yvesjoris.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
De moeite waard
 
 google  Yves' blog 

 
 
 
   
 
Twee jaar heeft dit blog platgelegen. Of ik niets te vertellen had? Wellicht wel, maar dat deden zoveel mensen ook al. wie ben ik om dan nog te spreken in deze menigte van stemmen. Een jaar trokken we de wijde wereld in, op zoek naar stilte. We vonden wat we zochten en beseften toen dat we het al die tijd al hadden. In ieder geval vond ik het tijd om dit blog voorgoed af te sluiten en over te stappen naar de concurrentie. Waarom? Noem het verandering. Vanaf nu leest u me opnieuw op http://lettergoesting.wordpress.com.  
Lees meer...
 Is het toegelaten om na meer dan twee jaar een blog opnieuw op te starten? Ben ik teveel afgeleid door Facebook? Was het niet gemakkelijker om even een berichtje te posten dan een gans artikel neer te pennen? Ik sla een welgemeend mea culpa en verklaar hierbij Lettergoesting<\i> opnieuw voor geopend.
Lees meer...

Nomofobie is niet de angst voor wetten zoals elke rechtgeaarde classicus zou kunnen vermoeden, maar de samentrekking van NO MO(bile): de angst om niet bereikbaar te zijn. In het kader van de uitbreiding van het neologisme zou ik vandaag het woord carrogantie willen toevoegen aan onze taal van Claus, Claes en Conscience (beter bekend als de CCC van de Vlaamse literatuur).

Carrogantie is het gevoel dat ontstaat wanneer een beschaafd wezen opgesloten wordt in 1.000 kg metaal en plastiek voorzien van wielen en motor. Plots vallen alle mentale remmen weg, draaien ogen wild in hun kassen en groeit een verbeten grijns rond de mondhoeken. De hersenen sturen nog slechts een prikkel door die ervoor zorgt dat zich rond de iris een vizier aftekent dat signalen aan de rechtervoet doorgeeft. De weg is mijn terrein.

Tom Naegels schreef in zijn column dit weekend al over de wiskundige vergelijking van de TGA. Een TGA is een Te Grote Auto, meestal bemand door mensen wier bankrekening groter is dan hun IQ. Ze kopen een wagen die vijfmaal duurder is dan een gewoon exemplaar en daardoor denken ze dat ze slechts 1/5e van hun hoffelijkheid moeten behouden. Of in formulevorm:

Prijs wagen x hoffelijkheid = 1

waarbij onmiddellijk duidelijk wordt dat een dure wagen automatisch moet leiden tot een dalende hoffelijkheid om de constante te bewaren.

Carrogantie leidt in sommige gevallen tot andere neologismen:

Stuurkauwen is het fenomeen dat optreedt wanneer men als TGA-bezitter op de pechstrook geblokkeerd wordt door een trucker die de formule ook kent.

Oostblokkeren (met klemtoon op voorlaatste lettergreep) is het fenomeen waarbij een trucker uit het voormalige Oostblok, met een snelheidsbegrenzer op 90 km/u een vrachtwagen wil voorbijsteken die een begrenzing heeft op 89 km/u, waardoor een inhaalmanoeuvre ontstaat dat 30 minuten duurt.

Gsmduiken. De vlotte beweging waarbij de chauffeur volledig onder de passagierszetel duikt op zoek naar de gsm die tijdens een bruusk remmanoeuvre van diezelfde zetel gevallen is.

Rij-stroke. Samentrekking en Anglicisme dat verwijst naar de verhoogde hartfrequentie die optreedt bij het stuurkauwen, , oostblokkeren en gsmduiken en die kan leiden tot een hartaanval (Engels: stroke)

Deze nieuwe woorden bewijzen dat mobiliteit (of beter gezegd: het gebrek daaraan) onze Nederlandse taal ten goede komt.
 

Lees meer...   (6 reacties)
- Ik ben Sofie en heb er vandaag nog niet aan gedacht. (applaus van de andere aanwezigen)
- Jos, gisteren heel moeilijk, heb hem toch even in mijn handen genomen. Het gevoel was voldoende voor mij. (een licht afkeurend geroezemoes)
- Frank, ik … Zijn stem breekt. Gisteren drie keer. Het was sterker dan mezelf. Een keer op het toilet tijdens de werkuren, een tweede keer in de wagen en de derde keer toen ik een extra toertje deed met de hond.
De groep keurt zijn gedrag af. De begeleider bedaart de gemoederen.

Staat u me toe dat ik jullie even meeneem op een korte uitstap naar de toekomst. In de grote steden zijn speciale ruimtes geopend waar deze mensen in contact kunnen treden met gelijkgezinden. Op de luchthavens heeft de lobbygroep C.R.A.S.H (citizens raging about silence hysteria) haar slag thuisgehaald en is de rust in de vliegtuigen weergekeerd. Op de autowegen houden mensen hun twee handen stevig op het stuur … als ze nog twee handen hebben. De vigilante van vliegende brigades was niet mals. Wie betrapt werd, zag haar/zijn hand een paar minuten later chirurgisch verwijderd worden. De wereld werd kalmer en minder bereikbaar.

Overdreven, wellicht, maar wie geconfronteerd wordt met nomophobie zal er wellicht anders over denken. Overal rondom mij kakelende mensen. Op de tram speelt een vrouw (die ik 35 schat, maar daar ben ik ook niet zo goed in) levende gps. Ik zit nu op de tram en we rijden over de Turnhoutsebaan. We staan stil aan de Drink. Veel volk, ja, ik zal er zijn, zeker, we rijden voort, neen, niks speciaals, hier ook. De Kerkstraat al. Blij dat ik met de tram ben.

Ik daarentegen heb de neiging om haar gsm met een zwierige beweging te katapulteren op de Carnotstraat die we momenteel bereiken. Of in de Delhaize zie ik al die opgelucht mannen die met een briefje in de hand naar al die merken choco staren. Mobieltje, help me. Vroeger moest hij telkens weer naar huis rijden tot grote ergernis van moeder de vrouw. Nu belt hij haar.
 
Nomophobie is de angst om onbereikbaar te zijn. Steeds meer mensen staren langer naar het scherm van de gsm dan in de ogen van de partner. De gesprekken worden steeds korter en cryptischer. De spreektaal past zich aan aan het aantal tekens per bericht.
 
8UV
K Kbel nog GFTD
IDDHDAJ

(even een korte vertaling van dit bericht dat lijkt op een formule om Al Qaida de ultieme overwinning te bezorgen: 8 uur vanavond. Ok, ik bel nog, Ik ben de ganse dag afwezig. Ik denk de hele dag aan jou)

Daarom dat nomoloog in de nabije toekomst een knelpuntberoep dreigt te worden. We lopen het risico te eindigen met een klinkerloze taal die alleen nog maar via scherm gecommuniceerd kan worden. Onze stembanden zullen hun functie verliezen. Wie zal deze trend winnen; de kakelende kakels of de mensen met vergroeide sms-vingers? LLn d tkmst zl ht zggn.

Volgende zaterdag is het Schrijfdag in Gent. Creatief Schrijven speelt ten dans. Momenteel worstel ik me doorheen het werk van een aantal mensen die gedichten ingestuurd hebben. Worstelen is een verkeerd woord. Er zit prachtwerk tussen. Soms begrijp ik niet waarop uitgeverijen zich baseren om bepaalde dichtbundels uit te geven. Verder ga ik proberen om die dag columntips van Tom Naegels los te weken om Koen Meulenaere van de laatste pagina’s van Knack te verdrijven.

Seffens lesgeven. Het kapitaal van KBC (de nieuwe medewerkers ) diets maken waarmee ik me de ganse dag bezighoud. Ik weet niet of ze allemaal een blog hebben ;-)

Lees meer...
Vandaag reed ik doorheen een kunstlandschap naar mijn werk. De bleke maan doorheen de net bottende takken leek net weggelopen uit een schilderij van Delvaux. Een vrachtwagen voegde aan het geheel een tipje Magritte toe. Ceci n’est pas un jour de travail. Langzaam moeide de dageraad zich met de kleuren waardoor het nachtzwart van palet wisselde met Yves Kleinblauw. Dat krachtige blauw dat alleen maar mag gebruikt worden om een positieve dag aan te kondigen. In de wagens die langzaam in kudde richting hoofdstad trokken volgde ik performances waarvan Ulay en Abramovic alleen maar konden dromen. Gsm in de linkerhand, pc op de passagierszetel. Tegelijk moet make-up bijgewerkt worden en kan de weerspannige haardos nog een laatste kambeurt gebruiken. Beperk deze handelingen allemaal tot een ruimte van enkele vierkante meter en het lange wachten aan een rood licht krijgt plots een andere betekenis.
 
Een man die wel eens zin had in SM en bijgevolg ook halt hield bij een rood licht, heeft zijn lust met de dood moeten bekopen. Tepelkl’Emma en Electro’joke mochten de man eens lichtelijk onder stroom brengen, maar zoals mijn grootmoeder zaliger altijd al zei: ‘Voor den electrik en sex met tepelklemmen onder stroom moet je bij de elektrieker zijn.’ Ik heb nooit geweten waar ze deze levenswijsheid haalde. In ieder geval heeft een mix van cocaïne, champagne en een overdaad elektriciteit ervoor gezorgd dat het hart het plots begaf. Niet bij mijn grootmoeder, maar bij de man in kwestie, wel te verstaan. Zijn weduwe eist nu 1.400.000 € van de prostituees in kwestie omdat ze met weinig kennis van zaken omsprongen met het voltage van haar man. Dit bedrag is o.a. berekend op het jaarloon van 200.000 € van de man. Je ziet het: zelfs dan is er een verschil tussen eens naar de hoeren gaan en een prostitué bezoeken. Of zoals mijn oma zaliger al zei: een rijke vrouw onderhoudt meerdere aangename vriendschappen. Een arme vrouw is een hoer.
 
In Knack van enkele weken geleden genoten van de column van Joël De Ceulaer waarin hij de vloer aanveegde met de literaire bagger die we momenteel over onze hoofden uitgebraakt krijgen. Hugo is dood, de letteren zijn met hem gestorven. De Ceulaer schuift de verantwoordelijkheid door naar de recensenten die amper lezen wat hun toegeschoven wordt en zich meestal ventileren in hyperbolen omdat een schrijver er in slaagt om een werk zonder schrijffouten af te leveren. Momenteel ligt het boek van Pierre Bayard op mijn nachtkastje (naast de onderbroeken die nog weggelegd moeten worden, het kastje van de airco en een nachtlampje dat ooit gekocht is bij een ondertussen ter ziele gegane Maghrebinterieurwinkel): How to talk about books you haven’t read. In dit boek reikt de Franse literatuurprofessor tips aan hoe men kan praten over boeken die men nooit gelezen heeft. Een paradox die perfect geïllustreerd wordt door mijn blog. Nog geen letter gelezen en toch is het boek al meerdere malen bij mij over de tong gegaan.
 
Nog vijf maanden en vijf dagen en dan vertrekken we richting Moskou. Een jaar weg van huis. Weg van de haast en verplichtingen. Het lijkt wel alsof we een droom zullen binnenstappen. Wakker worden en genieten van het ogenblik zelf. De voorbereidingen zijn in volle gang. Lezen over Rusland, Mongolië en Hong Kong. Dan wegdromen over de oevers van de Mekong, de stilte bij het graf van Mouhot. De fietstocht aan het Inle-meer, de zonsondergang over de vlakte van Bagan, een Tom Yam als middagmaal, laap khai met sticky rice. Het lijkt plots allemaal zo dichtbij. Nog veel te doen. Alleen de boeken die ons zullen vergezellen liggen reeds geduldig te wachten. Ik lees momenteel Blaise Cendrars (met dank aan Bart Stouten) en geniet van zijn Prose du Transsibérien:

En ce temps-là, j'étais en mon adolescence
J'avais à peine seize ans et je ne me souvenais déjà plus de mon enfance
J'étais à 16.000 lieues du lieu de ma naissance
J'étais à Moscou dans la ville des mille et trois clochers et des sept gares
Et je n'avais pas assez des sept gares et des mille et trois tours
Car mon adolescence était si ardente et si folle
Que mon coeur tour à tour brûlait comme le temple d'Ephèse ou comme la Place Rouge de Moscou quand le soleil se couche.
Et mes yeux éclairaient des voies anciennes.
Et j'étais déjà si mauvais poète
Que je ne savais pas aller jusqu'au bout.

Ik voel me gelukkig omdat ik het gedicht over enkele maanden kan nareizen.
 

 
Lees meer...   (2 reacties)
Ik voelde me de laatste dagen een beetje zoals Jack Nicholson in de tijd dat hij nog in goede films optrad. A few good man. Een film uit de tijd dat Demi Moore nog niet als een Ikea-bouwpakket door het leven ging met een partner die met moeite haar zoon kan zijn en dat de sympathiekste dwerg uit Hollywood nog meer aandacht besteedde aan Nicole Kidman dan aan Ron Hubbard.
 
Hoe zeg je iemand die op een vriendschappelijk basis heel veel voor je betekent dat ze haar persoonlijkheid volledig verliest in een nieuwe relatie? Niet dus. De mails drogen op. Sms blijft achterwege. Liefde maakt blind, zegt men. Ik dacht dit alleen van toepassing was tot een leeftijd van 30 jaar ;-)
 
Hoe vertel je iemand op een eerlijke manier dat zijn/haar artikel dat ingestuurd werd niet geaccepteerd werd. Je stuurt weer een mail, waarin je inderdaad de strategie toepast van goed- slecht-goed. Ik weet ook dat niemand ooit een artikel heeft geschreven met de bedoeling om afgekeurd te worden (de Planckaerts hebben geprobeerd, maar die waren al teveel een curiosum om geen bestseller op te leveren). De mail vertrok vrijdagavond en al snel kreeg ik een mail waarin ik bedankt werd. Een goed speler weet dat een verloren match geen verloren competitie is. Ik wilde namelijk zeggen dat ik de manier waarop de 'afwijsmail' (dat is de naam van dat soort mails, dus laten we het beestje maar t juiste naampje geven) is opgesteld. De mail is volgens de (al dan niet geschreven) normen opgesteld: positief nieuws, motivering, negatief nieuws, positief afsluiten. Maar daarmee is de mail niet slechter geworden. De positieve feedback - al dan niet oprecht - klinkt sowieso oprecht en de mededeling dat er altijd contact opgenomen kan worden met je, zonder daarbij een onpersoonlijke formule te gebruiken, zal ervoor zorgen dat er minder rancune bij de 'afgewezen persoon' is.  Vandaar een pluim. Het hoeft niet altijd een donderbui te zijn.  Zo omschreef een gedupeerde mijn mail. Een hart onder de riem. Ik ben dus de laatste tijd niet altijd een boeman geweest.
 
Hoe vertel je iemand op een eerlijke manier dat je geen hoge pet op hebt met haar/zijn religie.
(…) For instance, the Mohammedan religion allows Mohameddans to kill all who are not of their religion. It is clearly stated in the Koran, ‘Kill the infidels if they do not become Mohammedans’. They must be put to fire and sword. Now if we tell a Mohammedan that this is wrong, he will naturally ask: ‘How do you know that? How do you know it is not good? My book says it is. (…) Dit is geen vertaald citaat uit Geert Wilders’ Fitna, maar een paragraaf uit The teaching of Swami Vivekananda. Het boekje verscheen voor het eerst in 1948. De Swami heeft een beeld ter grote van het Vrijheidsbeeld in het zuiden van India, voor de kust van Kanyakumari.  Geen haan die er ooit over gekraaid heeft. Iedereen zijn eigen mening en god voor ons allen. Ik zie het de man momenteel niet doen of hij heeft dadelijk een klacht aan zijn been van het Vlaamse centrum voor racisme en gelijke kansen en de kans op een fatwa zit er ook al wel in. Al moet ik toegeven dat Rushdies Duivelsverzen wel een hoger literair gehalte hadden.
 
Eerst doodden ze mijn vader van Loung Ung heeft ook geen overdreven literaire waarde, maar het menselijk aspect is diepdroevig aanwezig op elke bladzijde. Het onbegrip van een meisje dat door Pol Pot en zijn moordende bende haar familie zag uitgemoord worden. Een Cambodjaans Anne Frankverhaal met even trieste afloop. Het boek heeft twee korte nachten op mijn nachtkastje gelegen. Ik was weer in de killing fields van Choeung Ek waar wortels de halfvergane kledij van de slachtoffers nog steeds omarmen en bomen het bloed van onschuldige kinderen tijdens de jaarlijkse moesson tevergeefs van zich af trachten te wassen. Ik liep weer rond in het schooltje dat onder de naam Tuol Sleng een onderdeel werd van de moordmachine van de Rode Khmer. Zalen vol gezichten die je aanstaren: alle ogen eenzelfde blik. Ongeloof, onbegrip en angst. Man en vrouw, oud en jong, zaal na zaal staren de doden je aan.
Vergeleken met de reportage die ik over de killing fields zag, was Fitna  een nevenproduct van Looney Tunes. Leuke propaganda, maar niet meer dan dat. En de wereld? Haalde opgelucht adem. De moslims zouden zich niet aangesproken voelen. Dus is er toch iets mis, want we gaan onszelf censureren uit angst dat … Ach ja, we hebben het allemaal al eens meegemaakt.  Angst om ’s nachts overvallen te worden, om onze baan te verliezen, om ziek te worden, om in de file te staan, voor oude kaas, voor mozzarellakaas, voor frieten die niet voorgebakken zijn, voor dolle koeien, voor blauwtongige schapen, voor de buurvrouw, voor de flippo’s, …
Alleen angst voor de dood is blijkbaar beter bespreekbaar geworden, tenzij je de oom bent van een pornoster. Dan moet je je blijven roeren (excusez-le-mot) als een duivel in een wijwatervat. Alle leven is heilig. Komaan, laat ons eerlijk zijn. Was JP II op het einde van zijn leven nog een toonbeeld van menselijke waardigheid? Ik geef toe dat hij nog perfect in 40 talen de mensen kon bedanken voor de bloemen, maar door zijn Parkinson was hij wel niet langer in staat om maar een druppel water in de vaas te mikken.  De Gentse arts Marc Cosyns maakte een filmpje over waardig ouder worden dat de titel Georgette goes home meekreeg. Neen, dan heeft Hugo Claus het beter bekeken. Op tijd het licht uit en nog eens goed tegen de schenen stampen van alles wat zich achter het kruis verschuilt. De discussie is nog niet voorbij. Alle leven is heilig, maar wanneer is leven leven en leven lijden? Daar zullen ze eens voor uit hun ivoren kathedralen moeten komen om het eens te bekijken.  
 
Hoe vertel je iemand in België dat hij meer moeite moet doen om een baan te zoeken? Volgens Sinterklaas Kris Peeters die vandaag volgens mij een overdosis marihuana gerookt had, moeten deze mensen een aanmoedigingspremie krijgen. Ik verslikte me in mijn inflatiegewijs 20% gestegen koffie en ook mijn aan een zelfde tempo stijgende brood kreeg ik niet meer doorgeslikt. Dat wordt dan de eerste man van Vlaanderen. Hebben ze toevallig een lobotomie uitgevoerd die net niet erg genoeg was om hem minister van sport en cultuur te maken? Hallo beste man. Al eens aan gedacht om de mensen die GEEN MOEITE doen te penaliseren? Nu lijkt het wel dat werkloosheid een beloning is, waar je niet uit hoeft weg te geraken. Ik zal mijn werkgever eens vragen om me extra te belonen omdat ik … mijn werk doe. Beste Kris, ga eens even op het strand wandelen, zorg dat die kapotte uitlaat van je firmawagen niet langer zijn schadelijke toxische stoffen In je wagen blaast.  
 
Wij hebben het voorbeeld gegeven en zijn gisteren om het strand van Zoutelande gaan wandelen. Ik was al wakker om 6.30u. Ik wou nog een laatste half uurtje genieten van een echtgenote van 42 jaar. Om klokslag 7 uur zag ik het extra jaartje wijsheid over haar gezicht trekken. Vroeg ontbeten en dan naar de mooiste zuidkust van Nederland (las ik toch ergens op een bord). Brede stranden, geen betonnen gedrochten langs de kustlijn en een aangename hap aan eerlijke prijzen. Onze Vlaamse kust kan er nog een puntje aan zuigen. Vier uur duinen en stranden beklommen en ook weer afgedaald.  Genietend van een koffietje op een van de vele strandpaviljoenen (neem het woord eens in je mond en je voelt het zout zachtjes op je tong branden) hoorden we een Nederlands koppel spreken over Hugo Claus die zo dapper was om zelf het licht uit te doen. Diezelfde Hugo die, terwijl wij op het strand liepen, in de Bourla uitbundig geëerd werd door bekend en minder bekend Vlaanderen.  Dat was Claus, wat hij ook deed, wie hij ook was. Hij liet je niet onverschillig. In de reeks Veertig en meer in Knack  schreef Dennis de Brauwer: ‘(…) Onverschilligheid is lelijk. We worden niet meer geraakt tenzij door het extreme. Straffe beelden op de televisie wekken emoties, alleen dan zijn we tot actie bereid. (…) Op kantoor in Brussel luister ik af en toe naar conversaties die gonzen in dat open bureaulandschap. Het gaat over auto’s, over nieuwe cd’s, over restaurants, over prestaties van collega’s. Het is een soort mantel van egocentrisme. Ik hoor de collega’s zelden praten over iets wat hen heeft ontroerd of over een lange wandeling die ze gemaakt hebben, een intens gesprek dat ze gevoerd hebben.(…)’.
Ik ken het gevoel. Gelukkig kennen we ook het gevoel van die gesprekken en die wandeling.  Of zoals het citaat dat ik ooit eens las: 
 
Geluk is de kunst een boeket te maken met de bloemen waar je bij kunt.
 
 
 
 
 
Lees meer...
Heb je soms wel eens het gevoel dat de wereld je ontglipt en dat je niet begrijpt waarom? De beurzen staan in vuur en vlam. Het aandeel Bear Stearns dat enkele maanden geleden nog 150 $ stond is net voor 2 $ over de toog gegaan. Het Gordon Geckomotto indachtig dat greed good is, gingen steeds meer superbreinen op zoek naar het geheim van Croesus. Omnia vanitas. Geloof er niet in. De echt slimme mensen houden hun geheimen voor zichzelf. Het zijn slechts de bluffers, de ego’s die hun ‘geheimen’ willen delen met de mensheid.  They are being paid in full.
 
Zaterdagavond nog eens naar Antwerpen geweest. Gaan eten is geen plezier meer. Restaurants duwen hun klanten in ruimtes waarvan de gevangenen in Guantanamo zouden gruwelen. Meer is beter. Voor hen toch. Ik kreeg medelijden met de spreekwoordelijke sardines en ben dan ook deze morgen in een spreekwoordelijke protestactie in de lokale Delhaize een paar blikken gaan opendraaien om de diertjes hun vrijheid te gunnen. Aan de charcuterietoog kon ik lezen dat de meeste producten aanzienlijk in prijs verminderd waren. Ja, ik las het goed. Sommige artikels zagen niet minder dan 50% van hun waarde verdwijnen. Is de index plots gekoppeld aan de Bel-20, zonder dat we daarvan op de hoogte gesteld werden? Toch wel een taak voor Guy Quaden zou ik durven stellen, want voor een slordige 400.000 € op jaarbasis kan die man toch wel zorgen dat we op de hoogte blijven van ons financieel wel en wee. Geen wonder dat Bernanke, de nieuwe baas van de Federal Reserve, zo bedrukt kijkt. In de eerste plaats verdient de gouverneur van een landje dat heel wat kleiner is dan het zijne, maar liefst 4 keer meer, anderzijds mag hij ook de rotzooi oplossen die zijn voorganger Mowgli Greenspan op de wereld losgelaten heeft. Zelfregulerende markten … , volgens mij even mysterieus als Nessie of de Yeti.
 
Nu ja, de yeti zullen we de volgende maanden ook niet meer te zien krijgen. De chinezen hebben nog eens besloten om Tibet een koekje van eigen deeg te geven. Even monnikknallen en het westen kijkt verschrikt de andere kant op. Dat onze atleten het risico lopen op stoflong na een sprintje van 100 meter, geen probleem. Dat ze de helft van het zuiden zonder deftige watervoorziening laten omdat ze een beetje hogerop een aantal megalomane dammen gezet hebben, groot gelijk, want … China rocks. Hebt u nog geen maoboekje met dito kostuum aangeschaft? Hebt u minou of blackie nog niet opgediend in een heerlijk hoisinsausje aan de buren? Hebt u nog niet onder luid applaus op een overvolle tram of bus de binnenkant van uw longen opgehaald en deze op de grond achtergelaten? Doen gewoon, want China heeft geld en wil het laten rollen. Citic is op koopjesjacht en lacht in zijn vuistje als het een zoveelste firma der westerse waanzin aan de haak slaat. De chinezen zitten al in het kapitaal van Foltis, de russen hebben de rest van de wereld.  Dus wie een onbekend wezen wil zien, zal naar Schotland moeten trekken: de yeti is momenteel even van de wereld afgesloten.
 
Dit weekend een meer dan 10 bladzijden tellende reportage in de krant over een ander mythologisch wezen dat even van het (politieke) toneel zal verdwijnen: het joenk neemt een sabbatical. Ik heb mijn plicht gedaan, nu is het aan de tsjeven. Mooi. Niks doen is ook een kunst. Daar kan je onze prins woef echter niet van beschuldigen. Hij krijgt niet alleen een ruime dotatie van meer dan 300.000 € ( bijna 1.000 € per dag om geen kl… te doen) en dan blijkt dat hij nog een aantal privézaakjes runt. Sterk. De cumul blijft bestaan. En de Vlaming … betaalt verder , … en minder.  Delhaize neemt het initiatief: 

Heerlijke Vlaamse kop (remember minou en blackie) : -50%
 
Strasbourg : - 20% Vleessla: -15%
 
Omega pharma: -9% Bel-20 : -2.94%  
 
Geef nu toe dat het helemaal niet zo slecht gaat met de beurs.
 
 
 
zoek de yeti ... 
 
Lees meer...   (7 reacties)

Gisteren een dagje thuis en wat doe je dan als goede werknemer? Je bent een dagje ziek. De ganse dag op de zetel, met kat aan de voeten, aan het hoofd, achter de benen. ADHD bij katten … ik heb het gisteren in levenden lijve meegemaakt. Wat doe je dan een ganse dag als je zo zieltogend in de zetel hangt? Ja, DVD kijken en de kat weghouden van het schermpje.

Wat een verschil met de vorige dagen toen we ronddwaalden in de kuststreek van Noord-Frankrijk. Gans alleen op het strand van Cap Blanc-Nez of dwalend door het Franse hinterland terwijl Boreas je geselt met zijn ijzige adem. Wie zei er ook weer dat stilte het ontbreken van geluid is. Stilte is net het omgekeerde: de mogelijkheid om het niets te horen en er stil bij te staan. Of om het met de woorden van Herman de Coninck te zeggen: ‘Stilte is het verschil tussen niks zeggen en alles al gezegd hebben.’

Stilte zal er ook zijn in de gezinnen wier moeder en kinderen weggemaaid werden door een tweetal joyridende junkies. Ze riskeren vijf jaar cel. De achterblijvers krijgen levenslang. Ditzelfde gevoel van machteloosheid overviel me ook bij het zien van de film shooting dogs over de genocide in Ruanda. Als op het einde van de film de blauwhelmen de school verlaten en de achterblijvende tutsi’s weten dat ze beestachtig afgeslacht zullen worden door de omringende hutu’s, zal in het achterhoofd blijven spoken. Volwassenen die de blauwhelmen smeken om de kinderen neer te schieten, liever dan dat ze pijn zouden lijden door machetes en knuppels. Hoe (over)leef je als blanke die daar ontsnapt is? Het hoofdpersonage verwoordde het als egoïsme, een onmiskenbare drang naar het leven.

E arrivato Zampanò. Na de opera La Strada kon ik gisteren ook genieten van de film met Anthony Quinn en Giuletta Masina. 1954. Wat een verschil met de mega-effectfilms van nu. Als we daar een trieste Gelsomina te zien krijgen, dan staren we inderdaad een paar minuten op de pruilend-trillende lip en de nat wordende ogen van Masina. Als Quinn een mooie prooi voor de avond ziet passeren, dan graveert hij inderdaad het woord geil over zijn ganse gezicht. De rondtrekkende spierbundel laat dan zijn lippen krullen als een John Rambo die net op zijn eentje een Russische gevechtshelicopter heeft neergehaald met een mes. Dat Quinn tijdens deze periode een bezig baasje was, blijkt uit het feit dat hij ’s morgens zijn spieren liet rollen tijdens de opname van La Strada en hij ’s middags in een korte rok op een paard door de steppen vloog in zijn vertolking van Atilla. Zampanò, de man die geen gevoelens kon tonen. Een soort Didier Reynders avant la lettre (excusez le mot). Toen hij op het einde van het verhaal de dood van zijn Gelsomina verneemt, verliest hij zich in de drank. Telkens weer het bekende melodietje van Nino Rota als men over haar spreekt, vergelijk het met Karas’ thema van the third man. Quinn, de verloren man aan de tafel.

Wie ook de neiging heeft om verloren over te komen is Waris Dirie: ex-fotomodel en volgens Gazet Van Antwerpen ook ex-VN-vertegenwoordigster. Deze dame verdween drie dagen in Brussel om dan op te duiken in het gezelschap van een man die plannen had om met haar … tomaat-garnaal te gaan eten. Geef toe dat het allemaal even vergezocht is als een gemiddelde Vlaamse begrotingsronde. Dat Dirie goed werkt verricht heeft op het gebied van genitale verminking ( de clitoris wordt in de meeste gevallen gesculptuurd tot een portret van Freddy Willockx ) staat buiten verdenking, maar onze politie in verdenking stellen dat ze hun werk niet doen. Daar konden ze in Brussel niet mee lachen. Wellicht een topic voor ons aller Heleen van Rooyen om een nieuw boek over te schrijven. De goedlachse, ik-laat-me-in-alle-gaatjes-neuken schrijvende Hollandse wordt meer dan eens verweten een beetje mediageil te zijn. Komaan zeg, als dat al niet meer mag. Een Nederlandse cabaretière heeft ons aller Heleen op de korrel genomen in een liedje en ik moet toegeven dat ik me kan vinden in het resultaat.

 

Lees meer...   (3 reacties)
Donderdagavond weer les gegeven. De beginselen van fx-spottrading. Het lijkt allemaal zo simpel als ik het me hoor vertellen. Het is simpel: kopen en verkopen op het juiste ogenblik. Het is geen economie hoor ik mezelf vertellen, het is psychologie. De mens is de meest logische computer die bestaat. We pretenderen wel allemaal een eigen mening te hebben, maar zolang die niet afwijkt van de gevestigde waarden, voelen we er ons goed bij. Goede bedrijfsvooruitzichten en winstcijfers worden genadeloos afgeslacht. Heerlijk. Het beste bewijs dat we risicoaverse meelopers zijn. Goed nieuws is slecht nieuws.
Vrijdagavond op café. 't Waagstuk in de Stadswaag. Afgesproken met John, een Engelsman die we in Cambodja leerden kennen. Hij was hier samen met een vriend om de bierfeesten in Sint-Niklaas te bezoeken. De laatste keer dat hij in België was moesten we gaan kiezen. Bijna een jaar later zijn we nog geen stap verder. Neen, niet waar: ik heb zelden zoveel Waalse ministers Nederlands horen spreken op de radio. En een mooi accent zelfs. Waar is de tijd dat Paul Marchal nog zijn eigen interpretatie gaf van de taal van Molière? Of je nog mocht lachen met Dutroux. Ganse bladzijden grappen werden aan de man besteed.  Wel ervoor gezorgd dat ik die avond slechts een biersoort (en dan ook slechts 1 flesje) gedronken had.
 
 
 
herinnert u zich deze nog?
 
Geen zin om tegen 180 km over de A12 te scheuren en dan betrapt te worden door een overwerkte politieagent. Nu ja, ik zou dan eventueel net zoals ons nieuwe Belgische Barbie 2008 (Alizée mijn vlaamsk is nie zo koet Poulicek) kunnen zeggen dat ik mijn rijbewijs nodig heb voor mijn werk. Gelukkig had ze gedronken, want anders zou het maar een dom geweest zijn om betrapt te worden.
 
Ik zou beweren dat ik zo snel reed om Lien Van de Kelder (ook een beetje morbiede als je hierboven reeds over Dutroux sprak, maar het is echt geen bijnaam) als eerste naakt te zien in het Sportpaleis, alsna ik dan onder politie-escorte naar de groene tempel begeleid zou worden). Dezelfde Lien was naar Cambodja getrokken en voelde zich dadelijk geroepen om iets voor al die kindertjes daar te doen. Uit de kleren gaan in het Sportpaleis, je moet er maar opkomen. Ik ben zeker dat ze daar allemaal beter van worden.
Ik ken trouwens een aantal Amerikaanse scholen die binnenkort een toevloed van nieuwe mannelijke studenten zal kennen. Het Amerikaanse Co-ed magazine heeft immers onder de titel 'zijn leraressen die nieuwe priesters' een lijstje online gezet van 18 leraressen die meer dan letterlijk een aantal studenten over de tong liet gaan. Het lijstje vindt u hier en inschrijven is pas mogelijk vanaf de grote vakantie. Geef toe dat je voor minder zou veranderen. In mijn tijd waren de leraressen meestal te herkennen aan het feit dat ze de zwaarste baardgroei hadden.
De drie jongens die de hoofdrol mochten spelen in Road to Guantanamo hadden ook geen last van baardgroei. Je zal het maar meemaken. Het ene moment zit je nog in Engeland (weliswaar niet echt goed bezig als ik de film zag) en het volgende moment word je op kosten van de Amerikaanse belastingsbetaler de ganse wereld rondgevlogen omdat je een zogenaamde Al-Qaidamilitant bent. Pfff, deprimerende film die een andere kijk werpt op de terroristen. Ondertussen nog een boek uitgelezen over Urban legends. Gekookte kinderen, kakkerlakken in hamburgers, lijken in koffers en moordenaars die over je schouder meekijken, je zou voor minder aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaarghhhhhhhhhhhhhhh
 
 
Lees meer...   (3 reacties)

Een leesteken op de verkeerde plek kan zware gevolgen hebben. De voorpagina van De Standaard lacht me toe met volgende kop: ‘Er ontbreekt een komma in de wet.’ Een komma? Waar maken we ons zorgen over als we niet eens een regering hebben. De begroting is in orde. Even 300.000.000 € bij elkaar zoeken en alles is klaar voor een jaartje gezond boekhouden. Hoe we de begroting bij elkaar fietsen? Heel simpel: we vragen 250.000.000 € aan Electrabel. Hallo zeg, laat ons eerlijk zijn. Hoe zou jij reageren als je Electrabel bent. Geen probleem: beste klant, gezien de marktomstandigheden zien we ons genoodzaakt om de prijzen … Mooi, we hebben weer even bewezen dat de wereld rond is, maar we zijn nog geen stap verder met ons leesteken natuurlijk.

‘Op verzoek van een van de partijen en op een met bijzondere redenen omklede beslissing, kan de rechter ofwel de vergoeding verminderen, ofwel die verhogen, zonder de door de Koning bepaalde maximum- en minimumbedragen te overschrijden.’
‘Op verzoek van een van de partijen, en op een met bijzondere redenen omklede beslissing, kan de rechter ofwel de vergoeding verminderen, ofwel die verhogen, zonder de door de Koning bepaalde maximum- en minimumbedragen te overschrijden.’

Daar gaat het dus om. We hadden gewoon naar de Franse versie moeten kijken en het aloude motto Pour les Flamands, même chose hadden we geen problemen gehad, want de Franstalige versie is wel correct. Heb ik het mis of worden de pietluttigheden tot megaproblemen opgeblazen? Neen, Harri (l)Olli heeft problemen. De Finse schansspringer is tot het einde van het seizoen geschrapt omdat hij … een triootje gedaan heeft. Komaan zeg, de helft van Vlaanderen blijkt in een bad vol confituur te duiken en het daarenboven te filmen en iemand die dan het skivliegen buiten de piste beoefent, wordt voor een aantal maanden geschrapt. Het zijn geen goede tijden meer voor grappenmakers.

Een piloot die een scheervlucht maakt : ontslagen

In een Hitleroutfit verschijnen op een feestje: excuses aanbieden

Een grap maken over joden tijdens een optreden, Alex : excuses aanbieden

Voor kledingfreaks: Amy Winehouse start een eigen kledinglijn. (wellicht denkt ze daarbij aan een vorm van kledij die je niet alleen kan dragen, maar ook snuiven)

En …. Story beweert dat Frans Bauer zijn verloofde bedriegt met Laura Lynn, maar die laatste heeft een gouden toekomst want in diezelfde Standaard lees ik dat Wiebelkonijn en andere beesten de hitlijsten bestormen. Dan ben ik nog liever die Australische chihuahua.

Het land van (n)ooit en Neverland, het bescheiden stulpje van Wacko Jacko: wat hebben ze gemeen? Ze komen dus allebei onder de hamer om de schulden van de eigenaar af te lossen. En dat in tijden van een subprimecrisis. Je zal maar pech hebben.

In het kader van de pechtvogel van de dag, klasseer ik het Agfa-aandeel dat maar eventjes 20% van haar beurswaarde verliest na teleurstellende cijfers. Een gans artikel wijst op de slechte resultaten en wat staat er op de laatste regel? Dat de winst steeg van 15 (2006) naar 42 miljoen (2007) euro. Het is maar hoe je het nieuws brengt natuurlijk.

Straks een hapje eten in Brussel. De keuze tussen Garuda en Lune de miel zal hartverscheurend zijn. Daarna luisteren naar Charlotte Mutsaers in PassaPorta. Of om het met de woorden van Felix Timmermans te zeggen:

Dit vind ik het schoonste en echtste geluk: niet weten waarom, zonder reden.
 
Voor alle fans van wiebelkonijnen onderstaande clip:
 
  div>
Lees meer...   (7 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl