yvesjoris.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
De moeite waard
 
 google  Yves' blog 

 
 
 
   
 
 
 
 
Bekende boeken verfilmen: voor sommige regisseurs een nachtmerrie, voor andere een uitdaging. Pascale Ferran nam Lady Chatterley's lover van D.H. Lawrence onder de cinefiele loep en de verzamelde pers zag dat het goed was.
 
Lees meer...
Gevonden op youtube. Te mooi om niet op dit blog te vermelden. Het hoeft niet altijd verboren camera te zijn.
 
 
Lees meer...

Vergeet de Da Vinci Code. Door de hetze die tegen de film gevoerd wordt, zouden we nog vergeten dat er andere films in de bioscoop vertoond worden. We vroegen ons af waarom een film als ‘Les filles du botaniste’ vertoond wordt in een commercieel circuit als dat van UGC. Dit is een film die je moet zien in de geborgenheid van een Cartoonszaaltje. Het verhaal? Even surfen op internet leidt steevast naar holebisites die de films vergelijken met ‘Brokeback Mountain’. Nu ja, deze film heb ik niet gezien, dus ik kan niet vergelijken. De film zou gebaseerd zijn op een waargebeurd verhaal uit het China van de jaren ’80.

Het weesmeisje Min (gespeeld door de knappe Mylène Jampanoï) komt terecht bij de bekende botanist Chen om er stage te lopen. Ze maakt er tevens kennis met zijn dochter An en tussen hun beiden ontpopt er zich een passionele relatie. Maar, ook al zijn we in the Roaring Eighties, in het Maoïstische China is er nog niet veel te merken van de seksuele vrijheid. Om elkaar toch te blijven zien besluit Min te huwen met de machobroer van An (de cineast kent zijn filmclichés) om zo in het gezin te kunnen blijven. Als vader Chen op een avond de twee tortels betrapt in een erotisch hoogtepunt, kan het zwakke hart van de man de situatie niet langer aan. Op zijn sterfbed dicteert hij echter nog zijn testament waarin hij dochter en schoondochter openlijk beticht van een lesbische relatie. Voor deze subversieve afwijking (dixit de film) is er maar een straf: de dood met de kogel. In een echt tearjerkereinde wordt de as van An en Min met elkaar gemengd en uitgestrooid in de rivier waar ze elkaar de eeuwige liefde beloofden.
De tien aanwezigen in de zaal bleven tijdens de eindgeneriek verweesd achter. Een film die ongetwijfeld meer verdient dan een handvol kijkers, maar we leven nu eenmaal in een tijd waar slechte blockbusters meer aandacht trekken dan mooie romantische films.
Lees meer...
Vanmorgen in een smalle straat voorbijgestoken door een hoop negativiteit in een uitgebouwde bolide van 1975 (ongetwijfeld gefinancieerd door ons aller vriendin Mevr. Leemans). Toen ik dit heerschap even attent wou maken op zijn mensonvriendelijk gedrag, bleek hij dan toch ineens veel tijd te hebben, want onder het omhoog houden van een middenvinger links en rechts (waarmee stuurde die man in hemelsnaam?) verminderde hij zijn snelheid tot de wettelijk toegelaten limiet. Nog een lekker bruusk optrekken en dan testen of de remmen nog functioneren. We mochten het ganse klerezootje van een breindode maniak meemaken. Nu moet ik toegeven dat ik die tien minuten meer adrenaline door mijn lijf voelde pompen dan tijdens de twee uur 'War of the worlds' waarop ik me deze dag trakteerde. Jeezes, het boek is beter dan de film, kreeg voor mij een andere betekenis. Twee uur lang wordt de mensheid systematisch uitgemoord door een bende Nilfisken op hol. Gelukkig slaagt 1.50m acteertalent Tom Cruise erin om met zijn zoon en dochter uit de handen van deze wezens te blijven. Na 10 minuten voelde ik al een zekere sympathie voor de wezens en snap ineens de reden waarom het slecht gaat met de Amerikaanse film. Mensen, kijk eens rondom u. Je krijgt verdomme meer adrenalinestoten tijdens een kort ritje met de wagen.
Het verhaal? Tom Cruise lost containers, merkt op dat tijdens een storm de wind naar de orkaan waait en niet omgekeerd (sterk), een paar minuten later breken de straten open (al eens gereden op de N49 naar Knokke? We zouden het hier verdomme pas merken als er zo'n stofzuiger voor je neus staat) en onze held vlucht voor de wezens. Twee uur en een aantal miljoenen doden later (ik spreek niet over de bioskoopbezoeker die zich op zijn stoel doodergerde), brengt TC zijn dochter naar zijn ex-vrouw in Boston. Ook al lijkt heel Amerika op Gent na de Gentse feesten, blijkbaar hielden de wezens toch architectuur, want deze stad werd gespaard. Oh ja, zijn zoon heeft het ook nog overleefd en was daar al. Geef toe: Greyhound is altijd een beetje reizen. Maar om het met de woorden van grootvader Simpson te zeggen: 'I've coughed up scarrier stuff than that'. Ik heb het overleefd, maar Hollywood zal moeten beseffen dat het zichzelf geen dienst bewijst met dit soort no-brainers over het publiek uit te storten.
 
Wie geïnteresseerd is in H.G. Wells, kan eens hier klikken. Wie het wel een goede film vond, raad ik aan om op zatermiddag eens in Hoboken te dimmen naar een witte wagen die te snel rijdt. Je zal dadelijk veel meer spanning en een even achterlijk plot zien.
Lees meer...
 
Dankzij onze heerlijke Belgische zomer zijn we er toch eindelijk in geslaagd om naar deze film te gaan kijken. Meer dan 30 weken in de cinema en nog steeds een publiekstrekker: Kim Ki Duk mag een tevreden man zijn. Terwijl zijn vorige film 'Spring, summer, fall,winter ... spring' zich ergens afspeelde in een godvergeten idyllische tempel, trekt de regisseur deze keer naar een grootstad. Nergens een specificatie, nergens een verwijzing. Opnieuw moet de kijker het hebben van de poëzie der beelden. Het verhaal?  Sun-Wha (niet te verwarren met onze gelijknamige supermarkt voor Oosterse specialiteiten) breekt in bij mensen bij die op vakantie zijn en geniet daar van de accomodatie. In ruil hiervoor herstelt hij zaken, geeft de planten water, wast en plast. Tijdens een van zijn inbraken komt hij in aanraking met de half murw geslagen echtgenote van een rijke zakenman. Tussen hun beiden ontstaat een stilzwijgende vriendschap. Samen trekken ze er op uit en zetten het leven van Sun-Wha samen verder. Uiteindelijk worden ze gearresteerd, echtegenote gaat vrijuit en protagonist gaat voor een tijdje achter tralies. Daar leert hij een schaduw te worden. Overdreven, wellicht wel, maar zoals de bewaker in de cel al zei: het oog bestrijkt maar 180°, maar er is altijd een schaduw die je kan verraden.
Sun-Wha komt vrij en trekt in bij de zakenman en zijn echtgenote: hij wordt de liefdesschaduw van de rijke zakenman. Of om het met de woorden van Brel te zeggen:
Laisse-moi devenir
L'ombre de ton ombre
L'ombre de ta main
(Ne me quitte pas)
 

Lees meer...
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl