yvesjoris.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
De moeite waard
 
 google  Yves' blog 

 
 
 
   
 
Donderdag -geen tijddag
Soms is een dag sneller dan je zelf wil. Woensdagavond zat ik nog met cijfers te goochelen op de Algemene Vergadering van Creatief Schrijven en ondertussen is het al vrijdagavond. 
 
Alex Agnew heeft nog eens geschoffeerd. Normaal zou je ermee lachen, maar niet als je jood bent. Een ras zonder humor dreigt ermee de stand-upcomedian aan te klagen wegens racistische opmerkingen. Een land isoleren, daar kunnen ze mee lachen, maar het Basil Fawltycredo don't mention the war indachtig had Agnew toch beter moeten weten dan in een interview te zeggen: 'Waarom moeten we aan de joden maar sorry blijven zeggen voor het feit dat ze zich hebben laten afmaken in concentratiekampen in plaats van te sterven met een geweer in hun handen zoals mijn grootvader.'
 
Grof, wellicht wel, maar toen men Stalin ooit vroeg of hij al veel grappen over zijn regime verteld werden, antwoordde hij toch ook vrij gevat: 'Al twee kampen vol.'  Wie durft er dan nog beweren dat de man geen gevoel voor humor had?
Tijdens de les esthetica van monument Vermeulen in mijn eerste (en tevens laatste) kandidatuur Vertaler-tolk wist men al te vertellen dat Humor ist, wenn man troztdem lacht. Sinds die dag was ik verliefd op trotzdem en een meisje uit Hombeek. De liefde voor trotzdem is gebleven. 
 
Een ander zinnetje dat nooit meer uit mijn gedachten zal verdwijnen is the bastard got away. De aflevering Cherubim and Seraphim uit de serie Inspector Morse, wanneer de drugsdealende chemicus zijn wagen tegen een boom te pletter rijdt en niet tijdig uit het brandende wrak geraakt. Het hallelujah van Haendel in een mix van housemuziek en extacypillen. Jongeren hebben plots alles gezien en stappen uit het leven. Een nichtje van Morse is een van de slachoffers. Ze had net van hem de bundel Ariel van Sylvia Plath gekregen. Nomen est omen.
 
The dew that flies,
suicidal, at one with the drive
into the red
 
eye, the cauldron of morning 
 
No-one can imagine someone else's pain, Robbie. It's the human tragedy. But I made a vow that I wouldn't forget - I'd never forget - how *awful* it is to be fifteen. I've forgotten, of course - everyone does. But I've been trying to remember. Uit dezelfde aflevering van Morse.
 
De geschiedenis herhaalt zich. Het Engelse platteland maakt plaats voor het Welshe Bridgend. 17 zelfmoorden in een jaar tijd. Het laatste slachtoffer is de 16-jarige Jenna Parry. Op de leeftijd waarop ik me zorgen maakte dat ik meer acne had dan vriendinnen, zijn er mensen die de deur voorgoed achter zich dichttrekken. Ik moet de aflevering van Morse nog eens herbekijken. Of naar Haendel luisteren. Of trachten te begrijpen waarom iemand op die leeftijd al beslist dat er niets meer is om de volgende ochtend voor op te staan.
 
Als ik na de les naar huis rij, spoken de Morsebeelden me weer door het hoofd. De kamer met fractalkunst, de jongen die in een tunnel op een naderende trein toeloopt, de bonkende beats en de gelukkige ogen-blikken van de dansende jeugd.
 
Morgen vrij(e)dag. Weeral. Het leven is trotzdem mooi.  
  
 
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl