yvesjoris.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
De moeite waard
 
 google  Yves' blog 

 
 
 
   
 
Gisteren op uitnodiging gaan eten in Little Asia. Tenzij u de laatste maanden effectief doorgebracht hebt in een ander werelddeel, moet de hype rond de bootvluchtelinge Quyên u zeker niet ontgaan zijn. Vietnam verlaten, in Vlaanderen aanbeland en uiteindelijk zakenvrouw die het beste Vietnamees restaurant van België zou uitbaten. Tijd om poolshoogte te nemen.
Inderdaad hier geen gouden wuivende kattenbeeldjes of fotootjes van rijstvelden. Neen, het restaurant is trendy, de bezoekers eveneens. Reden te meer voor mij om de keuken eens onder de lopen te nemen.
We kozen voor het menu Little Asia met aangepaste wijnen. 60 euro voor Vietnamees voedsel: prijzig, maar de volgelopen zaak doet het beste vermoeden. De tafels staan dicht bij elkaar en als we genieten van een aperitiefje met de obligate kroepoek (kan men niet origineler zijn), kunnen we meeluisteren met de trotse aanstaande mama aan de tafel achter ons. Hier komt men niet om rustig te genieten, maar om gezien te worden. Als voorgerecht krijg ik een zeevruchtensoep met galanga. Lekker, veel citroengras en gember (galanga klinkt natuurlijk exotischer) en 3 stukjes zeevruchten. Het is weinig. Ondertussen wordt de wijn rijkelijk uitgeschonken door trendy in oosterse kledij uitgedoste diensters. Het oog wil ook wat. Spijtig genoeg wordt er niet vermeld welke wijn we krijgen. Als tweede gerecht verschijnen er perfect gestoomde dim sum, waaarbij ik 4 stuks ook weer aan de magere kant vind. Het hoofdgerecht is een rijkelijk versierd bord waarop eendeborst met gemengde paddestoelen prijken. Een potje rijst voor drie personen wordt bijgezet. Drie schepjes rijst. Er wordt niet gevraagd of we nog extra rijst wensen. Ten slotte krijgen we een heerlijke sorbet voorgeschoteld. We sluiten af met koffie en grappa. Na het betalen van een vrij dure rekening komt DE DAME zelf vragen hoe we het vonden. Mijn collega's vonden het lekker en genoten van de trendy omgeving. Ik ging met een tweeslachtig gevoel buiten. Zou het restaurant ook zoveel succes hebben zonder de media-aandacht, want rond de Brusselse beurs zijn meer Vietnamese restaurants, waar ik lekkerder en authentieker gegeten heb en waar de prijs-kwaliteit beter is. Het volle restaurant spreekt mijn oordeel tegen.
Lees meer...   (4 reacties)
Het lijkt wel alsof we een tijdje niet meer op restaurant geweest zijn. Niets is minder waar. Maar er altijd iets over schrijven is niet vanzelfsprekend. Maar nu we weer een paar aan- en afraders hebben, wil ik u deze niet onthouden.
 
In Antwerpen werden we aangenaam verrast door DE WAEL 28, een restaurant waarvan de naam al doet vermoeden dat het op het trendy (waarom steeds weer dat epitheton) Zuid. Gewoonlijk bedanken we voor dergelijke gelegenheden, maar op die warme winterse vrijdag besloten we daar toch even de benen onder tafel te steken. Niet veel volk, van de passage moet men het hier niet hebben. Het enthousiasme van de bediening is omgekeerd evenredig met het aantal bezoekers. Lang geleden dat we zo vriendelijk bediend werden. Een dikke proficiat daarvoor. Maar niet alleen de bediening was fantastisch. We genoten van het interieur (oud herenhuis met moderne inrichting) maar vooral van het voedsel. We besloten het lunchmenu te nemen. Voorgerecht, hoofdgerecht en koffie voor 18€. Wat we gegeten hebben weet ik niet meer, maar toen was het zeker de moeite waard. We komen hier zeker terug.
 
We proberen altijd de lokale horeca te sponsoren en als er dan in Hoboken een restaurant opent met de naam Le Comptoir, dan willen we dat zeker even proberen. De ober/eigenaar is vlot, een beetje te vlot. Hij heeft steeds het best, een goede keuze prijs/kwaliteit en de Vlaamse kok blijkt tijdens het dessert plots Franse roots te hebben omdat mijn echtegenote tiramisu (???) besteld heeft. Mijn Vlaamse karbonaden met verse frietjes zijn lekker, maar zwaar. We zijn oosterse maaltijden gewoon. Het vlees is lekker dradig en smelt in de mond. Ann bestelde lamskoteletjes, maar die waren uitverkocht (de dag voordien wel 40 porties verkocht). De eigenaar raadt de lamscarré aan. Ondertussen staar ik me blind op de waterpijp. Neen, nog nooit gerookt, maar het is niet zo schadelijk. Of ik eens wil proberen na de maaltijd? Waarom niet. Terwijl Ann geniet van een loodzware (maar lekkere) tiramisu, waterpijp ik voor de eerste keer in mijn leven. De volgende dagen werd ik nog misselijk bij de gedachte aan ;-) Veel moderne allochtonen in dit restaurant. Leuk om te zien en te horen. Het hoeft niet altijd kommer en kwel te zijn. Dan vragen we de rekening, na een muntthee van het huis. We schrikken ons een hoedje. De waterpijp werd even aangerekend voor een vlotte 10€. Ook de lamskoteletjes (18€) stonden op de rekening aan 24€ voor lamscarré. De rekening bedroeg 72€, terwijl we 56€ verwachtten. Even aan de toog met de ober/eigenaar onderhandelen en de rekening zakt naar 50€. Neen, het eten is lekker, maar we hadden het gevoel dat de overdreven vriendelijkheid duur betaald werd.
 
Een afscheidsfeestje op Ann haar werk eindigde vorige week in La Marée. Hier wordt nog gekookt met liefde voor het vak. Geen hoedrukreinigers in de keuken of laboranten die dampende luchtbellen vol kaviaarextract op je bord toveren. Neen, een tong is een tong is een tong. Ik kreeg een beest van 500gr op mijn bord, terwijl Ann genoot van staartvis. We dronken er een lekker sancerre bij die wel een vlotte 35€ op de rekening plaatste. Zondag waren we terug in Brussel. Een reden om nog eens La marée te bezoeken. Nu nam Ann de tong en ik mosseltjes. De mosselen zijn duur: 22€ voor een pispotje vol. Lekker, maar te weinig. De tong (die me meer dan eens de ogen uitstak) ging aan de overkant vlotjes binnen. We dronken er een half litertje huiswijn bij. Neen, daar moet men iets aan doen. De wijn die we gepresenteerd krijgen gebruik ik meestal om mijn sla op smaak te brengen. Ik zou denken dat dergelijk restaurant de moeite zou nemen om een goed huiswijntje aan te bieden. Wie iets lekkers wil, moet richting (dure) wijnkaart. De tong is dagprijs en kost 33€. We betaalden de rekening en ik ging richting kerstmarkt met nog een hongergevoel. Ann had haar buikje rondgegeten.
Lees meer...
 
Ik geef het toe: ik ben verslaafd. Eerst dacht  ik dat het een periode in mijn leven was waar ik door moest, maar integendeel ... Eerst kon ik er niet meer slapen en vroeg me af wanneer de volgende keer zou zijn. Daarna betrapte ik mezelf erop dat ik mijn echtgenote toevallig meenam langs deze plek in de hoop dat zij zich ook zou laten verleiden. En ja, gedeelde verslaving is halve verslaving.
 
Ik spreek hier over sushi, sashimi, hoso maki en futo maki. Alle kleuren, alle smaken, en allemaal even lekker. Op de Oude Koornmarkt 22 beginnen ze ons al te kennen. We zijn er vaste lunchers geworden: shumashi soep en een sushi combo voor slechts 12 euro. De groene thee krijg je er voor 2 euro extra onbeperkt bij. Combineer dit met een prachtig ingericht kader en je kan er prat op gaan dat Antwerpen er een culinaire (en prijs-kwaliteit perfecte) eetgelegenheid bij heeft.
 
Voor menu en inrichting surft u naar http://www.zaowang.be
Lees meer...
Vorige zaterdag trokken we nog eens naar de Sun Wah en Sawasdee om onze portie thaise curries aan te vullen. Een uurtje rondwandelen in de die geuren is gewoon slecht voor de spijsvertering, want zodra we buitenkwamen, knorden onze magen op het ritme van de stationair draaiende en steevast verkeerd geparkeerde wagens in de Van Wesenbekestraat. Aan de overkant van de Sun Wah troffen we het restaurantje FUJI aan. Nieuw, maar ja, je kan in die buurt niet wandelen zonder een nieuwe winkel aan te treffen. Een multiculturele buurt die zeker aan een revival bezig is. Nu ja, de Fuji dus.
 
Lunch aan 16.50 €: eat as much as you can. Maar met een kleine zenopmerking. Bestel wat je maar wil, maar als je het niet opeet, dan rekenen we het extra aan. Een mooie gedachte die toch bijdraagt tot een zekere mate van matigheid.
 
De teppan yaki zalm en tonijn waren heerlijk, de sushi's krakend vers en smakelijk, de kippensateetjes succulent (zo nu heb ik dat woord nog eens kunnen gebruiken), de groene thee werd naar believen bijgevuld.
 
Een meer dan degelijke keuken die zeker mag rekenen op onze terugkeer.
 
Adres niet gevonden op internet, maar loop maar even rond met je neus in de lucht. In de Van Wesenbekestraat zal je niet bedrogen uitkomen.
 
Lees meer...
Ok this one is for the road. In English just to convince the whole world that there is a sushi heaven and that you can find it in KLCC (Kuala Lumpur)
 
I confess: I'm a sushi addict. whenever I see the sticky rice topped with some delicious seafood, my wife has to drag me out of the restaurant. So when we headed back East this year I knew I was in for some sushi experience.
 
So Nippon Tei is a place you just can't miss. Just imagine being in KL and not going to the Petronas (just like being in Paris and not seeing the Eifeltower). The biggest shopping mall of Malaysia welcomes you there. On the top floor you have this nice restaurant that tends to get crowded during lunch hour, but hey, we were tourists over there.
 
Order the Nippon Tei plate and be surprised with the food. Nice presentation, good price and free green tea. Still not convinced?
 
 
A picture says more than a thousand words
Lees meer...   (3 reacties)
Er zijn zo van die vreet- en zwelgweekends. Na zaterdagavond de buurt van de Bourlaschouwburg onveilig gemaakt te hebben, trokken we vandaag na een dagje sightseeing met Nederlandse vrienden naar de paardenmarkt. Een beetje verscholen ligt daar het restaurant Bon Bini: steeds goed voor een lekker hap en heel veel groenten. Wat een tegenstelling met gisteren. De (nochtans grote) zaak is leeg. Waar zitten al die mensen toch tegenwoordig?
Het is niet de eerste keer dat we hier komen, dus voor mij was de keuze snel gemaakt. De tonijn met gewokte groentjes is steeds een aanrader. Nadeel? De porties zijn zo groot dat een hoofdgerecht meer dan voldoende is om met een gevuld gevoel buiten te gaan. Ann bestelde een gado gado. Lekker, veel en enorm zwaar. Halverwege werden de borden gewisseld. De pindasaus die het geheel flankeert is zalig, smeuig en oh zo zwaar zonder te overheersen. Aan de overkant verschenen een stevige lamsspies en eend met groentjes voor de hongerige neuzen. Geen klachten. De lege borden bewezen weer eens dat de lege tafels geen eer doen aan de kookkunsten van de chef. Voor 25€ kom je hier voldaan van tafel. En men komt zeker terug, als is het maar om te genieten van het knappe interieur.
 
Lees meer...   (1 reactie)
Het gaat niet goed met de horeca op het Antwerpse Zuid. Na Bozart heeft ook Poulet d'Anvers de deuren gesloten. Daar liggen ze in de kelderstraar niet wakker van. Ter hoogte van huisnummer 3 vinden we daar restaurant Bourla en Mares terug. We geven het toe. HIER MOET JE NOG RESERVEREN. We worden door een ober naar de enige lege tafeltje (in het overigens grote restaurant) geleid. Twee woorden overheerse hier: trendy en gay. Het merendeel van de koppeltjes aan tafel kenmerken zich door hetzelfde geslacht. Geen probleem, als het eten maar goed is ;-). Nadeel? Trendy is blijkbaar ook synoniem voor 'absoluut niet-rookvrij'. Lang geleden dat we al onze kledij na een avondje restaurant dadelijk in het 'wasmasjien'  moesten steken.
O ja, het eten. Was zo goed al perfect voor de getrainde smaakpapillen. Ann en ik namen een voorgerecht en kregen een setvige tartaar van verse tonijn die iets fijner gesneden mocht zijn. Voor de rest perfect op smaak gebracht met peper er kappertjes en vergezeld van vers stokbrood. Als hoofdgerecht abslouut geen klagen over de 'kakelverse' filet pur met verse frietjes, het lam en de begeleidende witte huiswijn. Ok we waren begonnen met vis en drinken nu eenmaal liever wit dan rood.
 
We betaalden 109 € voor 4 personen en verlieten voldaan en doorrookt het restaurant. Een nieuwe place-m'as-tu vu in Antwerpen is geboren. Voor ons iets te druk en trendy, maar dat doet geen afbreuk aan het mooie interieur, de vlotte bediening en de meer dan goede prijs-kwaliteitsverhouding. Wie trouwens wil, kan een doordeweeks menuutje nemen voor nog 15€. dan verschijnt de soepterrine aan tafel, krijg je stoofvlees-friet en nog een ijsje toe.
Lees meer...
Zondag 4 september en eindelijk schijnt de zon nog eens een volle dag. Moment om de moto weer van stal te halen (zoals alle dagen trouwens) en samen met die 4.000.000 andere Belgen eens naar de kust te trekken. Als fervente Oostendofielen besloten we deze keer eens de andere kant van de stad te ontdekken: Fort Napoleon here we come.
Opgericht door de kleine Franse keizer met dezelfde naam, was het fort bedoeld om de Engelse invasie te stoppen. Geen invasie dus, en Napoleon naar Sint-Helena verbannen owv deze strategische flater, die een hap nam uit het cultureel budget van Oostende in die periode. Een paar jaar later organiseerden enkele Duitsers er een privébordeel (ik bedoel hiermee niet de Neckermannsturmtruppen, maar die van Kaiser Wilhem ...) en weer later stond het te wachten op hitsige Oostendse tieners en graffitispuiters. Nu heeft ERFGOED VLAANDEREN het pand eens onder handen genomen en het fort onderging een volledige gedaanteverwisseling. De enige Duitsers die je nu nog vindt, houden een audiogids tegen het oor gedrukt en genieten van de deskundige uitleg. We deden mee en genoten gedurende een uurtje van de geschiedenis van het fort. Daarna trokken we naar het restaurant (allee ja, om eerlijk te zijn heeft Ann mij eindelijk mijn zin laten krijgen) Trendy in een fort, moet kunnen. De omgeving zelf is strakmodern, maar het past hier.
 
 
Voor de kleine honger kan je terecht in de Bistro (zie hierboven), wie iets langer met de beentjes onder de tafel wil gaan, kan naar het restaurant uitwijken. We waren vroeg 12.30u en we hadden dus keuze waar we gingen zitten. We opteerden voor het vismenu met aangepaste wijnen voor 53 €. Geen aperitief voor ons, maar de vriendelijk dienster bracht ons dadelijk een glaasje wijn: een Zuid-Afrikaanse Colombard. Het aperitiefhapje bestond uit een heerlijk carpaccio van rund, pittig afgewerkt met verse peper en een beetje olie. Het voorgerecht was op dat moment ook carpaccio. Van tonijn weliswaar, maar dit had misschien iets beter afgestemd kunnen worden. De verse broodjes werden meer dan voldoende rondgedeeld en op het voorgerecht viel echt niets op te merken, buiten dat het heerlijk was. Met voldoende tussenpauze arriveerden de nieuwe wijn en hoofdgerecht (verdorie, na enkele glazen van de vorige wijn, laat mijn geheugen me volledig in de steek). Grietfilets met aardaardappelroosjes in een currysabayon met garnaaltjes, en dit alles op een bedje van boontjes. Ik kan alleen maar zeggen dat het net zo lekker smaakt als klinkt. We lieten het dessert aan ons voorbijgaan en namen in de plaats een koffietje.  Ik betaalde met de glimlach en we trokken de duinen in om de extra calorieën te verbranden.
 
Lees meer...
Deze week 'de late' op het werk en dan maak ik van de gelegenheid gebruik om eens een paar nieuwe adresjes op te zoeken. Mocht het dan tegenvallen, dan ben ik alleen maar de pineut.
Gisteren in stamrestoken A la ville gaan lunchen, dus vandaag eens iets anders geprobeerd.
Hoboken, stad van de metallurgie, van het lood, maar ook van het grootste bos rond Antwerpen en van restaurant Patrasche. en daar trok ik vanmiddag naartoe.
 
Slechts een tafeltje is bezet, maar dat is ook niet moeilijk: zomervakantie, weet u.
 
Ik zeg de gastvrouw dat ik alleen ben en krijg prompt een tafel van vier aangeboden. De kaart is beperkt. Ik lees heel veel mosselgerechten, maar die heb ik de laatste tijd al genoeg gegeten. Een menuutje is teveel van het goede, dus ik besluit maar à la carte te eten.
 
Even moeilijk doen: vragen of de carpaccio van gele vintonijn met zomertruffel ook mogelijk is als hoofdgerecht. Neen, dat is te moeilijk. De kok is koning en ik zoek dan maar een ander gerecht. O ja, het menuutje bestond uit een verse garnaalkroket en zalm met verse pasta (niet echt vernieuwend te noemen).
 
Ik besluit dan maar om de tongrolletjes met verse mosseltjes,garnaaltjes en zomertruffel te nemen. Ik moet toegeven dat ik nog nooit truffels gegeten heb (toch wel, dat mierzoete spul uit chocolade) en bestel er een kwartje witte wijn bij. De wijn verschijnt aan tafel en ik kan er niks op aanmerken, maar ik heb ook geen idee wat ik gedronken heb. (even zeggen welke wijn het is, kan alleen maar extra tevreden klanten opleveren). Een kwartiertje later verschijnt mijn gerecht. de tussentijd heb ik maar gedood met de lectuur van een artikel over Gust Gils. Geen amuse gueule, raar, maar in A la ville zal ik blijkbaar verwend worden. Over het gerecht kan ik niets verkeerd opmerken. De puree is van verse aardappelen (ik hou niet van puree, maar dat is mijn probleem). De verse peterselie geeft het geheel een frisse smaak. De saus is lekker, maar te zwaar voor mij, een lichter sausje had bij dit gerecht zeker geen problemen opgeleverd. De truffels, tja, ik heb ze nu eens gegeten, maar een meerwaarde was het voor mij zeker niet. (toegegeven ik ben een culinaire barbaar).
 
Als ik nog een koffie vraag, wordt het bord weggenomen en vraagt men niet of ik het lekker vond. Zag ik er zo gelukkig uit, of werd ik gewoon genegeerd. Tijdens de koffie komen bekenden van de gastvrouw en kok binnen en ze verdwijnen op het terras. Een tiental minuutjes later krijg ik de rekening. Ik betaal 31.50 EUR en ga buiten met een duaal gevoel: ik heb lekker gegeten, maar ben niet verrast door de kookkunst. Ik ben correct bediend, maar voelde me niet thuis.
 
Patrasche in Hoboken: hun website oogt professioneel (www.patrasche.be) en er zal zeker een publiek te vinden zijn voor deze keuken. Ik ga ze in de toekomst echter aan mij laten voorbijgaan.
 
Lees meer...
Ik geef het toe: ik ben een fan van de Oosterse keuken en dan word je snel kieskeurig in het grote aanbod 'Thaise' restaurants dat Vlaanderen rijk is. In Brussel zijn we tot op heden trouwe fan van 'Les perles de pluie' en in Lier kan de 'White House' op onze onvoorwaardelijke steun rekenen. Sinds kort is Phan May in Antwerpen een vaste stek voor ons geworden.
 
De Oude Koornmarkt roept bij ons herinneringen op aan snelle hap-slik-wegitalianen, pitatenten (al dan niet met 10% vlees) en andere zaken waar toeristen op zoek gaan naar een snelle hap. In die omgeving opende Phan May enkele maanden geleden de deuren. We besloten het restaurant aan onze smaakpapillen te onderwerpen. De papillen hebben het zich niet beklaagd. Ik moet toegeven dat ons eerste contact met de bediening ons deed denken aan Thailand ten voeten uit. De ober was niet komen opdagen en dus moest moeder maar even kokkin-ober-afruimster spelen. Trop is teveel, maar kom, je gaat voor het eten en het draagt alleen maar bij aan de extra sfeerzetting.
 
Ik hou van Laab (gehakte kip), neen ik ben verslingerd aan dat gerecht: verse fileetjes die tot gehakt gesneden worden, verse munt en pepers, gemalen nootjes en dan besprenkeld met limoen. Pikant en zuur: zalig.
De curry die Ann nam was ook zeker opgewassen tegen de test van doorwinterde Oostenreizigers ;-)
 
Kortom, buiten een aantal randfoutjes (de bediening kan beter, maar langs de andere kant: het draagt bij tot het authentieke van de omgeving) is dit restaurant een aanrader in onze Thai-index.
 
MAAR, dat was buiten de smaakpapillen van ZONE 03 gerekend. Beginnende restaurants hebben het niet gemakkelijk, zelfs gevestigde waarden zijn niet langer veilig (denk maar even aan ABSOLUUT ZWEEDS), maar de recensie die in het magazine las, deed me even sllikken.
 
Het buitenterras heeft een likje verf nodig en de ober kon niet alle ingrediënten benoemen die op een schotel lagen. ?????????????? Ik heb nog nooit een likje verf nodig gehad om mijn eten lekkerder te vinden. Ik geniet van mijn bord en als ik naar de omgeving wil kijken, dan weet ik ook dat ik die erbij moet betalen.
 
Zelfs het eten werd afgebroken. Nu ja, iedereen heeft het recht op eigen mening, maar dit kan de doodsteek zijn voor een jong startend bedrijf. ZONE 03 moet geen beleid voeren zoals onze premier en aan de hand van een dagelijkse hoeveelheid prozac het leven door een roze bril zien. Maar een beetje begrip voor een startend bedrijf mag van mij wel.
 
Neen, we zijn geen aandeelhouders van het restaurant en het zijn ook geen familieleden. We werden alleen aangenaam verrast door de lekkere en goedkope keuken en door de vriendelijkheid van het personeel (en dan vooral de moeder).
 
Dus als je geen belang hecht aan een likje verf en je niet door het lint gaat owv een druppel gemorste wijn, dan moet je toch maar eens proberen naar PHAN MAY te trekken. Je keert tevreden terug.
 

Lees meer...
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl