Gogh aan de hemel. Ergens in Brussel keek iemand misschien naar dezelfde sterren: zag hij ook Van Gogh of alleen maar een koude nacht?

Lees meer...

Een leesteken op de verkeerde plek kan zware gevolgen hebben. De voorpagina van De Standaard lacht me toe met volgende kop: ‘Er ontbreekt een komma in de wet.’ Een komma? Waar maken we ons zorgen over als we niet eens een regering hebben. De begroting is in orde. Even 300.000.000 € bij elkaar zoeken en alles is klaar voor een jaartje gezond boekhouden. Hoe we de begroting bij elkaar fietsen? Heel simpel: we vragen 250.000.000 € aan Electrabel. Hallo zeg, laat ons eerlijk zijn. Hoe zou jij reageren als je Electrabel bent. Geen probleem: beste klant, gezien de marktomstandigheden zien we ons genoodzaakt om de prijzen … Mooi, we hebben weer even bewezen dat de wereld rond is, maar we zijn nog geen stap verder met ons leesteken natuurlijk.

‘Op verzoek van een van de partijen en op een met bijzondere redenen omklede beslissing, kan de rechter ofwel de vergoeding verminderen, ofwel die verhogen, zonder de door de Koning bepaalde maximum- en minimumbedragen te overschrijden.’
‘Op verzoek van een van de partijen, en op een met bijzondere redenen omklede beslissing, kan de rechter ofwel de vergoeding verminderen, ofwel die verhogen, zonder de door de Koning bepaalde maximum- en minimumbedragen te overschrijden.’

Daar gaat het dus om. We hadden gewoon naar de Franse versie moeten kijken en het aloude motto Pour les Flamands, même chose hadden we geen problemen gehad, want de Franstalige versie is wel correct. Heb ik het mis of worden de pietluttigheden tot megaproblemen opgeblazen? Neen, Harri (l)Olli heeft problemen. De Finse schansspringer is tot het einde van het seizoen geschrapt omdat hij … een triootje gedaan heeft. Komaan zeg, de helft van Vlaanderen blijkt in een bad vol confituur te duiken en het daarenboven te filmen en iemand die dan het skivliegen buiten de piste beoefent, wordt voor een aantal maanden geschrapt. Het zijn geen goede tijden meer voor grappenmakers.

Een piloot die een scheervlucht maakt : ontslagen

In een Hitleroutfit verschijnen op een feestje: excuses aanbieden

Een grap maken over joden tijdens een optreden, Alex : excuses aanbieden

Voor kledingfreaks: Amy Winehouse start een eigen kledinglijn. (wellicht denkt ze daarbij aan een vorm van kledij die je niet alleen kan dragen, maar ook snuiven)

En …. Story beweert dat Frans Bauer zijn verloofde bedriegt met Laura Lynn, maar die laatste heeft een gouden toekomst want in diezelfde Standaard lees ik dat Wiebelkonijn en andere beesten de hitlijsten bestormen. Dan ben ik nog liever die Australische chihuahua.

Het land van (n)ooit en Neverland, het bescheiden stulpje van Wacko Jacko: wat hebben ze gemeen? Ze komen dus allebei onder de hamer om de schulden van de eigenaar af te lossen. En dat in tijden van een subprimecrisis. Je zal maar pech hebben.

In het kader van de pechtvogel van de dag, klasseer ik het Agfa-aandeel dat maar eventjes 20% van haar beurswaarde verliest na teleurstellende cijfers. Een gans artikel wijst op de slechte resultaten en wat staat er op de laatste regel? Dat de winst steeg van 15 (2006) naar 42 miljoen (2007) euro. Het is maar hoe je het nieuws brengt natuurlijk.

Straks een hapje eten in Brussel. De keuze tussen Garuda en Lune de miel zal hartverscheurend zijn. Daarna luisteren naar Charlotte Mutsaers in PassaPorta. Of om het met de woorden van Felix Timmermans te zeggen:

Dit vind ik het schoonste en echtste geluk: niet weten waarom, zonder reden.
 
Voor alle fans van wiebelkonijnen onderstaande clip:
 
  div>
Lees meer...   (7 reacties)

(…)Ik hield van iemand die gestorven is. De laatste keer dat ik bij hem was, maakte de dood dat hij eruitzag alsof hij in het verleden was ontwaakt, op magische wijze weer jong, zoals hij eens was geweest toen hij geen levenservaring had en gelukkig was, omdat hij wist dat alles nog mogelijk was. (…)

Op pagina 178 van Alberto Manguels Dagboek van een lezer kwam ik mezelf en mijn omgeving tegen. Onlangs las ik ergens dat mensen tot hun vierde levensjaar openstaan voor alle indrukken, daarna gaat het mis. We worden geconfronteerd met onze herinneringen en ervaringen waardoor deze blauwe aardkloot plots minder interessant gaat lijken. Dat vuur dat je warmte geeft en de vlammen die voor je ogen dansen als een Javaanse schaduwdanseres, zijn plots minder interessant als je vingers als barbequeworstjes die warmte verlaten. En zo worden we steeds meer beperkt in onze verbeelding.

Op pagina 178 van Alberto Manguels kwam ik mezelf en mijn omgeving tegen. Onlangs las ik ergens dat mensen tot hun vierde levensjaar openstaan voor alle indrukken, daarna gaat het mis. We worden geconfronteerd met onze herinneringen en ervaringen waardoor deze blauwe aardkloot plots minder interessant gaat lijken. Dat vuur dat je warmte geeft en de vlammen die voor je ogen dansen als een Javaanse schaduwdanseres, zijn plots minder interessant als je vingers als barbequeworstjes die warmte verlaten. En zo worden we steeds meer beperkt in onze verbeelding.

Alhoewel, in Ierland is er nog verbeelding genoeg. Een volk dat een boek als Finnegan’s wake tot wereldliteratuur kan promoten (cfr. de Nederlanders en Heineken), verdient zeker een aanmoediging. Want wie het onomatopeïsch geschrift van Joyce wil ontcijferen, zal meer dan één guinness achterover moeten kieperen. Dat de Ieren niet alleen verbeelding hebben, maar tevens ook over een onbegrijpelijk gevoel voor humor beschikken, blijkt uit het feit dat ze een KALKOEN naar het songfestival sturen. We hadden al de poedel van Emily Starr (met haar ode aan Samson), de bosberen van Lordi (een kruising tussen diezelfde Samson en jabberwocky) of de springbokken van Clouseau met een inzending die in 1991 reeds een duidelijke hint gaf aan toekomstige deelnemers aan het festival.

Dieren hebben het momenteel trouwens niet gemakkelijk. In Zuid-Afrika is het weer toegelaten om olifanten neer te knallen, terwijl ook bultruggen rustig worden geharpoeneerd (maar alleen om wetenschappelijke redenen volgens de kapers in kwestie) in de Japanse wateren. Dichter bij huis heeft men Knorbert op vervroegd pensioen gestuurd omdat het spaarvarkentje van Fortis Joden en Moslims zou kunnen beledigen. ????? Dat varken is verdorie al 7 jaar de mascotte van Fortis. Ik ben opgegroeid met een spaarvarken en nu zouden we ineens dat beestje moeten afdanken omdat een aantal mensen daar aanstoot aan zouden nemen. Zoek eens op in het woordenboek: zie je ergens een spaarkangoeroe of spaarpelikaan staan? Neen, het staat er zo mooi in het woordenboek tussen spaartransformator en spaarlamp, laat het toch staan. Onze kinderen weten binnenkort niet meer wat een ijsbeer is, moeten ze nu ook afscheid nemen van het spaarvarkentje?

13 jaar geleden had ene Nick Leeson ook beter zijn spaarvarkentje aangesproken. De trader van Barings bank (met dergelijke naam kan je alleen maar op de fles gaan) verloor door ongeoorloofde transacties op Aziatische beurzen een paar centen teveel. Einde van de bank van de Koningin van Engeland. Of was zei sneller op de hoogte van de feiten dan de klanten van Northern Rock en kon zei nog wel op tijd aan haar pensioentje geraken? De Fransen zagen dergelijke grootheidswaanzin wel zitten en nog niet zo lang geleden (maar het lijkt een grijs verleden) startte Jerôme ‘le Grand’ Kerviel een aanval op het record verliezen op de aandelenmarkten. Hij won en zette het record scherp met 4.000.000.000 euro, negatief wel te verstaan. Ondertussen blijven de beurzen stijgen:

BEL-20 … 3.773,40 punten.
Tja, deze mensen hebben duidelijk nog niet gehoord van het onderzoek van Stanislas Dehaene (familie van ???) die beweert dat mensen een aangeboren getallengevoel hebben. Het artikel dat in The New Yorker verscheen, leest u hier.

De tegenpool van de cijferwonders is de Argentijnse schrijver Enrique Larreta waarvan men beweerde dat hij zo alert was dat hij geen enkel boek kon lezen zonder weg te dromen in zijn kennis. Oef, dat zal de reden zijn waarom ik Ulysses al enkele malen opzij gelegd heb.

Tot slot de woorden van niemands meester, niemands slaaf, de eerste gelukkig gescheiden man van Vlaanderen (en daar konden ze ook al niet om lachen in zijn tijd) :

"Waarom er zoveel geschreven wordt? Omdat je boeken kunt kopen zonder ze te lezen."

 
En voor de nostalgici onder ons de Belgische inzending van 1981:
 
 
Lees meer...
Een vriend van ons heeft het toerisme de rug toegekeerd en graaft tegenwoordig gaten in Afrika. Een stuk van zijn verslag lees je hieronder terug:
 
(...) Enfijn, het lot lijkt mij (voorlopig toch) weggrerukt te hebben uit het toerisme, maar heeft mij weer verzoend met een vroegere liefde, de geologie. Jawel, ik ben in het goud zoeken verzeild geraakt, eerst vooral in Toscane, nu meest in Burkina Faso (vroegere Opper-Volta). Ik doe er zowat het
pionierswerk: samenstellen van gedetailleerde geologische kaarten van prospectiegebieden. Meestal in den ‘bled’.
En het zijn wel geen toeristen, maar met de Afrikanen is de humor ook nooit ver weg. Ziehier een typische dag in ons kamp in Titao (deel v d Sahel): mijn collega Franco Ouedraogo (de helft van de bevolking heet zo, er zit er bij ons trouwens eentje in de 4x100 m geloof ik) staat op rond 5:00 en verplicht mij zodoende ook vroeg op te staan. Ik werp een blik op het felgroen waarin mijn kamertje geschilderd werd en hoop dat Benjamin (onze kok in het kamp) niet te snel komt aangedraafd met de emmer warm water. Anderzijds is dat een eerste hoogtepunt van de dag: enkele geuten warm water over het vege (en vooral stoffige) lijf doen wonderen tegen elke vorm van ochtendhumeur. Eens dit festijn voorbij,volgt het ontbijt. In het geval van de zwarte medewerkers, steevast een helemaal afgekoelde omelet en koffie (altijd Nescafé hier, what else) met 5 klonten suiker; voor de enige blanke: yoghourt met degué (een vorm van gierst) en als het kan zwier ik er nog een banaan bij (die hier geïmporteerd zijn, stel u voor !). Voor de Afrikanen is mijn ontbijt lachwekkend ; ze willen stevige kost… Goed, om 7:00 zijn we weg met de jeep, hamer, kompas en GPS in de aanslag. Behalve uw dienaar (die altijd vooraan moet zitten, ces le privilèze du blanc), Franco, immer nors en zwijgzaam, Ibrahim de chauffeur, die nooit iets zegt maar wel zijn knipperlichten gebruikt midden in de savanne (!) en Bouréma, de lokale gids die altijd lacht en goedgemutst is. Die kerel is ongelofelijk, hij heeft zelf in alle mogelijke putten en schachten gegraven om goud te zoeken, hij kent dus al die plaatsen en weet ze ook perfect terug te vinden, in een savanne zo plat en monotoon als maar denkbaar is, eigenlijk zonder referentiepunten. Wij met onze GPS en (weliswaar onjuiste) kaarten lopen de helft van de  tijd in het ijle rond terwijl die gast zijn arm uitsteekt en zegt:’seslabas’. Ik geloof niet dat hij zich ooit gemist heeft. Een coole gast ook: we zijn eens te voet op 5 m van een zwarte mamba zo dik als een fles water gestoten (dit is een zeer giftige agressieve slang). De nochtans zeer macho ogende Franco vloog plots als een haas en stopte pas 200 m verder. Bouréma bleef bij mij (ik wilde eigenlijk een foto van het vervellende beest nemen) en zei enkel : ‘attensjon mesjeu’ ces danzereux’. Zo trekken wij de hele dag verder door de savanne, met jeep en als we ontsluitingen (gesteente aan het oppervlak) zien, verder te voet. Dikwijls een speld in een hooiberg, want er is VEEL zand in de Sahel. We doen onze metingskes, observaties, nemen onze staalkes, onderzoeken de gekende ‘sites d’orpailleurs’ (artisanale gouddelvers) ; elke dag komen er nieuwe bij, van als ze horen dat er ergens goud gevonden is laten ze alles vallen en beginnen letterlijk in de lateriet te ‘scharten’ zoals we in Gent zeggen. Let wel, met hun schopje en hakje maken ze schachten tot > 30 m diep! En dan nog eens horizontale gangen ook, onvoorstelbaar … En Bouréma, na 2 dagen wist hij reeds perfect wat voor stenen wij zochten, echt een ideale kracht. Hij had ook een merkwaardige gewoonte: ik had al enkele keren gezien dat hij zich wat afzonderde en op zijn hurken ging zitten, ik dacht misschien om te bidden (veel moslims daar, in de buurt van Mali). Maar neen, c’était por faire son oo! (als ze zich nog verder terugtrekken, dan is het ‘pour se soulazer’). Blijkbaar mogen die moslims niet rechtstaand pissen, zoals wij, ongelovige honden, plegen te doen. Oei, hopelijk lezen de fundamendalisten niet mee, anders mag ik straks nog onderduiken…Nu gelukkig wordt de Islam daar redelijk vrijblijvend beleden, pinten bvb worden ruim getolereerd.
En zo passeert onze dag. Tegen 17 :00 terug en dan nog snel een ritje met de Chinese fiets van de ‘gardien’. Hoewel het vehikel geen remmen heeft en met haken en ogen aaneenhangt, heb ik het toch onmiddellijk ‘geconfisqueerd’. Zo kon ik eens letterlijk de remmen losgooien . Een goed uur later volgde dan het tweede top-moment van de dag: weer een emmer heet water; na een dagje rondlopen tegen de stevige Harmattan-wind ziet ge er namelijk uit als een stofvod. De euforie van dit verkwikkende bad werd echter snel doobroken ; GPS data snel in de computer overbrengen en alle observaties digitaliseren, enkel onderbroken voor ‘le diner’ in het schaarse licht van ons ‘voortuintje’ (enkel met generator). Onze Benjamin, zeer vindingrijk met weinig mddelen, toverde allerlei lekkere gerechten te voorschijn, zoals gratin de pommes àla terre, een soort moussaka met locale zeer bittere aubergines, allerhande slaatjes met vinaigrettes, zelfs taarten kan hij bakken! En wat blijkt? Onze zwarte vrienden verkiezen ‘too’ (gestampte gierst), couscous of rijst, en altijd weer opnieuw met ‘pintade’ (iets kwartelachtigs taai, goed voor de kauwspieren). Ondertussen zitten de mannen te grappen en te grollen in hun ‘Moré’ taaltje, waarvan ik ca. 5 woorden ken. Gesprekken klinken zo : Issa Ouahigouya baraka kara irviatengo ansolma todiam en tout cas vraiment…U begrijpt, op die manier komt ge nooit de geheimen van mystiek Afrika te weten. Dus zit er niets anders op dan verder werken op de computer en de volgende field-trip voorbereiden. Voilà, wie had gedacht dat goudzoeken zo boeiend kon zijn? (...)
Lees meer...
Alleen
 
Er is altijd een betoverende, ondoorgrondelijke verstandhouding geweest tussen de dichter en de eenzaamheid. Vaak legt de dichter de nadruk op die eenzaamheid om te onderstrepen welk een ongeluk hem treft. Het idee van de verdoemde dichter, van de poète maudit is nog altijd niet verdreven uit dichterlijke sferen. Toch is de eenzaamheid de trouwe compaan die de dichter in moeilijke tijden aanzet tot het schrijven van een meesterwerk. De mooiste gedichten worden geboren uit melancholie en verlangen naar dat wat niet terug zal komen, niet terug kan komen.
 
Een gedicht van Rosalía de Castro:

Cando penso que te fuches,
negra sombra que me asombras,
ó pé dos meus cabezales
tornas facéndome mofa.

Cando maxino que es ida,
no mesmo sol te me amostras,
i eres a estrela que brila,
i eres o vento que zoa.

Si cantan, es ti que cantas,
si choran, es ti que choras,
i es o marmurio do río
i es a noite i es a aurora.

En todo estás e ti es todo,
pra min i en min mesma moras,
nin me abandonarás nunca,
sombra que sempre me asombras.

Onpoetische vertaling:
Als ik denk aan het moment toen je vertrok
word ik weer door de donkere schaduw verrast,
aan het hoofdeinde van mn bed verschijn je
en beschimp je me.
 
Als ik me bedenk dat je weg bent,
verschijn je plots met de zon,
je bent de ster die schijnt
en de wind die blaast
 
En als ik gezang hoor ben jij het die zingt,
En als ik gehuil hoor ben jij het die huilt,
en het kabbelen van de rivier
en de nacht en het ochtendgloren
 
Je bent alles voor mij, alles ben jij
voor mij en in mij blijf je bestaan.
Je zal me nooit verlaten
donkere schaduw die me telkens verrast.
 
Voor het gedicht is er bijna direct muziek geschreven. Vandaar dat dit gedicht zich ook uitstekend leende voor de soundtrack van Mar Adentro van Almenabar. Het gedicht is namelijk in het Galicisch opgesteld, terwijl de film zich ook in Noord-Spanje afspeelt. De versie die voor de film is gebruikt is er een die is ingezongen door Luz Casal.
 
Een ander gedicht waarin de eenzaamheid een belangrijke rol speelt is in dit gedicht van José Luis Peixoto. De dichter wordt internationaal gelauwerd om de multi-interpretabiliteit van zijn oeuvre. Het gedicht dat ik hieronder heb geplaatst draait niet om de rijkheid aan woorden maar zelfs bijkans om de verlatenheid die wordt uitgedrukt door de weinige woorden die de eenzame dichter nog niet alleen hebben gelaten. 'Ik ben alleen,' dat is alles wat hij er op den duur nog valt te zeggen. De beelden die Luz Casal ons voor-zingt lossen op. Bij Peixoto is eenzaamheid absolute ledigheid. Voor meer info: klik. 
 
Estou sozinho de olhos abertos para a escuridão. estou sozinho.
estou sozinho e nunca aprendi a estar sozinho. estou sozinho.
sinto falta de palavras. estou sozinho. estou sozinho.
sinto falta de uns olhos onde possa imaginar. estou sozinho.
sinto falta de mim em mim. estou sozinho. estou sozinho.
estou sozinho.
 
Ik ben alleen, mijn ogen open en gericht naar de duisternis. Ik ben alleen.
Ik ben alleen en heb nooit geleerd om alleen te zijn. Ik ben alleen.
Ik voel de afwezigheid van woorden. Ik ben alleen. Ik ben alleen.
Ik voel afwezigheid van ogen waarin ik zou kunnen fantaseren. Ik ben alleen.
Ik voel afwezigheid van mezelf in mij. Ik ben alleen. Ik ben alleen.
Ik ben alleen.
 
 
 
Lees meer...   (11 reacties)
Waarom ben je altijd wakker op dagen dat je eens kan uitslapen? Of waarom besluit je kat net die ochtend om in de vroege uurtjes een haarbal uit te braken met zo'n voorspel dat je het geluid vanuit haar staart hoort opborrelen? Of waarom besluit de krantenman net die ochtend om je krant eens niet in de bus te steken, maar ze dwars door de hall te zwieren via de brievenbus? Het leven openbaarde zich deze ochtend dus als een vraagteken.
 
Werken aan een tijdschrift, werken aan een boekhouding. Het leven van een vrijwilliger kan hard zijn. Hoe leg ik uit aan iemand die niet weet wat debet en credit is, hoe je een analytische boekhouding moet lezen? Hoe leg ik uit dat ik geen haarballen meer wil horen tijdens de nacht?
 
Vandaag naar onze koekenstad om in Chinatown inkopen te doen. Combineer dit met een bezoekje aan de bib en een etentje in een of ander restaurant waar je heerlijke, gevulde darmen met garnalenpasta kan eten (nog niet geprobeerd) en we spreken in vaktermen van een geslaagde dag.
 
Naar huis met Netrebko en Villazon. Gisteren werd me hun versie van La Traviata aangeraden. Vandaag al op cd aanwezig. Japin en Nothomb houden hen gezelschap. Noten tegen letters, maar een mooie combinatie om de avond door te brengen.
 
Spiral Jetty krijgt ook gezelschap, maar het kunstwerk van Robert Smithson is minder gelukkig met de dreigende komst van een olieboorplatform. Het bekendste  kunstwerk van de zogenaamde land art blijft liever een broedplaats voor vogels dan een vindplaats voor olie.
 
Het is een slechte tijd voor aandelenbezitters, tenzij je aandelen Icos hebt. Het overnamebod van KLA-Tencor stuwde de koers maar liefst 60% hoger. De rest blijft maar zakken en iedereen zegt dat het einde in zicht is. Van de daling of van de beurs? Ik zou het zo niet dadelijk meer weten.
 
In Bangladesh (waar weinig mensen aandelen ICOS hadden) besloot men ook iets te doen aan de hardnekkige armoede in sommige achtergestelde gebieden. De Grameen bank (van nobelprijswinnaar Muhammed Yunus) heeft besloten om microkredieten te verstrekken in ... de Verenigde Staten. Het is ver gekomen als men daar al mensen moet bijstaan met microkredieten. Langs de andere kant kan ik het best begrijpen: het getuigt immers van meer prestige om 20.000.000.000 USD af te schrijven dan 200.
 
Ik sluit af met het dreamteam van de moderne opera. Geniet in stilte.
 
 
Lees meer...   (1 reactie)
Soms is een dag sneller dan je zelf wil. Woensdagavond zat ik nog met cijfers te goochelen op de Algemene Vergadering van Creatief Schrijven en ondertussen is het al vrijdagavond. 
 
Alex Agnew heeft nog eens geschoffeerd. Normaal zou je ermee lachen, maar niet als je jood bent. Een ras zonder humor dreigt ermee de stand-upcomedian aan te klagen wegens racistische opmerkingen. Een land isoleren, daar kunnen ze mee lachen, maar het Basil Fawltycredo don't mention the war indachtig had Agnew toch beter moeten weten dan in een interview te zeggen: 'Waarom moeten we aan de joden maar sorry blijven zeggen voor het feit dat ze zich hebben laten afmaken in concentratiekampen in plaats van te sterven met een geweer in hun handen zoals mijn grootvader.'
 
Grof, wellicht wel, maar toen men Stalin ooit vroeg of hij al veel grappen over zijn regime verteld werden, antwoordde hij toch ook vrij gevat: 'Al twee kampen vol.'  Wie durft er dan nog beweren dat de man geen gevoel voor humor had?
Tijdens de les esthetica van monument Vermeulen in mijn eerste (en tevens laatste) kandidatuur Vertaler-tolk wist men al te vertellen dat Humor ist, wenn man troztdem lacht. Sinds die dag was ik verliefd op trotzdem en een meisje uit Hombeek. De liefde voor trotzdem is gebleven. 
 
Een ander zinnetje dat nooit meer uit mijn gedachten zal verdwijnen is the bastard got away. De aflevering Cherubim and Seraphim uit de serie Inspector Morse, wanneer de drugsdealende chemicus zijn wagen tegen een boom te pletter rijdt en niet tijdig uit het brandende wrak geraakt. Het hallelujah van Haendel in een mix van housemuziek en extacypillen. Jongeren hebben plots alles gezien en stappen uit het leven. Een nichtje van Morse is een van de slachoffers. Ze had net van hem de bundel Ariel van Sylvia Plath gekregen. Nomen est omen.
 
The dew that flies,
suicidal, at one with the drive
into the red
 
eye, the cauldron of morning 
 
No-one can imagine someone else's pain, Robbie. It's the human tragedy. But I made a vow that I wouldn't forget - I'd never forget - how *awful* it is to be fifteen. I've forgotten, of course - everyone does. But I've been trying to remember. Uit dezelfde aflevering van Morse.
 
De geschiedenis herhaalt zich. Het Engelse platteland maakt plaats voor het Welshe Bridgend. 17 zelfmoorden in een jaar tijd. Het laatste slachtoffer is de 16-jarige Jenna Parry. Op de leeftijd waarop ik me zorgen maakte dat ik meer acne had dan vriendinnen, zijn er mensen die de deur voorgoed achter zich dichttrekken. Ik moet de aflevering van Morse nog eens herbekijken. Of naar Haendel luisteren. Of trachten te begrijpen waarom iemand op die leeftijd al beslist dat er niets meer is om de volgende ochtend voor op te staan.
 
Als ik na de les naar huis rij, spoken de Morsebeelden me weer door het hoofd. De kamer met fractalkunst, de jongen die in een tunnel op een naderende trein toeloopt, de bonkende beats en de gelukkige ogen-blikken van de dansende jeugd.
 
Morgen vrij(e)dag. Weeral. Het leven is trotzdem mooi.  
  
 
Lees meer...
 
Tijd
 
Om 7u in Brussel zijn. Het klinkt als het begin van een goedkope thriller. We hebben nog steeds een gewone wekkerradio en niet zo’n hypetoestel dat je laat wakker worden met zacht licht. Neen, gewoon de bekende Guantanamotactiek. Een minuutje Radio 2 is voldoende om je fris en monter uit je bed te lanceren. Even de lokale haan wakker maken, want die lag nog heerlijk te slapen. Na 10 minuten (en enkele blauwe plekken rijker) zie ik me in de spiegel ontwaken: gel op mijn tanden en tandpasta in mijn haar, de vuilbak vol kattenbrokken en de kat aan de deur. De dag openbaart zich te langzaam. Waar is de tijd dat je om dit uur nog alleen op de baan was? Nu word je bijna op de linkerrijstrook gepasseerd door twintigtonners met namen waar steevast een aantal klinkers ontbreken: Gromisziezsckz en Vitsjnisjevckjo. Laat je kind zo maar eens registreren bij de plaatselijke burgerlijke stand.

Tijd, tijd, tijd. Waer bestu blieben, mijn hert enz enz.

Zeit nehmen en tijd maken. In een filosofisch moment moest ik stilstaan bij het verschil in werkwoord. In het nijvere Vlaanderen ligt de nadruk op het maken, tijd is niet iets dat je krijgt, je moet het verdienen. In het Duits daarentegen kan je tijd nemen, een overschot dat voor het grijpen ligt. Alleen de hand uitsteken en daar stroomt het overvloedig je leven binnen.

Tijd heeft Castro uiteindelijk laten inzien dat het moment gekomen is om op pensioen te gaan en zich terug te trekken in de Everglades of elders in Florida. 49 jaar heeft El lidér máximo zijn land in de dieperik mogen trekken. Och ja, anderen zullen het wel een socialistisch paradijs noemen, maar Adam en Eva werden te voet verdreven door de aartsengel. Ik denk ook niet dat ze het zagen zitten om in een binnenband van een Russische truck die nog voor de poorten van Stalingrad gestaan heeft, het paradijs uit te dobberen.

Tijd om eens even op de website van ons aller FRUT, beter bekend als de gazet van Antwerpen, te gaan kijken wat er in de wereld gebeurt. Je zult als Russische schone (net afgestudeerd als neerlandica aan de Berlitzuniversiteit van Tsetserleg) maar eens terechtkomen op deze website. Je droomt ervan een Vlaamse man te vinden die je rustig de vaat laat doen, terwijl hij naar een nieuwe aflevering van Spam zit te kijken nadat je hem gevoed en gelaafd hebt, en dan lees je volgende hoofdpunten:

     Luc is een luie seksmaniak

     Natalia zet een punt achter haar relatie

     Nikki was seksueel héél actief, ze kon er niet genoeg van krijgen.

Geef toe dat je op deze manier een totaal ander beeld krijgt van België. En dan zwijgen we nog van naakte BV’s in een confituurbad, wat op zich niet noodzakelijk een kwalijk tijdverdrijf is.

Tijd. Als je het kan sparen, dan moet er een bank voor bestaan, zal iemand ooit gedacht hebben. Daarom dat we binnenkort een tijdbank krijgen in Vlaanderen. Het is een initiatief om vraag en aanbod in de vrijwilligerswereld een beetje op elkaar in te stemmen. Want we zijn als Vlaming wel allemaal bereid om umsonst de handen uit de mouwen te steken, we moeten het alleen op een zilveren schoteltje aangereikt krijgen.

Tijd was ook een onderdeel van het leven van Jeffrey Cools. Deze kunstenaar had er immers genoeg over om in het Nederlandse Van Abbemuseum een eigen kunstwerk op te hangen. Hopelijk is zijn werk origineler dan zijn acties, want Banksy is de man al een tijdje eerder voorgegaan bij dergelijke stunt.

Tijd … om af te sluiten.

Lees meer...   (5 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl