yvesjoris.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
De moeite waard
 
 google  Yves' blog 

 
 
 
   
 
Sigurdur Pálsson, auteur van Minnisbók, ontving de literaire prijs voor fictie, terwijl Thornsteinn Thorsteinsson vorige week de prijs voor educatieve literatuur in ontvangst mocht nemen voor zijn werk Ljódhús, over de dichter Sigfús Dadason.
 
De IJslandse president Ólafur Ragnar Grímmson reikte de prijs uit in zijn residentie Bessastadir. Beide auteurs kregen een geldprijs van 750.000 ISK (7.500 €) en kunstwerken van Jón Snorri Sigurdsson.
 
Vorige jaar mocht Ólafur Jóhann Ólafsson de prijs in ontvangst nemen voor zijn verzameling kortverhalen Aldingardurinn (Valentijntjes) en Adri Snaer Magnason voor zijn boek Draumalandid (Droomland), een kritisch verhaal over de zware industrie op IJsland.
Lees meer...
Qclassics.com, de eerste online audio-boekhandel voor homo's en lesbiennes zal ter gelegenheid van Sint Valentijn op 14 februari gratis liefdesgedichten op haar website plaatsen. Wie die dag Qclassics.com bezoekt, zal deze gedichten kunnen downloaden. Bezoekers kunnen ook een e-card sturen naar een geliefde of iemand die men beter wil leren kennen. Ze hebben de keuze uit drie gedichten:
 
* Stranger (Walt Whitman)
* The Call (Ruper Brooke)
* Impressions (Oscar Wilde)
 
Qclassics.com werd vorig jaar gelanceerd door Richard Pearce, een bekend stemmenacteur met meer dan 500 radiohoorspelen op zijn naam.
 
 
The call (Rupert Brooke)
 
Out of the nothingness of sleep,
   The slow dreams of Eternity,
There was a thunder on the deep:
   I came, because you called to me.

I broke the Night's primeval bars,
   I dared the old abysmal curse,
And flashed through ranks of frightened stars
   Suddenly on the universe!

The eternal silences were broken;
   Hell became Heaven as I passed. --
What shall I give you as a token,
   A sign that we have met, at last?

I'll break and forge the stars anew,
   Shatter the heavens with a song;
Immortal in my love for you,
   Because I love you, very strong.

Your mouth shall mock the old and wise,
   Your laugh shall fill the world with flame,
I'll write upon the shrinking skies
   The scarlet splendour of your name,

Till Heaven cracks, and Hell thereunder
   Dies in her ultimate mad fire,
And darkness falls, with scornful thunder,
   On dreams of men and men's desire.

Then only in the empty spaces,
   Death, walking very silently,
Shall fear the glory of our faces
   Through all the dark infinity.

So, clothed about with perfect love,
   The eternal end shall find us one,
Alone above the Night, above
   The dust of the dead gods, alone.
 

Lees meer...
Brendan Jones, een 17-jarige student, had wellicht een andere reactie verwacht op zijn eindwerk. Toen hij zijn opdracht Creatief Schrijven op Heart Lake Secondary School (Canada) inleverde, slikte zijn leraar wel eventjes. Het kortverhaal dat de titel School's out (met dank aan Alice Cooper) meekreeg, vertelt het verhaal van een 15-jarige studente die haar leraar wetenschap kidnapt en daarna met een baseballbat doodslaat.
Daar er meestal geen rook is zonder vuur, besloot het schoolbestuur om de ijverige student even apart te nemen en te polsen of hij de bedoeling had om zijn fictieve verhaal in de nabije toekomst een realitisch tintje te geven.
Jones verklaarde in een reactie aan de pers: '(...) Het was niet mijn bedoeling om iemand te kwetsen ... maar ik begrijp nu dat mijn werk van slechte smaak getuigde. Ik vind het heel spijtig. (...)'
 

 
Kan er iemand eens het verschil uitleggen tussen feit en fictie aan die leraar? Of heeft die American Psycho nog niet gelezen?
 
Lees meer...   (4 reacties)
In Duitsland is er een hetze ontstaan naar aanleiding van het kinderboek Wo bitte geht's zu Gott?, fragte das kleine Ferkel. Het boek dat omschreven wordt als de kinderversie van Richard Dawkins boek God is een misvatting, schetst een kritisch beeld van het Christendom, de Islam en het Judaïsme. Vooral de tekeningen van de rabbi (van Helge Nyncke) laten niets aan de verbeelding over en worden vergeleken met de spotprenten van joden in het nazitijdperk. Volgens auteur Michael Schmidt-Salomon is het allemaal een storm in een glas water en wil zijn boek alleen een kritische kijk werpen op religie in tijden van doorgedreven dogmatisme.
Lees hier meer. 
Lees meer...
Bangladesh heeft de verkoop van voetballen met Koranverzen verboden om haar overwegend Moslimbevolking niet voor het hoofd te stoten.
'Invoer en verkoop van dergelijke voetballen is vanaf nu verboden', zei een woordvoerder van de regering.
De verklaring komt er na protesten van de radicale IslamorganisatieHizbut Tahrir. Volgens hen zijn marketingvoetballen met Kalima (een vers dat de eenheid van Allah en zijn profeet Mohammed bezingt) bedoelt om de gevoelens van vrome Moslims te kwetsen.
 
 

 
Ligt het aan mij of zijn moslims een beetje gevoeliger geworden?
Lees meer...
Vorig jaar raadde een vriend me aan om eens te gaan kijken naar Henri Chopin. In mijn dwaasheid legde ik dadelijk een verband met de man die door Becaud als pianist van Warschau vereeuwigd werd. Neen, deze man liet microfoons in zijn lichaam afdalen naar plekken die we als gewone sterveling niet willen meemaken. Art wants you to suffer.
Het optreden was schitterend. De dichter heeft slechts 3 dagen van 2008 mogen meemaken. Hij stierf onverwachts op 3 januari.
 
In the Guardian verscheen gisteren een in memoriam:
 
Towards the end of the second world war, Henri Chopin, who has died aged 85, escaped from a forced labour camp in Olomouc, in what is now the Czech Republic, after it had been bombed. He then spent time with the advancing Red Army, until, recaptured by the Germans, he and inmates of concentration and extermination camps were sent west on a Nazi "death march".
 
 
 
Ere wie ere toekomt. De Papieren Man berichtte over het overlijden van Chopin op 11 januari. De link vindt u hier: http://papierenman.blogspot.com/2008/01/peetvader-van-posie-sonore-henri-chopin.html#links
Lees meer...   (3 reacties)
Momenteel sukkelt Rik Torfs met zijn studenten over een opiniestuk dat hij enkele weken geleden in De Standaard schreef, waarin hij de geografische kennis van een studente hekelde:
 
Een godgeleerd meisje betrad het examenlokaal. Niets wees op haar bijzondere contacten met de Heer. Ze zag er een praktisch iemand uit. Stevige kuiten. Een jonge vrouw die na een feestje de rommel niet laat staan, maar in een opeenvolging van natuurlijke bewegingen de vaatwasmachine in geen tijd weet te vullen. Haar blik schatte mij meteen correct in, als niet meer dan een hindernis op weg naar haar diploma. Zakelijk nam ze haar vragen in ontvangst. Zonder op te kijken begon ze met de voorbereiding ervan. Ze was niet mooi en ze was niet lelijk, zodat ik haar vergat. (voor de rest van het verhaal, klik hier)
 
Ondertussen namen een aantal studenten aanstoot aan dit artikel en vielen de prof aan op een totaal ander (en naast de kwestie lullend) gebied. Deze link vindt u hier.
 
Dat professoren er andere uren op nahouden dan de gewone sterveling en dat sommigen inderdaad eens beter zouden kijken naar hun functie en niet naar hun portemonnee, laat ik in het midden, maar ik heb tijdens een examen nooit een dergelijke black-out gehad dat ik letterlijk het noorden kwijt was.
Maar gelukkig was de studente in kwestie niet de enige. Getuige hiervan is onderstaand filmpje waarin nog eens duidelijk een bepaald cliché bevestigd wordt:
 
 
 
 
Lees meer...   (6 reacties)
Via een schoolbeurs komt Federico García Lorca in New York terecht. Hij verwacht dat een reis naar Amerika hem wat zal kunnen opmonteren. De vriendschap met Salvador Dalí is voorbij - zijn ode aan de schilder, de brieven over Sint Sebastiaan, de ontmoetingen langs de Catalaanse kust (waar ze zijn dood regelmatig naspeelden); alles behoort definitief tot het verleden. Hij weet dat die vreemde Catalaan gekozen heeft voor Buñuel. Hij weet dat Buñuel ervoor gezorgd heeft dat een van zijn laatste bondgenoten is overgelopen; de Aragonees heeft hem altijd gehaat, heeft hem altijd al een hak willen zetten en heeft hem, el marica de playa ('de strandjeanette'), tot die eenzame man gemaakt die nu voor het eerst de skyline van New York aanschouwt. De twee, de stille geliefde en de eeuwige vijand, krijgen hem niet klein, maar New York wel.
 
García Lorca was al een bekend dichter toen hij in New York aankwam. De bundels die hij had gepubliceerd, o.a. Mariana Pineda en Romancero Gitano, konden op positieve kritiek rekenen en bovendien werden zijn werken goed verkocht. Toch was zijn naam niet enkel geliefd. García Lorca probeerde namelijk via zijn werken zijn geaardheid naar voren te brengen. Er werd niets expliciet uit de doeken gedaan, maar de aanwijzingen werden wel gegeven doordat de helden van zijn verzen hoofdzakelijk vrouwen en zigeuners waren. De zwakkeren in de samenleving gaven hem de aanleiding om op de bres te gaan voor de Vrijheid. Hij wordt als zigeunerdichter gehekeld door de falangisten en door de Cedistas.
 
Toen hij terugkwam uit Amerika was García Lorca veranderd. Hij had eens te meer gemerkt dat hij als een dode in het leven was, dat het leven zijn kist was waarin hij gedwongen was en waarin hij bedolven zat onder tientallen kilo's aarde. Ontsnappen uit zijn hel leek onmogelijk.
 
De gedichtenbundel die hij gepubliceerd heeft na zijn reis, Poeta en Nueva York (Dichter in New York), is een moeilijk toegankelijke bundel. García Lorca heeft zijn best gedaan om de lezer buiten te sluiten, om de gedichten zo vervreemdend te maken zodat je je na het lezen van een gedicht verlaten voelt. Alle houvast die je voelde weet de dichter in rook op te laten gaan. En uiteindelijk ben je een volledige buitenstaander en aanschouw je de wereld die doordraait zonder jou, waar de auto's door de straten razen, waar de woorden gesmoord worden door het lawaai van machines, waar de mens langzaam maar zeker gemachinaliseerd wordt. Je bent alleen.
 
 

CIUDAD SIN SUEÑO

(NOCTURNO DE BROOKLYN BRIDGE)

No duerme nadie por el cielo. Nadie, nadie.
No duerme nadie.
Las criaturas de la luna huelen y rondan sus cabañas.
Vendrán las iguanas vivas a morder a los hombres que no sueñan
y el que huye con el corazón roto encontrará por las esquinas
al increíble cocodrilo quieto bajo la tierna protesta de los astros.

No duerme nadie por el mundo. Nadie, nadie.
No duerme nadie.
Hay un muerto en el cementerio más lejano
que se queja tres años
porque tiene un paisaje seco en la rodilla;
y el niño que enterraron esta mañana lloraba tanto
que hubo necesidad de llamar a los perros para que callase.

No es sueño la vida. ¡Alerta! ¡Alerta! ¡Alerta!
Nos caemos por las escaleras para comer la tierra húmeda
o subimos al filo de la nieve con el coro de las dalias muertas.
Pero no hay olvido, ni sueño:
carne viva. Los besos atan las bocas
en una maraña de venas recientes
y al que le duele su dolor le dolerá sin descanso
y al que teme la muerte la llevará sobre sus hombros.

Un día
los caballos vivirán en las tabernas
y las hormigas furiosas
atacarán los cielos amarillos que se refugian en los ojos de las vacas.

Otro día
veremos la resurrección de las mariposas disecadas
y aún andando por un paisaje de esponjas grises y barcos mudos
veremos brillar nuestro anillo y manar rosas de nuestra lengua.
¡Alerta! ¡Alerta! ¡Alerta!
A los que guardan todavía huellas de zarpa y aguacero,
a aquel muchacho que llora porque no sabe la invención del puente
o a aquel muerto que ya no tiene más que la cabeza y un zapato,
hay que llevarlos al muro donde iguanas y sierpes esperan,
donde espera la dentadura del oso,
donde espera la mano momificada del niño
y la piel del camello se eriza con un violento escalofrío azul.

No duerme nadie por el cielo. Nadie, nadie.
No duerme nadie.
Pero si alguien cierra los ojos,
¡azotadlo, hijos míos, azotadlo!
Haya un panorama de ojos abiertos
y amargas llagas encendidas.
No duerme nadie por el mundo. Nadie, nadie.
Ya lo he dicho.
No duerme nadie.
Pero si alguien tiene por la noche exceso de musgo en las sienes,
abrid los escotillones para que vea bajo la luna
las copas falsas, el veneno y la calavera de los teatros.

 
 
Lees meer...
  Haar man mag dan al wel bekend staan om zijn versprekingen,  gebrek aan geografische kennis en etiquette, first lady Laura Bush laat het niet aan haar hart komen. Toen een reporter van Fox News haar tijdens een interview vroeg wat ze momenteel las, antwoordde ze dat Orhan Pamuk's My name is red op haar nachtkastje ligt. Het boek was een geschenk van de vrouw van de Turkse consul. 
 
Tja, de ene leest boeken van een nobelprijswinnaar, de andere denkt dat Budapest de hoofdstad van Turkije is .
 
En iedereen weet toch wel dat ... de hoofdstad is van Turkije. 
Lees meer...   (4 reacties)
Wie heeft volgens u de meeste kans om een succesvol dichter te worden: een 21-jarige jongen uit Turnhout of een verlegen knap meisje van 17 jaar dat erotische gedichten publiceert?
 
Het laatste jaar was de blog van Freanne van Genechten een ware hit op internet. De site http://www.myspace.com/freanne kende een ware overrompeling en radiopresentator Peter Van de Veire las tijdens zijn ochtendprogramma een van haar gedichten voor. Nu blijkt dat achter deze lieflijke Freanne een 21-jarige jongeman uit Turnhout schuilgaat. Zijn beweegredenen kunt u lezen op GVA.
 
 
Lees meer...   (4 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl