yvesjoris.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
De moeite waard
 
 google  Yves' blog 

 
 
 
   
 
Het is me zelden overkomen dat Google me in de steek laat bij mijn zoektocht naar boekomslagen en recensies. Bloem in Brussel heeft de twijfelachtige eer om zo goed als onvindbaar te zijn op het net. Niet dat het wil zeggen dat het een minderwaardig boek is. Integendeel. Koen Peeters en Kamiel Vanhole staken na hun industriële wandeling in Schoonzicht / Bellevue de koppen en pennen nog eens bij elkaar. Ze nodigden in samenwerking met Het Beschrijf een aantal Nederlands- en Franstalige schrijvers uit die op 16 juni de bekende Dublin Walk van Bloom nog eens mochten overdoen in Brussel. Het resultaat is een mengelmoes van stijlen en observaties die gebruikt kunnen worden om de wandeling eens over te doen. Nadeel? Zijn de beschreven panden en straten nog herkenbaar in een stad die dagelijks met de sloophamer behandeld wordt? Bloem in Brussel vond ik in de plaatselijke ramsj en voor de prijs hoeft je het boek zeker niet te laten liggen. Verwacht geen Joyce, maar geniet van de verschillende auteurs die in dit boek meewandelden met Bloem.
 
Paperback 223 pages (2000)
Publisher: Meulenhoff
ISBN: 9029067225
 

Lees meer...
Ik heb weer een goed voornemen gebroken. In het begin van het nieuwe jaar nam ik me voor om me niet langer te laten opjutten door nietszeggende lieden die alleen een portie gif over de wereld willen spugen en iederen blog of recensie met nietszeggende commentaren aanvallen. Ja, ze bestaan nog. Langs de andere kant had ik me ooit voorgenomen om nav Nooit Meer Slapen, dat tijdens een rethorica in Antwerpen kapot geanalyseers werd, over te gaan naar Nooit Meer Lezen van W.F. Hermans. Weer een verloren belofte, maar een waar ik nu geen spijt heb.
Het behouden huis is een pareltje van een novelle. Op 89 blz schets Hermans de tragische gebeurtenissen die zich afspelen in een kuuroord op het einde van WO II. De partisanen rukken op en het hoofdpersonage voelt zich niet op zijn gemak tussen deze barbaren die zich uitdrukken in een taal die hem vreemd is. Tijdens een verkenning van een verlaten dorpje treft hij een leeg kuuroord aan en trekt er in. Als een beetje later de Duitsers het dorp terug heroveren, blijkt dat deze 'barbaren' de inwoner en het huis ongemoeid laten en zich zelfs als ware heren opstellen. Het naamloze hoofdpersonage vermoordt in tussentijd wel de heer en vrouw des huizes om zijn geheim (hij is immers een vijand van Duitsland) veilig te stellen. De volgende strijd wordt beslecht in het nadeel van de Duisters en de partizanen veroveren 'het behouden huis'. Op beestachtige wijze rekenen ze af met de overwonnenen en verwoesten het huis met zijn kostbare inhoud. Vae victis. Hermans zal zich wellicht niet geleifd gemaakt hebben met deze versie van de oorlog, maar het toont aan dat de geschiedenis steeds verklaard zal worden in het voordeel van de overwinnaar, hoe beestig die zich ook gedragen mag hebben.
 

 
Links:
 
Lees meer...   (5 reacties)
'Sex is far too important a matter to be left merely to writer'. Met dit citaat uit Time opent het boekje van remko kampurt, het literaire taaluitstapje van Remco Campert. In zijn eiguu taaltje beschrijft hij een week in het leven van de niet met seks vertrouwde nimfomane Liesje van Zuylen. Liesje is een 15-jarig wigt dat na elke zin ergens wel TJEEMPIE moet uitroepen en alles zo verrukkelluk vindt. Als haar leraar de oprdacht geeft om tijdens de vakantie een aantal schrijvers te gaan interviewen, gaat Liesjes moeder door het lint. Schrijvers zijn sexmaniakken. Wat is sex, vraagt Liesje zich af als ze zich laat bepotelen door een vriendje, of even een pijpje zet op de trein naar Amsterdam. Is sex gevaarlijk? Wie weet kunnen de schrijvers haar een antwoord geven, maar op het einde van het verhaaltje is ze nog niet veel wijzer, maar heeft ze wel de ganse literaire sien van Nederland tussen de benen gehad. Met dergelijke najiviteit maakt ze vandaag een kans als presentatris bij een of andere kommersjele omroep.
Campert is er wel in geslaagd om een mooie persiflage te schrijven op het literaire wereld van die tijd en tevens een leuke parodie te geven van de Sylvia kristelachtige emannueleske vaselineachtige toestanden die toen heel in waren. (ik was nog te jong om het te beseffen)
 
Persoonlijk vraag ik me twee zaken af: 1. waarom worden lolita steevast afgebeeld door vrouwen van dik over de dertig met vlechtjes en overdreven meekup. Combineer dat dan nog met een Chiquitabanaan (toen was er nog geen sprake van feer treed) en je hebt Paris Hilton de loef afgestoken qua aantal clichés op een foto. en 2. zou dergelijk boek nu nog door de spellingsgids van Word geraken?
 
"Moderne schrijvers?", herhaalde de keurige heer verbaasd. "Wat moet een fatsoenlijk meisje als jij met moderne schrijvers?" (p.56)
 
Even later reden ze het hoofdstedulluke stasjon binnen, kwam de trein met een paar hevige schokken tot stilstand in de muil van het stasjon en likte Liesje, uitgesmikkeld en voldaan, haar lippen af. (p.49)
 
Wie wil weten wat er aan de basis ligt van dit gesmikkel raad ik aan om een uurtje of 2 uit te trekken en deze leuke hapslikklare brok even ter hand te nemen.
 

Links:
 
http://www.huiswerkservice.nl/?Tjeempie  (links naar boekverslagen)
 
Lees meer...   (2 reacties)
 
Er zijn zo van die schrijvers die je plots ontdekt en die je dan niet meer loslaten. Koen Peeters is voor mij zo iemand geworden. De ontdekking van 2006 of ben ik iets te voorbarig? Na zijn debuutbundel 'fijne motoriek' en zijn novelle 'Conversaties met K.' heb ik nu tijdens een koud januariweekend 'Bellevue/Schoonzicht' even de revue laten passeren. Samen met Kamiel Vanhole vat Peeters zijn literaire odyssee aan. Twee mensen starten een wandeling met de opdracht om een inventaris te maken van alle merknamen die ze tegenkomen tijdens hun wandeling door Brussel, een Vlaming en een Waal. Communautaire gelijkheid. In navolging van Pirsig krijgt hun roman de ondertitel 'de kunst van het wandelen' mee. En wandelen doen ze inderdaad. Eerst alleen en na een aantal kilometer samen, een dertig kilometer lange wandeling langsheen het industriële erfgoed van Brussel. De kankergezwellen van het Noordstation, de desolate eenzaamheid van goederenstation Thurn & Taxis. Wandelen is zoveel beter dan achter het glas van een voorbijrazende wagen naar de dingen te kijken. Je staat stil bij de schoonheid van het alledaagse. Peeters en Verhole zijn erin geslaagd om op Elsschotiaanse wijze hun eigen Bloomsday te maken.
 

Links:
 
http://www.groene.nl/1999/47/ab_brussel.html (artikel Groene Amsterdammer)
 
 
Lees meer...
Je kent ze wel, die vragen die peilen naar het boek dat je naar een onbewoond eiland wil meenemen. Ik zal ze nooit kunnen beantwoorden want: a. ik ben te onbekend om mijn mening bekend te mogen maken (maar daarom heb ik een blog;-) en b. ik zou het niet volhouden op een onbewoond eiland (want daar heb ik geen blog;-). Maar als men een reis plant naar Ierland, dan zou er een wet gestemd moeten worden dat je zonder dit boek Ierland niet binnenkomt. Ik weet dat ik me soms laat meedrijven door het enthousiasme van het moment en daarom heb ik dit boek even opzij gelegd om mijn oordeel niet te laten afhangen van een meer dan geslaagde vakantie in het land van Strongbow en de zijnen.
 
Het verhaal begint in 1951 als een seanchai (een reizende verteller) aankomt in het huis van de 9-jarige Ronan O'Mara en zijn familie. De verteller geeft pas op het einde van het boek zijn geheim prijs, een geheim dat de aandachtige lezer tijdens het verhaal wel zal kunnen raden. Meer dan 10 jaar zoekt Ronan naar deze mysterieuze man die zijn leven veranderde. Deze zoektocht en de groei naar volwassenheid vormen een eerste deel van het boek. de kracht van Delaney is echter dat hij dit volwassen worden van Ronan koppelt aan het volwassen worden van Ierland als natie. Van Strongbow over the book of Kells naar de Ulster Rising. Alles is aanwezig in het boek en op zo'n manier geschreven dat ik bijna een derde van mijn vakantie heb doorgebracht met mijn neus in het boek. Geen verlies van tijd, integendeel, een meerwaarde voor dit land en zijn inwoners.
Ireland, a novel zou verplichte literatuur moeten zijn voor iedereen die naar de Keltische Tijger reist.

Links:
 
 
 
Lees meer...

Een van de meest gelezen en omstreden hedendaagse Franse schrijvers is Michel Houellebecq. In zijn romans De wereld als markt en strijd, Elementaire deeltjes en Platform beschrijft hij met rauw-realisme de vaak platvloerse handelingen en beweegredenen van de kapitalistische en consumerende mens. Daarbij legt de auteur woorden in de mond van zijn personages die heel wat lezers schokken en verstoren in hun politiek correct denkpatroon. Tegenstanders noemen hem een racist, een vrouwenhater en een homofoob.

Toen Michel Houellebecq in een interview de islam had omschreven als ‘de kloterigste godsdienst’ werd hij door vier moslimorganisaties en de Franse liga voor de Rechten van de Mens aangeklaagd wegens ‘belediging en aanzetten tot rassenhaat’. Tijdens het proces had Michel Houellebecq gezegd dat het bekritiseren van een religie niet betekent dat hij haar aanhangers beledigt. Hij zei dat alle drie de monotheïstische religies (christendom, jodendom en islam) zijn gebaseerd op geschriften die ‘teksten van haat’ zijn. Op 22 oktober 2002 sprak de rechtbank hem vrij omdat volgens de rechter ‘uiting geven aan zijn haat voor een bepaalde godsdienst (...) niet kan aangemerkt worden als het aanzetten tot haat jegens degenen die deze godsdienst aanhangen.’

Zijn korte tekst Leven, lijden, schrijven/methode verscheen reeds in 1991 bij een kleine Parijse uitgeverij en bevat in de kiem veel van zijn latere werk. Hij schreef dit in de periode dat hij zichzelf vooral als een dichter zag. Het is een interessante tekst om de figuur van Michel Houellebecq beter te begrijpen en vormt aldus een opstap naar zijn latere boeken waarmee hij beroemd en berucht werd. Het meest treffende element in die boeken, maar ook in zijn interviews en levenshouding, is zijn cynisme en fundamentele onverschilligheid voor wat er rondom hem gebeurt. Het is juist die onverschilligheid die hij aan de samenleving zelf verwijt. ‘De samenleving waarin u leeft, heeft als doel u te vernietigen. U hebt met haar hetzelfde voor. Het wapen dat zij zal gebruiken heet onverschilligheid’, zo schrijft Michel Houellebecq waarop hij de dichters oproept in de aanval te gaan, waarbij ze niets of niemand moeten ontzien. De dichter bevindt zich in zijn ogen in de frontlinie van alle levenden.

In zijn latere boeken ontziet Michel Houellebecq ook niets of niemand. Hij spoort dichters aan om in het verzet te gaan alhoewel hij zich geen illussies maakt over de afloop. ‘Naarmate u dichter in de buurt van de waarheid komt, neemt uw eenzaamheid toe’, aldus de auteur. Het geeft een beeld van zijn voortdurende neiging om in een depressie te vallen. Hij beseft immers dat door de dagelijkse aanraking met het ondragelijke de dichter zal worden blootgesteld aan de verleiding van de desertie, de euthanasie. Hij moet zich verzetten, de waardigheid verachten, bestaan tot hij erbij neervalt. Tenslotte waarschuwt hij toekomstige dichters dat ze niet bang moeten zijn voor het geluk want het geluk bestaat niet. Al bij al geen vrolijke lectuur maar een boeiende inkijk in de ziel van een provocateur die zichzelf een echte manicheïst noemt omdat hij niet gelooft dat de mens van nature goed is.


Michel Houellebecq, Leven, lijden, schrijven/methode, Voetnoot, 2003, 60 blz.



Recensie door Dirk Verhofstadt

Lees meer...
Wenken voor jonge letterkundigen is een lichtvoetig vademecum voor de aankomende schrijver. Het bevat behartenswaardige opmerkingen over geluk en pech bij het debuteren, over het afkraken van tegenstanders, over de methoden om een werk op te zetten, over dagelijkse arbeid en inspiratie, over vrouwen die voor letterkundigen een bedreiging vormen enzovoort, dat alles 'met broederlijke genegenheid aan het papier toevertrouwd'.
 
Tegelijk vormen deze wenken een ironisch zelfportret van de kunstenaar als jonge man. Diens missie is er niet minder ernstig om: een leven dat geheel in het teken staat van het te scheppen werk en van de verdiensten die dat zou moeten opleveren - eeuwige roem, en een schip met geld. Wee de overwonnen!
Lees meer...
Na de inspannende arbeid aan een boek over de beeldhouwer Rodin gaat de Duitse dichter Rilke in 1903 naar Italië, vanwaar hij met vele mensen correpondeert. Onder hen bevindt zich een leerling van de militaire academie Wiener-Neustadt, Franz Xaver Kappus, die Rilke een paar gedichten ter beoordeling stuurt. Hieruit ontwikkelt zich een briefwisseling die (zonder het aandeel van Kappus) in 1929 na rilkes dood wordt gepubliceerd en, onder de titel BRIEFE AN EINEN JUNGEN DICHTER, een van de populairste werken van Rilke wordt.
In een tijdspanne van vijf jaar legt Kappus hem de meest uiteenlopende problemen voor en uit Rilkes antwoorden is zijn visie op een groot aantal aspecten van het leven te distilleren. Deze opvattingen van Rilke zullen ook nu nog veel mensen aanspreken, bijvoorbeeld zijn hoop dat de tegenstellingen tussen man en vrouw zullen worden opgeheven.
Lees meer...
Dit boek is een goede oefening voor de armspieren. Ik was er een aantal jaren geleden al eens in begonnen, maar kon me de inhoud van het boek niet meer herinneren. Nochtans zijn 255 bladzijden ruimschoots voldoende om ergens in de hersenhelften te blijven rondzweven. Nu weet ik de reden weer: het middengedeelte van het boek. Sla het boek open op bladzijde 120, scheur de helft eruit en je hebt echt een fantastisch boek met een heldere en ironische kijk op het literaire wereldje. Of ... Bewaar het midden van het boek en lees alles over de verscheurende oorlog in de Balkan. Twee boeken in 1? Teveel van het goede. Terwijl Ugresic ongelooflijk scherp schrijft over het BV-gehalte in de literatuur (herinnert u zich nog die 'sex in the city-tante die een beetje sexadvies kwam geven op de Antwerpse boekenbeurs en dan tevens vrouwen ging vertellen hoe ze moesten klaarkomen?), is voor mij het midden van het noek een drammerig geheel over het uiteenvallen van Titoland in Balkan 1-2-3-4-5-... Waarom u het boek wel moet lezen? Gewoon om wille van haar klare kijk op del iteraire wereld waarin het belangrijker is een gimmick te hebben (of zelfs te zijn) dan een goed schrijver te zijn. Ik zal maar snel proberen om in de gunst van Weverbergh te komen.
Lees meer...   (1 reactie)
Ik geeft toe dat het een lovenswaardig initiatief is om een boek te schrijven over de geldstromen die elke dag over onze wereldbol jagen. Je belegt je geld bij een plaatselijke bank of een beleggingsfonds en deze verleent daarmee een krediet aan een Thaise olieraffinaderij. Leuk om te volgen, maar daarmee is ook veel gezegd over het boek. Wellicht dat het geschreven is om een gemiddelde anderglobalistische leek een inzicht te geven over de marktprincipes van geldstromen, maar voor de gemiddelde belegger kan het allemaal een beetje betuttelend overkomen. Elke term wordt in een voetnoot uitgelegd. Dit kan op het eerste zicht een lovenswaardig initiatief zijn, maar na een tijdje ging het irriteren.
Dus goed om even op de hoogte te zijn van wat uw lokale bank doet met uw deposito's, maar voor de rest heb ik al beter materiaal gelezen.
 
Lees meer...
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl