yvesjoris.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
De moeite waard
 
 google  Yves' blog 

 
 
 
   
 
Kan je een overdosis auteur krijgen? Ik ben in ieder geval goed op weg. Na het stenen vlot en de stad der blinden kon ik me nu uitleven op het meest recente boek van de Portugese schrijver. Heel kort samengevat handelt het boek over een niet nader genoemde stad (Lissabon dus) die tijdens de verkiezingen blanco stemt. De regering is zo overdonderd dat ze nieuwe verkiezingen uitschrijft. Het resultaat is overweldigend: 80% van de bevolking stemt blanco (10% meer). Zoals het een goede regering betaamt, verklaren ze de ganse bevolking gek in plaats even in eigen boezem te kijken. Resultaat is dat er een Berlijnse muur rond de stad wordt opgericht en de bevolking aan haar lot wordt overgelaten. Tot grote verbazing van de gezagdragers reageert de bevolking helemaal niet hysterisch. Daarom besluiten een aantal ministers om een angstpsychose binnen de stad te creëren (neen, het is geen boek over de Bush-regering). In het tweede deel van het boek krijgen een aantal agenten de opdracht om te infiltreren in het dagelijkse leven van de stad en op zoek te gaan naar de agitatoren van het (geweldloze) blanco-stemgedrag. De vrouw van de oogarts (uit de stad der blinden) wordt door de regering in ballingschap aangeduid als de zondebok. Had zij immers tijdens de witte blindheid geen man vermoord? Door deze kunstgreep haalt Saramago de protagonisten van zijn vorig boek binnen in dit verhaal. Het is dan ook raadzaam om eerst de stad der blinden te lezen. Een van de agenten die door de regering er op uitgestuurd was om de vrouw te schaduwen, beseft dat het een groot complot van de regering is om de touwtjes in handen te houden. Het boek eindigt met een tweetal moorden. Een beetje overroepen, maar wellicht een cliffhanger voor een volgend boek.
Over het boek is al veel inkt gevloeid op en buiten het internet. Een mooie manier om gezagdragers een spiegel voor te houden. Maar hebben ze tijd om te lezen?

 
 
Lees meer...
* Gezamenlijk wordt de knop ingedrukt om het klokkenspel van de pastoor in werking te zetten.
 
* Vandaag verschijnt een herderlijke brief over de vrouw van Johannes Paulus II
 
* Dinosauruseieren onder de hamer.
 
* ...
 
Als u houdt van dergelijke taalspelletjes, dan bent u met dit boekje zeker een aantal uurtjes zoet. Het werkje is immers een bundeling van talloze taalkronkels die in de loop der jaren door de mensen van Onze Taal verzameld werden. Meer dan eens betrapte ik me erop dat ik met een glimlach door het boekje grasduinde. Leuk om te lezen en weer te vergeten. Kerstboomliteratuur.
Lees meer...
Bij Calvino moet ik steeds terugdenken aan de tijd dat ik me door Als op een winternacht een reiziger moest worstelen. Volgens de docent was het een pareltje van de Italiaanse literatuur, voor mij een gedrocht waarvan ik de auteur verdacht om het geschreven te hebben na een overdosis slechte champignons. Een samenvatting bracht redding en Calvino verhuisde naar het tweeduister van mijn hersenschors. Tot ik onlangs Marcovaldo voor een prikje op de kop tikte. Het boek was in de eerste plaats bedoeld om als kinderliteratuur aan de man gebracht te worden: een wonderbare plant, een gered konijn, ... allemaal ingrediënten om een kinderfantasie te prikkelen.
Marcovaldo is een naïeve arbeider die met zijn vrouw en zes kinderen hokt in een klein appartement in een Noord-Italiaanse stad. Brood komt er meestal wel op de plank, maar de dromen zijn meestal groter dan de dadendrang van deze man. Mocht er ooit een film gemaakt worden van het boek, dan denk ik dat overdaadacteur Roberto Benigni dadelijk getypecast zal worden. Weet je nog wel? Benigni? Die kerel die met zijn aan prozacoverdosisgrenzende glimlach gedurende drie jaar zijn zoon weet verborgen te houden in een concentratiekamp (la vita è bella)? Gelukkig werd hij op het einde van de film afgemaakt door een Duitser die het gebrek aan acteertalent van Benigni kotsbeu was. Spijtig genoeg weerhield het de man niet om verdere films te maken. Dus maakt hij zeker kans om deze Marcovaldo te behoofdrollen. Spectator caveat. Maar terug naar het boek. Gewoon lezen. Een avondje ontroerende verbeelding van een schrijver die volgens mij meer in zijn mars heeft dan dat deze ex-student vermoedde. Dus zal ik maar eens naar de boekhandel trekken om ander werk van Calvino aan te schaffen.
Maar eerst afwachten of de zwarte verkiezingsvlek zich verder over Antwerpen zal uitstrekken, want anders kan het wel eens zijn dat boeken terug belanden waar ze volgens bepaalde partijen behoren: op een brandstapel met op de achtergrond een koor van brandende kathedralen en proper gepoetste soldatenlaarzen.
Lees meer...   (2 reacties)
Ernest Hemingway, Paul Theroux, Michael Palin en dichter bij huis Carolijn Visser hebben allemaal 1 ding gemeen: ze houden van reizen en hanteren daarbij nog een vlotte pen. Met Noedelsoep & stokjes is Evans niet aan haar proefstuk toe. Zo schreef ze eerder al over haar motortocht door Nieuw-Zeeland (Kiwi's en kilometers) of haar fietsavonturen door Spanje (Tapas & trappers) U ziet het haar titels allitereren als een beginnend poëziedebuut.  China. Het spreekt ons aan (mijn vrouw en mij, bedoel ik). En als iemand dan een reisverhaal schrijft over dit land, dan zijn we verkocht. Twee dagen, neen, twee avonden waren voldoende om het boek weg te werken. Leuk, herkenbaar en toch. Reisverhalen zijn steeds boeiender om te schrijven dan om te lezen. Ja, in China eet men honden en alvorens er een woefstoofpot van te maken, is het een brave vriend des huizes. Ja, Chinezen hebben een ontzettend slijmvliesprobleem en schijten er zo op los dat zelfs Komrij er amper durfde over te schrijven in zijn kakofonie. Neen, katten staan niet op het menu, want ze vreten muizen en daar Chinezen niet gek zijn op dit knagertje, laten ze de katten maar rotzooien.
Langs de andere kant slaagt Polly Evans er wel in om op een ludieke manier het reizen in China in kaart te brengen. Ze trekt rond als een volwassen vrouw. Ze zoek niet de vettigste kamers op in de hoop zo een loutering te vinden voor een verkeerd verleden, ze reist niet alleen met de kotsbus, maar laat zich ook de luxe van een aircoliner wel gevallen. Een reis zoals we ook wel zouden willen boeken. Nu nog tijdskrediet vragen en wie weet.
 

links:
http://www.pollyevans.com/ (persoonlijke website)
 
 
 
 
Lees meer...
Gisteren vie de nieuwe Gierik in de bus. Ja, ik ben een uitgesproken fan van het boekje en de reden is simpel. Onbekend talent krijgt hier een kans, een kweekvijver van nieuwe schrijvers. Het boekje kreeg voor mij een extra nostalgische dimensie omdat ik werk kon lezen van ex-cursisten die ooit samen met mij de schoolbanken deelden in de SchrijversAkademie te Antwerpen. Ze zetten door. Het blijken allemaal weer vrouwen te zijn. Een voor een haakten de mannen af. Ik ook. Te veel teveel en te weinig van het ander, schrijven is leven en duldt geen andere maîtresses. Tris en Kris, Tin en Greet, Jasmin en Marjolein en tenslotte Grunbergepigoon Vera: het deed deugd om hen te lezen, maar ook pijn om mijn afwezig zijn. Ik ben een perfecte beginner, ooit zal ik groeien tot een volmaker.
Julien met zijn filosoferende Engelen. Alain met zijn pen die bladeren deed verbranden in bitter vitriool, Jakvo die zo mooi kon vertellen en nog had leren spellen. De avonden in de kroeg bij Patje, napraten werd nalallen. De lessen stopten nooit voor 2 uur 's morgens. We schreven de ideeën op bierkaartjes die we dan vergaten naar huis te nemen. Gina die er in slaagde om meer plots te creëren op een bladzijde dan Dan Brown in een boek, Kris voor wie elke les weer een leegvreten van haar handtas werd. We aten mee, we hielden plek, op tijd zijn was er zelden bij ;-).
Dit alles overviel me gisteren bij de lectuur van de nieuwe Gierik. Terwijl een onweer West-Vlaanderen blank zette, las ik voort en moest denken aan Godfried Bomans:
 
Het aardigste van plezierige dingen is de herinnering.
Lees meer...
(...) Zwijgen is krachtiger dan spreken. Kan krachtiger zijn dan spreken. 'Na zijn dood heeft ze geen letter meer op papier gezet, geen woord meer gesproken met een microfoon in de buurt.' Die zin zou respect afdwingen, welsprekender zijn over mijn verdriet dan een trilogie. Een weduwe zwijgt. Hult zich in zwarte sluiers, buigt het hoofd, schuifelt door de straten, glipt een kerk binnen waar ze een kaars aansteekt voor haar echtgenoot. Die gebaren zijn de juiste, de authentieke. (...)
 
Op 22 mei 1997 overleed onverwachts de Vlaamse dichter Herman de Coninck. In Taal zonder mij herleest zijn weduwe, Kristien Hemmerechts, zijn poëzie en gaat daarbij vooral in op het expliciet autobiografische karakter van veel van zijn gedichten.
 
Het eerste citaat komt uit het boek zelf, het tweede citaat komt uit de achterflap. Het boekje leest vrij vlot en was om een tweetal uurtjes uit. Maar ik mis een meerwaarde. Als ik de gedichten van Herman lees, zal ik mezelf wel een beeld vormen van de man achter de dichter. Ik heb daar geen Hemmerechts voor nodig die aan de hand van verschillende gedichten haar visie geeft. Ik heb onlangs ook Een aangename postumiteit (het brievenboek van HDC) gelezen en vond dat veel sterker dan dit werk. Op een gegeven moment gaat het veelvuldig citeren uit gedichten zelfs irriteren. Te weinig dichtbundel, teveel uitleg. Of is het omgekeerd?
Lees meer...
Wordt het niet eens tijd om de marketing van boeken professioneel aan te pakken? Is het onze eigen schuld dat Vlaanderen geen / amper allochtone schrijvers heeft? Moeten onze schrijvers Vlaams of Zuid-Nederlands als taal hanteren? Welke richtingen kunnen we nog uit met de leesbevordering? Heeft de literatuur op een podium een nieuwe impuls nodig?
Deze vijf vragen over de literatuur en het boekenvak worden misschien niet beantwoord, maar toch uitvoerig bediscussieerd in De tak waarop wij zitten. De bedoeling was niet om boude meningen te verkondigen, maar om de bestaande, verspreide standpunten samen te brengen en tegenover elkaar te zetten, zodat de lezer de discussies als het ware live bijwoont. 
 
Dit alles lees ik op de website van Epo die deze berichten uit de boekenbranche in opdracht van Antwerpen Boekenstad op haar website promoot. Het boekje leest vlot en de 142 blz (inclusief voetnoten) staan garant voor een avondje literair brainstormen. En toch. Het werk dat de bedoeling heeft om een beter beeld te scheppen over het literaire Vlaamse wereldje, geraakt zelden uit haar reportagestijl weg. Het duidt euvel, maar brengt voor mij geen echte oplossingen. Het is een boekje dat voor de leek een mooie maar beknopte kijk over de uitgeversmuur biedt, maar wie vertrouwt is met de geplogenheden van de uitgeverijen en hun acolieten zal hier niets nieuws lezen.
 
Trouwens, 15 € voor een boekje dat een bundeling brengt van essays die men, volgens mij, gemakkelijk kan terugvinden op internet of in weekbladen als Knack lijkt me overdreven. Gelukkig kregen de aanwezigen van het boekenbal het gratis.
 

Lees hieronder het interview dat verscheen in het Nieuwsblad nav van het boek:
 

,,Iedereen die goed schrijft, wordt uitgegeven''
Vijf manieren om het Vlaamse boek beter te doen verkopen

Doorheen het boek De tak waarop wij zitten, dat de discussies bundelt van de ,,Staten-Generaal van het boek'', loopt één opmerking als een rode draad: de marketing van boeken kan beter.

We legden vijf provocerende stellingen voor aan uitgever André Van Halewyck; schrijvers Tom Naegels en Peter Verhelst; Carlo Van Baelen, directeur van het Vlaams Fonds voor de Letteren; en Cyriel Van Tilborgh, die onder meer voorzitter is van het Willem Elsschot Genootschap.

Imagoprobleem

Stelling 1: Het boek heeft een imagoprobleem.

Van Baelen : ,,Het imago van het boek is erg elitair: het is duur, slorpt veel tijd op en doet beroep op intelligentie. Bovendien is het boek geen onderdeel van het dagelijkse bestaan, zeker niet in Vlaanderen. Het valt me altijd op dat ik in alle Ikea-showrooms boeken in de rekken zie staan, maar nooit in typische Vlaamse meubelzaken. Ook in soaps zie je zelden boeken en politici praten nooit over boeken. Het imago van het boek is fout.''

Naegels : ,,Dat is een onzinnige stelling. Ik denk dat er nog veel boeken gekocht worden en dat veel mensen lezen niet saai of vervelend vinden. Er is wel een groeiende groep die minder tijd vindt om te lezen, maar die heeft ook minder tijd voor andere vrijetijdsbesteding.''

Van Halewyck : ,,Misschien is zelfs het tegendeel waar. Er worden heel veel boeken gekocht en gelezen. Er is voortdurend aandacht voor de nieuwste oogst en de nieuwste hypes, zowel bij de media als bij het publiek. Ook bij de jeugd zijn boeken niet meer alleen voor de nerds : het succes van Harry Potter is daar het bewijs van.''

Van Tilborgh : ,,Boeken zijn helemaal niet elitair. Het grootste probleem is het massale aanbod. De oplossing is investeren in taal en vormgeving zodat je een prettig boekgevoel creëert voor de lezer nog maar begint te lezen.''

Verhelst : ,, Het Vaginaboek en de boeken van Pieter Aspe hebben helemaal geen imagoprobleem. Literatuur volgens mij ook niet. Ik merk dat literatuur niet enkel meer voor nerds is. Het probleem is dat er naast lezen nog twee miljoen andere dingen te doen zijn. Boeken zijn elitair in de goede zin van het woord. Ze zijn duur, je kunt ze niet passief consumeren, lezen is actiever dan bijvoorbeeld naar een cd luisteren.''

Naegels : ,,Boeken zijn toch helemaal niet duur? Als je met het gezin naar Walibi gaat, ben je veel meer geld kwijt. En je kan je boeken gratis ontlenen in de bibliotheek.''

Reclame in media

Stelling 2: Uitgeverijen rekenen erop dat de media hun reclame zullen voeren. Verhelst : (lacht) ,, Dat is zeer cru gesteld. Maar uitgeverijen doen zeker en vast beroep op de media, het is de enige manier om een boek aan de man te brengen. Als je met je kop op de televisie kan komen, word je bekend. Ik denk dat vooral televisie belangrijk is.''

Naegels : ,,Dat klopt, het heeft met geld te maken. De productiekosten van een boek zijn erg hoog, maar zodra het gedrukt is, houdt de taak van de uitgever zo goed als op. De promotiedienst probeert de schrijver nog in allerlei programma's, kranten of tijdschriften te krijgen, en daarvoor ben je dus afhankelijk van de goodwill van de media. Dat is het grootste probleem in de literaire sector.''

Van Halewyck : ,,Absoluut niet mee eens. Bij de promotie helpen de media de uitgevers inderdaad, maar boeken bieden ook ontzettend veel aan diezelfde media. Denk maar aan de memoires van Martens of het boek van Jean-Marie Dedecker.''

Van Baelen : ,,Recensies zijn inderdaad gratis reclame, maar hun impact is erg beperkt. Voor advertenties is er geen budget.''

Van Tilborgh : ,,Deze stelling is grotendeels juist. Uitgeverijen zouden zoals autofabrikanten meer moeten investeren in hun merk.''

Verhelst : ,,Mijn uitgever geeft ongeveer tweehonderd boeken per jaar uit en er zijn zes redacteuren. Daar moet je er echt een van opeisen voor je boek. Ik bemoei me met alles bij mijn uitgeverij en ik weet dat Tom Lanoye dat ook doet. Dat moet: veel boeken worden slordig uitgegeven. Dat is heel jammer, want het maakt een boek debieler.''

Van Halewyck : ,,Het kan de lezer niet veel schelen welke uitgeverij er op de cover staat. Ik ben er zeker van dat nu geen half procent van de lezers weet welke uitgeverij De Da Vinci Code uitgeeft.''

Uitgeven is gewone job

Stelling 3: Een uitgeverij is geen ander soort bedrijf dan, pakweg, een bank of een bakkerij.

Van Halewyck : ,,Tot op zekere hoogte ben ik het daar mee eens. Maar een uitgeverij heeft te maken met een mix van cultuur en commercie. Het leuke is dat onze ,,leveranciers'', de auteurs, meestal boeiende persoonlijkheden zijn met een al of niet afwijkend, prikkelend verhaal. Als je in een bank te vaak met een afwijkend verhaal afkomt, sta je in de kortste keren buiten, of aan de top.''

Van Baelen : ,,Niet alle boeken zijn cultuurproducten. Van de 24.315 nieuwe boeken in het Nederlands in 2005 waren er maar 5.557 literaire fictie en non-fictie. In de media wordt dus te veel de nadruk gelegd op cultuur.''

Naegels : ,,Ik denk niet dat uitgeverijen louter op winst uit zijn. Veel uitgevers brengen, uit liefde voor kwaliteit, boeken uit die niet verkocht raken. Een bestseller financiert dan vaak andere auteurs. Ik denk dat er in het Nederlandse taalgebied geen enkele erg goede schrijver is, die zijn boek niet kan uitgeven. Bij platenfirma's hebben zelfs goede artiesten zoals dEUS moeite om een contract te krijgen. Dat is in de literaire wereld niet zo. Iedereen die goed schrijft, wordt uitgegeven.''

Van Tilborgh : ,,In essentie is een uitgeverij inderdaad niet verschillend van een bank of een bakkerij. Hoe meer marketinggericht een uitgever werkt, hoe beter het product dat hij op de markt brengt.''

Verhelst : ,,Natuurlijk is een uitgeverij een ander soort bedrijf. Een bank is puur en genadeloos op winst uit. In de boekenwereld heb je ook zoiets als een symbolisch kapitaal: sommige boeken die niet goed verkopen maar wel literatuur zijn, worden uitgegeven.''

Zo veel mogelijk boeken

Stelling 4: Je kunt maar beter zoveel mogelijk boeken uitgeven, dan zit er misschien een bestseller tussen. Van Halewyck : ,,Flauwekul. Elk boek kost handenvol geld aan prospectie, selectie, redactie, vormgeving, prepress, papier, drukken, afwerking. Per titel zit je toch snel aan 10 à 15.000 euro. Ik ken niet veel uitgevers die daar zo maar mee kunnen smijten. Wij gaan ervan uit dat elk boek dat we uitgeven waardevol, belangrijk en uniek is, en begeleiden het daarom optimaal. Ik denk dat een groot aanbod eerder een luxe is dan een tekort.''

Verhelst : ,,Ik vind het een ongelooflijk rare trend, dit culturele teveel. Het principe wórdt toegepast: als je tweehonderd boeken uitgeeft, en een ervan is een bestseller, dan zijn al je onkosten voor de anderen betaald. Dit systeem kan op lange termijn nadelig werken. Als iemands eerste boek niet voldoet, wordt hij gedumpt.''

Van Baelen : ,,Door de digitalisering is de kostprijs van een boek de jongste jaren gedaald voor de uitgever. De distributie kost bijna meer dan het papier, want de consument wil maar één exemplaar van een boek.''

Naegels : ,,Uitgevers denken ook op lange termijn. Ze investeren in talent waar ze groeipotentieel in zien.''

Van Tilborgh : ,,Ik denk dat het voor een uitgever erg belangrijk is om te schrappen tot er kwaliteit over blijft. Ik vind dat uitgevers meer zelfvertrouwen en fierheid moeten hebben. Uitgevers die hun vak kennen, proeven wat bestsellers zijn. Uitgevers die hun vak niet kennen niet. Dan moeten ze dat niet proberen te camoufleren door zo veel mogelijk boeken uit te geven.''

Niet publiceren voor iedereen

Stelling 5: Je moet niet proberen om iedereen aan het lezen te krijgen, je kunt beter mikken op de reeds overtuigde lezer. Van Halewyck : ,,Leesbevordering is een ander métier dan boeken uitgeven. Ik vertrek vanuit het geloof in een auteur of een thema, en dan proberen we het grootst mogelijke publiek te bereiken. Maar we vertrekken nooit vanuit het publiek.''

Van Tilborgh : ,,Je moet proberen om zo veel mogelijk lezers te doen lezen maar uitgevers zouden duidelijke doelgroepen moeten kiezen, zoals de Bank van Breda zich enkel op ondernemers richt. Anders maken ze het keuzeprobleem van de consumenten alleen maar groter.''

Van Baelen : ,,Boekenheidenen proberen te overtuigen om te lezen is erg moeilijk, omdat er een gigantisch motivatieprobleem is. Daarom is het beter om mensen die weinig of onregelmatig lezen ervan te overtuigen om meer te lezen door goede tips te geven. Bijvoorbeeld via de openbare bibliotheken.''

Verhelst : ,,Boeken worden vaak op boekenbeurzen of na literaire prijzen gekocht als een soort gecreëerde behoefte. Na tien bladzijden denken vele mensen ,,wat is dat?'' om dan tien jaar lang geen boek meer te kopen. Ik spreek hier voor mijn eigen boeken.''

 (Griet REDANT en Inge SCHELSTRAETE09/05/2006)

 
Lees meer...   (1 reactie)
'Homo homini lupus'. Terwijl vandaag de kleine Luna begraven wordt in Antwerpen, leg ik Bizot's boek naast me neer. Een reden meer om het verlies in de mensheid te verliezen. De poort is het relaas van deze man die er in slaagde om tweemaal op de verkeerde plaats te zijn. In het eerste gedeelte van het boek beschrijft hij zijn gevangenschap in de jungle, de wreedheden van de soldaten van de Rode Khmer, de utopische wereld van Pol Pot, maar ook de oprechtheid van de mensen die niet geloven dat hij een CIA-agent is. Schrijnend, maar levensecht. In het tweede gedeelte verhaalt hij het leven op de Franse ambassade in Phnom Penh tijdens de intocht van de Rode Khmer. De wanhoop van de mensen die hun toevlucht zochten achter de poort die hen scheidde van de wreedheden van het nieuwe regime. Een paspoort was het verschil tussen leven en dood. De belegering, de ontreddering en ten slotte de aftocht naar de Thaise grens. Ieder voor zich, de achterblijvers worden herinnerd in de Killing Fields.
 

Links:
 
 
Lees meer...
Ik heb momenten van zwakte in mijn leven en meestal hebben die dan betrekking op boeken. Zo stak er onlangs weer eens een aanmeldingsformulier in de bus voor ECI-boekenclub. In een vlaag van nostalgie (mijn eerste volwassen boek was Dubbelspel om Dunja van Konsalik, een auteur die je nu niet meer verkocht krijgt in de ramsj. Ik kan trouwens nu nog steeds niet naar de Russische Taïga trekken zonder te denken aan die eerste erotsche woorden die me op jonge leeftijd bereikten) vulde ik het kaartje in en enkele dagen lag mijn bestelling al op me te wachten bij de buren.
 
Een bloemlezing gedichten van de onvermoeibare Koen Stassijns, een DVD/CD van Gregorian, the masters of chant (met een fantastische live-versie van More van de Sisters of Mercy) en het boek Mysteries uit het christendom van Borgerhoff en Lamberigts. Als auteur kan je momenteel maar beter een boek schrijven over geloof of over huishoudelijke problemen. Ik stel me al voor dat huishoudtips van Maria M en JC wel eens een bestseller kan worden
 
Nu ja, het boek staat al een aantal weken in Humo's Top-10, maar of dit een echte aanbeveling is, laat ik liever in het midden. Ik kan alleen maar zeggen dat het inderdaad vlot wegleest en in een zeer heldere taal een aantal mysteries tracht te verklaren. Ik zeg wel degelijk 'tracht' want het boek wil geen zoveelste stelling poneren over het al dan niet getrouwd zijn van Jesus en Maria, over de echtheid van de lijkwade. Lees het boek meer als een mooie en populaire samenvatting van een aantal boeken die je anders nooit gekocht zou hebben. En het helpt zeker om op een avond in het café de aandacht van de omstanders te trekken.
 
Het boek zelf is onderverdeeld in 6 verschillende mysteries. In het eerste hoofdstuk belichten de auteurs het mysterie van de lijkwade van Turijn. Een echte afdruk van Jesus' gelaat of toch een goedkope vervalsing uit de Middeleeuwen?
De visioenen van Fatima. Prachtig geschreven. Een hoofdstuk met een echte kippenvelfactor. Is het derde geheim werkelijk bekend, of was het weer een cover-up van Ratzinger en de zijnen?
Dan volgt er een nogal zwaar hoofdstuk over de vondst van de Dode-zeerollen waarin Jesus nogal een rebelse kant toont. Of toch niet?
Pater Pio. Een tranenverhaal. Een man die zijn hele leven de pijn van zijn stigmata moest ondergaan en toch zoveel mensen genezen heeft. Zijn leven en het onbegrip van de Kerk komen in dit hoodstuk sterk tot uiting.
De heilige graal? Nog eens het verhaal van de Da Vinci Code, maar nu in een vlot leesbare samenvatting. Reeds gekend, maar daarom niet minder interessant.
Ten slotte las ik nog het verhaal van de Wenende Madonna van Civitavecchia. Voor mij het minst interessante van het boek. Er wordt veel uitgewijd over de omgeving, de reactie van de Kerk, maar over de Madonna zelf wordt met niet al te veel worden gerept. Leuk, maar niet meer dan dat.
 
Is het boek dan een aanrader en verdient het een plek in uw bibliotheek? De Humo-lezers zeggen van wel. En inderdaad, de populaire samenvatting van enkele mysteries in een vlot leesbaar boek is zeker de moeite waard. Nadeel is voor mij dat je de meeste zaken ook dadelijk op internet kan vinden (maar dan moet je natuurlijk wel alle voor en tegens erbij nemen) en dat het boek zeker een deftige redacteur kan gebruiken, want ook al zag ik dat het boek een aantal goede redacteurs had, toch telde ik bij een vlotte leesbeurt niet minder dan 5 fouten in het boek. Dit boek verdiende beter.
Lees meer...
Ik geef het toe. Ik hou van de reisboeken van Marc Helsen. Hij komt op plekken waar een gewone toerist niet komt. En ... hij beschrijft ze dan nog op zo'n manier dat je er van gaat watertanden en dadelijk een ticket naar die streken wil boeken.
 
Nav de serie 'Peking Express' reisde Marc Helsen met hen mee en schreef zijn reiservaringen uit in dit fraai uitgegeven fotoboek. Helsen slaagt er op wonderbare wijze in om het gegeven van Peking Express (ik ben nooit verder gekomen dan de trailer waarin vloekende toeristen de plaatselijke bevolking behandelen als een troep achterlijke wezens) tot een mooi reisverhaal te herwerken. Met een scherp oog voor detail en couleur locale beschrijft hij de tocht door China, Nepal en India. Zijn beschrijvingen van het verkeer in India zijn ronduit hilarisch en brachten mooie herinneringen naar boven. De verhalen over de reiscaravaan mochten er van mij best uit, maar you don't bite the hand that feeds you. Dus lees dwars over die verhalen en geniet van het geheel, want ik moet toegeven: Helsen kan schrijven en van reizen kent hij ook wel iets
Lees meer...
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl