yvesjoris.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
De moeite waard
 
 google  Yves' blog 

 
 
 
   
 
Het begon al op de speelplaats. Heb jij Wilfried van Moer? Ik heb Ludo Coeck dubbel. Het was een sport om zo snel mogelijk je Panini voetbalalbum vol te krijgen. Sommigen speelden vlas en kochten de resterende stickers rechtstreeks aan bij die Mr. Panini. Ik hield vol tot het bittere einde. Ik verdacht de stickerman ervan die ene speler (ik ben zijn naam vergeten, het was er een van Winterslag) niet afgedrukt te hebben. elke dag ging ik tijdens de speeltijd op zoek naar die ene X. Mijn vader wist wel beter, want toen ik op een avond thuiskwam, dan lag die sticker toevallig op mij te wachten. Een collega had die dubbel.
Elk jaar vond mijn vader een collega die net die ontbrekende sticker had. Het duurde lang alvorens ik het begreep. Of wilde ik het niet begrijpen, omdat anders de droom uiteenspatte? Het verzamelen is gebleven. Eerst munten,dan postzegels, later werden het treinen en langspeelplaten van Elvis. Uiteindelijk werden het boeken. Lezen werd een vorm van bibliomanie. Later zal ik het wel allemaal eens lezen. Maar later is ondertussen nu geworden. Om het me een beetje gemakkelijker te maken ben ik overgeschakeld op het verzamelen van mooie woorden. Eerst schreef ik ze op in een schriftje dat me begeleidde tot op het nachtkastje. De nacht tovert de mooiste woorden tevoorschijn. Menig donker moment in het rijk van Morpheus heb ik wakker gelegen, steeds weer dat ene woord herhalend tot ik tegen de ochtend in slaap viel en het enkele uren later weer vergeten was. Vele woorden zijn zo aan mijn schrijfleven ontglipt. Het schriftje werd mijn externe droomgeheugen.

Woorden verzamelen is moeilijker dan het op het eerst zicht lijkt: woorden zijn weliswaar onuitputbaar, de grondstof waaruit ze aangeleverd worden bestaat in onze taalstreken steevast uit 26 letters. Dit alfabet inspireerde Louis Aragon trouwens tot een van zijn bekendste gedichten, waarvan sceptici beweren dat ze het ook zouden kunnen:

abcdef
ghijkl
mnopqr
stuvw
xyz

Lijkt het u niets anders dan het alfabet? Inderdaad, maar herhaal deze letters in een andere volgorde, schrijf ze uit en kruid ze met een vleugje inspiratie en je hebt Shakespeare, Neruda, Rimbaud en Gorter. Doorheen de jaren vond ik woorden als kroostnood, woordwonden (later las ik het woord bij de Nederlandse prins der dichters) of schaduwcirkel. Bij het de kleur aubergineblauw hoef je me geen verdere uitleg te geven. Ik kan me perfect een beeld vormen van dat blauw dat zo donker is dat het bijna zwart lijkt. Of is het omgekeerd?

Van twee Franse dames aan een bushalte in Irkoetsk leerde ik het woord babilets kennen. Op het eerste zicht deed het woord me denken aan een nieuwe soort kinderluier met extra absorptievermogen voor nog drogere babybilletjes, maar de Russische betekenis is veel romatischer. Ik kan het best omschrijven als de Indian Summer (wie denkt er nu niet onmiddellijk aan Joe Dassin?) van de vrouw. Het is de leeftijd waarop de kinderen het huis verlaten hebben. De rust keert weder in de woonkamer en moeder kijkt voor het eerst in lange tijd weer eens in de spiegel. Zij alleen merkt de piepkleine veranderingen: die subtiele rimpeltjes naast de ogen, die speelse glimlach die even om de mondhoeken speelt, die zelfbewuste blik in de ogen die voor het eerst in jaren een innerlijke rust uitstralen. Dat is babilets: de korte periode waarin een moeder opnieuw beseft dat ze in de eerste plaats vrouw is.

Het was meer dan 6.000 km van huis dat ik mijn schriftje opende en het woord opschreef.

 
Lees meer...
September 2008
Brussels airport , weather fine
business as usual
At terminal number 9
Oh Moscow, Moscow, fly to Moscow
Oh Moscow, Moscow, fly to Moscow
Da svidanje, da svidanje
Our trip begins
 
 
Deze blog heeft lang stilgelegen. Wellicht veel te lang, maar er was een goede reden voor. We waren bezig met de voorbereiding van ons sabbatsjaar.
7 september is het zover. Dan vliegen we naar Moskou. De rest van onze avonturen kunt u volgen op http://magonia.travellerspoint.com.
 
Iemand trouwens een idee op welk liedje bovenstaande tekst gebaseerd is?
 

Lees meer...   (1 reactie)
De man die erin slaagt om sneller literair nieuws te publiceren dan dat het gemaakt wordt, presenteerde gisteren in Passa Porta Brussel de tweede avond van Uitgever op bezoek. Vanuit de Amsterdamse grachtengordel daalde de Bezige Bij af naar een volle Passa Porta. Hoofdredactrice Suzanne Holzer bracht redacteurs Thomas Van den Berg en Alfred Schaffer mee. Auteurs Charlotte Mutsaers en Miriam Van Hee waren reeds aanwezig. Bedoeling van de avond? Kennismaken met het uitgeversvak. Persoonlijke conclusie? Je moet goed kunnen roken en zuipen om een redacteur te zijn en sommige auteurs kom ik liever op papier tegen dan in levenden lijve. Terwijl ik altijd stiekem hoopte om de immer gelipgloste Charlotte in Oostende tegen het lijf te lopen en daarna eens lekker te genieten van een half een half in Brasserie du Parc, vrees ik dat ik na gisteravond liever even alleen achter mijn glas blijf zitten.
De Franse filosofe Simone Weil wist het al: ‘Al onze broeders hebben op deze wereld niet anders nodig dan mensen die in staat zijn aandacht aan hen te schenken.’ Ik had het gevoel dat ik gisteren niet luisterde naar een auteur, maar naar een entertainer op zoek naar een forum. Op elke vraag van onze papieren man ging de talige Charlotte op zoek naar de diepere betekenis van zijn woorden. Kan allemaal mooi zijn, maar je zit daar maar in die zaal op je stoeltje te wiebelen tot je vrijgelaten wordt om je gratis drankbonnetje te nuttigen.

 

Brussel was toen nog een bruisende stad. Neen, Brussel is nog steeds een bruisende stad. Binnenkijken in de verschillende brasseries en restaurantjes rond de Dansaertstraat levert meestal hetzelfde beeld op. Blauwe kostuums achter de trotse bierselectie van Broeksele. Hun koppen soms even rood als de faro voor hun neus. Even de Ensoriaanse maskers van de dag opgeborgen en genieten van het moment malgré soi.

. Neen, Brussel nog steeds een bruisende stad. Binnenkijken in de verschillende brasseries en restaurantjes rond de Dansaertstraat levert meestal hetzelfde beeld op. Blauwe kostuums achter de trotse bierselectie van Broeksele. Hun koppen soms even rood als de faro voor hun neus. Even de Ensoriaanse maskers van de dag opgeborgen en genieten van het moment malgré soi.

Mijn Brussel, 'k zit in je binnenzak
een warme jas
je binnenstad
die mij omarmt
en verwarmt als vroeger
toen ik verdwaald en lusteloos
jouw geborgenheid verkoos
al zijn mijn dromen
nu wat droever

Hier kende ik mijn eerste lief
mijn eerste droom
eerste verdriet
hier kerfde ik haar naam nog
in jouw bomen
hier had ik vrienden
liep ik school
en raakte ook nog op de dool
hier voelde ik me vaak verloren

(…)

Johan Verminnens ode aan de hoofdstad staat op mijn iPod om mee te gaan op wereldreis. Zelden een liefdesverklaring gehoord die zo uit het hart komt. Wellicht denken de daklozen op het Sint-Katelijneplein er anders over. Vanuit restaurant Garuda volgde ik een bizar ritueel. Een jonge dakloze wandelt het plein op. Hij zet zich op een bank. Traag, of zou ik het beheerst mogen noemen. De schouders fier naar achter. Een Alexander Supertramp in een urbane omgeving. Het eerste half uur brengt hij door in het gezelschap van een boek. Ik vraag me af wat hij leest. On the road? Howl? Post office? Wie weet is het een stationsromannetje. En de liefde bloeide. Tijden van hartstocht. Tango in de brousse. Of iets anders dat uit de pen van Konsalik of Judith Krantz gekropen kon zijn.

Heb je ooit op je handen gepist voor de penicilline? Dergelijke zin meen ik gelezen te hebben in Dubbelspel om Dunja, mijn eerste boek voor volwassenen. Ik was 12 jaar. Het boek, een kroonboek van de toenmalige boek en plaat-boekenclub. Over de liefde van twee mannen voor een beeldschone vrouw. Over Russen die Amerikanen waren en Amerikanen die Russen werden en over eindeloze steppen en taiga’s. Ik herinner me hoe een spelletje Russische roulette uit de hand liep en op het einde van het boek het slachtoffer met blinde ogen over de steppe staart met op de achtergrond een nostalgische balalaikatraan. Lara’s theme kreeg ik pas enkele jaren later te horen. Ik weet nu hoe nostalgie klinkt in een verlaten vlakte.

Dergelijke zin meen ik gelezen te hebben in mijn eerste boek voor volwassenen. Ik was 12 jaar. Het boek, een kroonboek van de toenmalige . Over de liefde van twee mannen voor een beeldschone vrouw. Over Russen die Amerikanen waren en Amerikanen die Russen werden en over eindeloze steppen en taiga’s. Ik herinner me hoe een spelletje Russische roulette uit de hand liep en op het einde van het boek het slachtoffer met blinde ogen over de steppe staart met op de achtergrond een nostalgische balalaikatraan. Lara’s theme kreeg ik pas enkele jaren later te horen. Ik weet nu hoe nostalgie klinkt in een verlaten vlakte.

Het boek ging weg. De zwerver trok zijn sportschoenen uit en diepte uit zijn mobiele huis een ander paar schoenen op. Warme schoenen voor een koude slaapplek. Het kerkportaal zijn matras voor die nacht. Die nacht keek ik vanuit mijn bed naar een schilderij van Van Gogh aan de hemel. Ergens in Brussel keek iemand misschien naar dezelfde sterren: zag hij ook Van Gogh of alleen maar een koude nacht?

Lees meer...

(…)Ik hield van iemand die gestorven is. De laatste keer dat ik bij hem was, maakte de dood dat hij eruitzag alsof hij in het verleden was ontwaakt, op magische wijze weer jong, zoals hij eens was geweest toen hij geen levenservaring had en gelukkig was, omdat hij wist dat alles nog mogelijk was. (…)

Op pagina 178 van Alberto Manguels Dagboek van een lezer kwam ik mezelf en mijn omgeving tegen. Onlangs las ik ergens dat mensen tot hun vierde levensjaar openstaan voor alle indrukken, daarna gaat het mis. We worden geconfronteerd met onze herinneringen en ervaringen waardoor deze blauwe aardkloot plots minder interessant gaat lijken. Dat vuur dat je warmte geeft en de vlammen die voor je ogen dansen als een Javaanse schaduwdanseres, zijn plots minder interessant als je vingers als barbequeworstjes die warmte verlaten. En zo worden we steeds meer beperkt in onze verbeelding.

Op pagina 178 van Alberto Manguels kwam ik mezelf en mijn omgeving tegen. Onlangs las ik ergens dat mensen tot hun vierde levensjaar openstaan voor alle indrukken, daarna gaat het mis. We worden geconfronteerd met onze herinneringen en ervaringen waardoor deze blauwe aardkloot plots minder interessant gaat lijken. Dat vuur dat je warmte geeft en de vlammen die voor je ogen dansen als een Javaanse schaduwdanseres, zijn plots minder interessant als je vingers als barbequeworstjes die warmte verlaten. En zo worden we steeds meer beperkt in onze verbeelding.

Alhoewel, in Ierland is er nog verbeelding genoeg. Een volk dat een boek als Finnegan’s wake tot wereldliteratuur kan promoten (cfr. de Nederlanders en Heineken), verdient zeker een aanmoediging. Want wie het onomatopeïsch geschrift van Joyce wil ontcijferen, zal meer dan één guinness achterover moeten kieperen. Dat de Ieren niet alleen verbeelding hebben, maar tevens ook over een onbegrijpelijk gevoel voor humor beschikken, blijkt uit het feit dat ze een KALKOEN naar het songfestival sturen. We hadden al de poedel van Emily Starr (met haar ode aan Samson), de bosberen van Lordi (een kruising tussen diezelfde Samson en jabberwocky) of de springbokken van Clouseau met een inzending die in 1991 reeds een duidelijke hint gaf aan toekomstige deelnemers aan het festival.

Dieren hebben het momenteel trouwens niet gemakkelijk. In Zuid-Afrika is het weer toegelaten om olifanten neer te knallen, terwijl ook bultruggen rustig worden geharpoeneerd (maar alleen om wetenschappelijke redenen volgens de kapers in kwestie) in de Japanse wateren. Dichter bij huis heeft men Knorbert op vervroegd pensioen gestuurd omdat het spaarvarkentje van Fortis Joden en Moslims zou kunnen beledigen. ????? Dat varken is verdorie al 7 jaar de mascotte van Fortis. Ik ben opgegroeid met een spaarvarken en nu zouden we ineens dat beestje moeten afdanken omdat een aantal mensen daar aanstoot aan zouden nemen. Zoek eens op in het woordenboek: zie je ergens een spaarkangoeroe of spaarpelikaan staan? Neen, het staat er zo mooi in het woordenboek tussen spaartransformator en spaarlamp, laat het toch staan. Onze kinderen weten binnenkort niet meer wat een ijsbeer is, moeten ze nu ook afscheid nemen van het spaarvarkentje?

13 jaar geleden had ene Nick Leeson ook beter zijn spaarvarkentje aangesproken. De trader van Barings bank (met dergelijke naam kan je alleen maar op de fles gaan) verloor door ongeoorloofde transacties op Aziatische beurzen een paar centen teveel. Einde van de bank van de Koningin van Engeland. Of was zei sneller op de hoogte van de feiten dan de klanten van Northern Rock en kon zei nog wel op tijd aan haar pensioentje geraken? De Fransen zagen dergelijke grootheidswaanzin wel zitten en nog niet zo lang geleden (maar het lijkt een grijs verleden) startte Jerôme ‘le Grand’ Kerviel een aanval op het record verliezen op de aandelenmarkten. Hij won en zette het record scherp met 4.000.000.000 euro, negatief wel te verstaan. Ondertussen blijven de beurzen stijgen:

BEL-20 … 3.773,40 punten.
Tja, deze mensen hebben duidelijk nog niet gehoord van het onderzoek van Stanislas Dehaene (familie van ???) die beweert dat mensen een aangeboren getallengevoel hebben. Het artikel dat in The New Yorker verscheen, leest u hier.

De tegenpool van de cijferwonders is de Argentijnse schrijver Enrique Larreta waarvan men beweerde dat hij zo alert was dat hij geen enkel boek kon lezen zonder weg te dromen in zijn kennis. Oef, dat zal de reden zijn waarom ik Ulysses al enkele malen opzij gelegd heb.

Tot slot de woorden van niemands meester, niemands slaaf, de eerste gelukkig gescheiden man van Vlaanderen (en daar konden ze ook al niet om lachen in zijn tijd) :

"Waarom er zoveel geschreven wordt? Omdat je boeken kunt kopen zonder ze te lezen."

 
En voor de nostalgici onder ons de Belgische inzending van 1981:
 
 
Lees meer...
Alleen
 
Er is altijd een betoverende, ondoorgrondelijke verstandhouding geweest tussen de dichter en de eenzaamheid. Vaak legt de dichter de nadruk op die eenzaamheid om te onderstrepen welk een ongeluk hem treft. Het idee van de verdoemde dichter, van de poète maudit is nog altijd niet verdreven uit dichterlijke sferen. Toch is de eenzaamheid de trouwe compaan die de dichter in moeilijke tijden aanzet tot het schrijven van een meesterwerk. De mooiste gedichten worden geboren uit melancholie en verlangen naar dat wat niet terug zal komen, niet terug kan komen.
 
Een gedicht van Rosalía de Castro:

Cando penso que te fuches,
negra sombra que me asombras,
ó pé dos meus cabezales
tornas facéndome mofa.

Cando maxino que es ida,
no mesmo sol te me amostras,
i eres a estrela que brila,
i eres o vento que zoa.

Si cantan, es ti que cantas,
si choran, es ti que choras,
i es o marmurio do río
i es a noite i es a aurora.

En todo estás e ti es todo,
pra min i en min mesma moras,
nin me abandonarás nunca,
sombra que sempre me asombras.

Onpoetische vertaling:
Als ik denk aan het moment toen je vertrok
word ik weer door de donkere schaduw verrast,
aan het hoofdeinde van mn bed verschijn je
en beschimp je me.
 
Als ik me bedenk dat je weg bent,
verschijn je plots met de zon,
je bent de ster die schijnt
en de wind die blaast
 
En als ik gezang hoor ben jij het die zingt,
En als ik gehuil hoor ben jij het die huilt,
en het kabbelen van de rivier
en de nacht en het ochtendgloren
 
Je bent alles voor mij, alles ben jij
voor mij en in mij blijf je bestaan.
Je zal me nooit verlaten
donkere schaduw die me telkens verrast.
 
Voor het gedicht is er bijna direct muziek geschreven. Vandaar dat dit gedicht zich ook uitstekend leende voor de soundtrack van Mar Adentro van Almenabar. Het gedicht is namelijk in het Galicisch opgesteld, terwijl de film zich ook in Noord-Spanje afspeelt. De versie die voor de film is gebruikt is er een die is ingezongen door Luz Casal.
 
Een ander gedicht waarin de eenzaamheid een belangrijke rol speelt is in dit gedicht van José Luis Peixoto. De dichter wordt internationaal gelauwerd om de multi-interpretabiliteit van zijn oeuvre. Het gedicht dat ik hieronder heb geplaatst draait niet om de rijkheid aan woorden maar zelfs bijkans om de verlatenheid die wordt uitgedrukt door de weinige woorden die de eenzame dichter nog niet alleen hebben gelaten. 'Ik ben alleen,' dat is alles wat hij er op den duur nog valt te zeggen. De beelden die Luz Casal ons voor-zingt lossen op. Bij Peixoto is eenzaamheid absolute ledigheid. Voor meer info: klik. 
 
Estou sozinho de olhos abertos para a escuridão. estou sozinho.
estou sozinho e nunca aprendi a estar sozinho. estou sozinho.
sinto falta de palavras. estou sozinho. estou sozinho.
sinto falta de uns olhos onde possa imaginar. estou sozinho.
sinto falta de mim em mim. estou sozinho. estou sozinho.
estou sozinho.
 
Ik ben alleen, mijn ogen open en gericht naar de duisternis. Ik ben alleen.
Ik ben alleen en heb nooit geleerd om alleen te zijn. Ik ben alleen.
Ik voel de afwezigheid van woorden. Ik ben alleen. Ik ben alleen.
Ik voel afwezigheid van ogen waarin ik zou kunnen fantaseren. Ik ben alleen.
Ik voel afwezigheid van mezelf in mij. Ik ben alleen. Ik ben alleen.
Ik ben alleen.
 
 
 
Lees meer...   (11 reacties)
 
Tijd
 
Om 7u in Brussel zijn. Het klinkt als het begin van een goedkope thriller. We hebben nog steeds een gewone wekkerradio en niet zo’n hypetoestel dat je laat wakker worden met zacht licht. Neen, gewoon de bekende Guantanamotactiek. Een minuutje Radio 2 is voldoende om je fris en monter uit je bed te lanceren. Even de lokale haan wakker maken, want die lag nog heerlijk te slapen. Na 10 minuten (en enkele blauwe plekken rijker) zie ik me in de spiegel ontwaken: gel op mijn tanden en tandpasta in mijn haar, de vuilbak vol kattenbrokken en de kat aan de deur. De dag openbaart zich te langzaam. Waar is de tijd dat je om dit uur nog alleen op de baan was? Nu word je bijna op de linkerrijstrook gepasseerd door twintigtonners met namen waar steevast een aantal klinkers ontbreken: Gromisziezsckz en Vitsjnisjevckjo. Laat je kind zo maar eens registreren bij de plaatselijke burgerlijke stand.

Tijd, tijd, tijd. Waer bestu blieben, mijn hert enz enz.

Zeit nehmen en tijd maken. In een filosofisch moment moest ik stilstaan bij het verschil in werkwoord. In het nijvere Vlaanderen ligt de nadruk op het maken, tijd is niet iets dat je krijgt, je moet het verdienen. In het Duits daarentegen kan je tijd nemen, een overschot dat voor het grijpen ligt. Alleen de hand uitsteken en daar stroomt het overvloedig je leven binnen.

Tijd heeft Castro uiteindelijk laten inzien dat het moment gekomen is om op pensioen te gaan en zich terug te trekken in de Everglades of elders in Florida. 49 jaar heeft El lidér máximo zijn land in de dieperik mogen trekken. Och ja, anderen zullen het wel een socialistisch paradijs noemen, maar Adam en Eva werden te voet verdreven door de aartsengel. Ik denk ook niet dat ze het zagen zitten om in een binnenband van een Russische truck die nog voor de poorten van Stalingrad gestaan heeft, het paradijs uit te dobberen.

Tijd om eens even op de website van ons aller FRUT, beter bekend als de gazet van Antwerpen, te gaan kijken wat er in de wereld gebeurt. Je zult als Russische schone (net afgestudeerd als neerlandica aan de Berlitzuniversiteit van Tsetserleg) maar eens terechtkomen op deze website. Je droomt ervan een Vlaamse man te vinden die je rustig de vaat laat doen, terwijl hij naar een nieuwe aflevering van Spam zit te kijken nadat je hem gevoed en gelaafd hebt, en dan lees je volgende hoofdpunten:

     Luc is een luie seksmaniak

     Natalia zet een punt achter haar relatie

     Nikki was seksueel héél actief, ze kon er niet genoeg van krijgen.

Geef toe dat je op deze manier een totaal ander beeld krijgt van België. En dan zwijgen we nog van naakte BV’s in een confituurbad, wat op zich niet noodzakelijk een kwalijk tijdverdrijf is.

Tijd. Als je het kan sparen, dan moet er een bank voor bestaan, zal iemand ooit gedacht hebben. Daarom dat we binnenkort een tijdbank krijgen in Vlaanderen. Het is een initiatief om vraag en aanbod in de vrijwilligerswereld een beetje op elkaar in te stemmen. Want we zijn als Vlaming wel allemaal bereid om umsonst de handen uit de mouwen te steken, we moeten het alleen op een zilveren schoteltje aangereikt krijgen.

Tijd was ook een onderdeel van het leven van Jeffrey Cools. Deze kunstenaar had er immers genoeg over om in het Nederlandse Van Abbemuseum een eigen kunstwerk op te hangen. Hopelijk is zijn werk origineler dan zijn acties, want Banksy is de man al een tijdje eerder voorgegaan bij dergelijke stunt.

Tijd … om af te sluiten.

Lees meer...   (5 reacties)
Vandaag vrienden uit Nederland over de vloer gehad. Lekker bijkletsen over van alles en nog wat. We hadden ze reeds gemaild dat we een verrassing hadden. Hun speculaties waren vrij uiteenlopend. Ann zwanger, een verblijf aan zee, premier van België. Spijtig genoeg moesten we ze teleurstellen met onze sabbatical.
 
Koen Peeters kenden ze. Hij werd blijkbaar vernoemd nav Geert Maks In Europa. Vorige keer konden we hen overtuigen om Erik Vlaminck te lezen. We laten de Nederlanders zien dat we meer in onze mars hebben dan Gezelle en Brusselmans. 
 
De namiddag brachten we door met Rubens, Ensor. Permeke en andere groten uit onze Vlaamse klei gestampte kunstenaars. Het Museum van Schone Kunsten in Antwerpen. Hoe lang is het geleden? Een paar jaar geleden heb ik er een jaartje kunstgeschiedenis gestudeerd. Weer eens tijdsgebrek dat me deed afhaken. Ik ben de kampioen van de aangevatte studieën. Bij een portret van Frans Hals stond ik even stil. Gisteren werd hij even besproken tijdens de Freudcursus. De handen van het geschilderde onderwerp deden me inderdaad denken aan Freud. Zouden we nu toch niet eens een kijkje gaan nemen in Den Haag naar de tentoonstelling?
 
Afwassen?  De ganse keuken is een slagveld. De tikka massala (verdorie, weeral Indisch gegeten) leek zich op eigen houtje door de keuken verspreid te hebben. De kat liep likkebaardend rond met een geel sikje. Ik zocht naar een oorzakelijk verband.
 
Protocols of Zion, shooting dogs, road to guantanamo. De protocollen waren niet slecht. Volgens een aantal weirdo's zouden de joden streven naar wereldoverheersing. Al te gek om los te lopen. Ze hebben de wereld al in hun macht ;-)
 
Fiscaal attest emissie. Aandelen gekocht aan 79.82 €. Nog steeds in-the-money. Hoe lang nog.
 
Dat vroeger dat weer nu is en altijd.  Francis De Preter verdient meer dan gewoon te liggen verstoffen op mijn bureau in het gezelschap van Philippe Caillau.
 
De choreografie van het winnende nummer van het Eurovisiesongfestival 2007 blijkt gebaseerd te zijn op een essay van de dichter Dirk Van Bastelaere uit 1986.
Het boekje Verwondingen Van Paul Bogaert is zeker de moeite waard om te lezen. De clip kan je hieronder alvast bewonderen. Op zijn website vind je trouwens veel meer leuke info over leven en werk van de man. 
 
Ondertussen heeft de CBFA gereageerd op de Engense analist die KBC aanvalt. Toch leuk om de reacties te lezen.  Ik kan Jane Fonda alleen maar gelijk geven als ze kut op het scherm zegt. Meer is er de laatste tijd niet meer te zien. Hoogstens een beetje lulkoek.
 
En dan ten slotte de winnende clip van het Eurovisiesongfestival 2007:
 
 
Lees meer...
Ik hou niet van pc's. Ze hebben de gewoonte om te crashen in het midden van een tekst. Steeds meer moet ik alles na 20 letters saven in de hoop om zo iets op het net te krijgen.
 
Momenteel ligt Dagboek van een lezer van Alberto Manguel op mijn nachtkastje. Manguel, gedurende een paar jaren de ogen van Borges, combineert in dit boek zijn dagelijkse leven met de literatuur die hem omringt. ik geef toe dat ik niet uitblink in originaliteit, maar het leek me leuk om het ook eens te proberen. 
 
Vandaag vrijdag 15/02. Weeral vakantie. Nog meer dan 40 dagen die ik dit jaar moet opkrijgen voor 1 september. 7 september vertrekken we. Een jaartje weg. Het verre oosten is plots heel wat dichter.
 
Een heerlijk tasje koffie en vers brood terwijl buiten de kat vastvriest aan het terrashout. Even territorium verkennen en dan opnieuw om het deken, de kat niet ik.
 
Daarna met de fiets naar Antwerpen. Langs het multiculturele Kiel, de geur van vers Turks brood en olijven. Veel zwerfvuil. Spijtig, de buurt verdient veel beter. Druk op de ring van Antwerpen. Nihil novi sub sole.
 
Om 9.55u bij het Muhka aangekomen en fiest gestald. Te vroeg blijkt dus. De cursus begint pas om 10.30u. Nog even tijd voor een extra cafféineshot. Het lichaam als expressie, het verbaast me dat dergelijke cursus mag plaatsvinden in een stad waar een enkele afgevaardigde ervoor zorgt dat de Fenomenale Feminatheek van Boontje naar Gent moet uitwijken.
 
Lucian Freud is het onderwerp van de Amarantcursus. De man die erin geslaagd is om een staatsieportret van Bettie van Engeland (niet te vergissen met Biba Binoche uit ons eigen Pallieterstadje) te laten lijken op Leo Tindemans.
 
   
 
(wie is de koningin van Engeland????)
 
Meer dan 40 cursisten. Meestal vrouwen die de pensioensgerechtigde leeftijd bereikt hebben. Hier en daar een sporadische man. Ook Brigitte, een vriendin die ik wel meer tegen het lijf loop op dergelijke cursussen, was ook van de partij. Binnenkort vertrekt ze voor een dag naar Londen: Tate Modern. Ik jaloers ;-)
 
EUR/GBP: 0.7450, net geen 55 oude Belgische frankskens. Londen wordt opnieuw betaalbaar dankzij de euro. BEL-20: - 2.15%. Twee analisten schrijven over KBC en de kredietcrisis. De ene geeft een koersdoel van 60 € terwijl de andere een doel geeft van 105 €. KBC staat momenteel 84€. Analisten, een zal er altijd gelijk krijgen.
 
Tijdens de middag een hapje in het Zuiderpershuis. Ik maak van de gelegenheid gebruik om een aantal brochures mee te nemen. De namiddag kondigt zich loom aan. Achter mij twee Nederlandse dames: de Stattler en Waldorf van de dag. Steeds weer kritiek op jan en alleman. Jan werd er bijwijlen nerveus van. Even op de ademhaling letten en de naakten op mij af laten komen. Trouwens Lucian is de kleinzoon van Siegmund. Benieuwd wat pepe zou gevonden hebben van het werk van zijn kleinzoon.
 
Op weg naar huis nog steeds file. Alleen de richting is veranderd. Antwerpen, bezette stad. Volgens mij geraakte je sneller uit het ghetto van Warschau (excusez le mot) dan uit Antwerpen tijdens de spits.
 
Indische saag scampi met pijnboompitten.
 
Weer nieuwe mensen die zich via mail aandienen om te helpen bij ons tijdschrift. Heerlijk om zoveel reacties te krijgen. Binnenkort selecteren en samen schrijven: VERZ!N blijft groeien. 
 
In de zetel met de Sunday Times. Heerlijk in een krant lezen waar je niet geconfronteerd wordt met ons Belgisch apenlandje. Moerman opnieuw in het parlement. De vent van Onkelinckx nog wat extra contracten en Leterme met een maagzweer. Volgens mij was die laatste ook liever kalligraaf geworden (wacht, neen die bestaat al)
 
OXYTOCINE. Volgens de ST het hormoon dat ervoor zorgt dat vrouwen hun moederinstrict ontwikkelen. Ze hebben reeds testen gedaan met ratten die het aangetoond hebben. Tja, of dit nu positief is? Een leuk artikel over Ian Fleming (the man with the golden pen) en de bespreking van een nieuw boek over Edgar Allan Poe: a life cut short van Peter Ackroyd.
 
Nog even de mail checken. De boeken die ik besteld heb bij Proxis zijn onderweg. Oswald Spengler en zijn ondergang van het avondland, een boek van Borges over poëzie, de DVD van The Damned van Visconti (als voorbereiding op Götterdämmerung) en How to talk about books you haven't read.
 
Op poëzierapport verscheen mijn recensie van Tumbas van Cees Nooteboom.  
 
 

 
Lees meer...   (9 reacties)
Terry Eagleton, een authoriteit op het gebied van de Marxistische literatuur, riskeert ontslagen te worden door de Universiteit van Manchester, waar hij verwikkeld is in een zware literaire polemiek met Martin Amis.
 
Amis' opmerking dat de moslimgemeenschap eens een hand in eigen boezem moest steken, schoot bij zijn collega Eagleton in het verkeerde keelgat. in juli bereikt Eagleton de pensioengerechtigde leeftijd en speculatie steekt de kop op over zijn toekomst binnen de universiteit die 650 banen moet schrappen om 45.000.000 € schulden af te lossen.
 
De instelling zou ook op zoek moeten gaan om 120.000 € te vinden die ze Amis betaalt voor de 28 werkuren die de professor Creatief Schrijven PER JAAR doceert.
 

 
Lees hier wat De Papieren Man schrijft over Martin Amis.
 

 
 
 
Te huur: docent Creatief Schrijven:
4.285 € per uur
Lees meer...   (2 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl