yvesjoris.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
De moeite waard
 
 google  Yves' blog 

 
 
 
   
 
Marc in Afrika (vrij naar Hergé)
Een vriend van ons heeft het toerisme de rug toegekeerd en graaft tegenwoordig gaten in Afrika. Een stuk van zijn verslag lees je hieronder terug:
 
(...) Enfijn, het lot lijkt mij (voorlopig toch) weggrerukt te hebben uit het toerisme, maar heeft mij weer verzoend met een vroegere liefde, de geologie. Jawel, ik ben in het goud zoeken verzeild geraakt, eerst vooral in Toscane, nu meest in Burkina Faso (vroegere Opper-Volta). Ik doe er zowat het
pionierswerk: samenstellen van gedetailleerde geologische kaarten van prospectiegebieden. Meestal in den ‘bled’.
En het zijn wel geen toeristen, maar met de Afrikanen is de humor ook nooit ver weg. Ziehier een typische dag in ons kamp in Titao (deel v d Sahel): mijn collega Franco Ouedraogo (de helft van de bevolking heet zo, er zit er bij ons trouwens eentje in de 4x100 m geloof ik) staat op rond 5:00 en verplicht mij zodoende ook vroeg op te staan. Ik werp een blik op het felgroen waarin mijn kamertje geschilderd werd en hoop dat Benjamin (onze kok in het kamp) niet te snel komt aangedraafd met de emmer warm water. Anderzijds is dat een eerste hoogtepunt van de dag: enkele geuten warm water over het vege (en vooral stoffige) lijf doen wonderen tegen elke vorm van ochtendhumeur. Eens dit festijn voorbij,volgt het ontbijt. In het geval van de zwarte medewerkers, steevast een helemaal afgekoelde omelet en koffie (altijd Nescafé hier, what else) met 5 klonten suiker; voor de enige blanke: yoghourt met degué (een vorm van gierst) en als het kan zwier ik er nog een banaan bij (die hier geïmporteerd zijn, stel u voor !). Voor de Afrikanen is mijn ontbijt lachwekkend ; ze willen stevige kost… Goed, om 7:00 zijn we weg met de jeep, hamer, kompas en GPS in de aanslag. Behalve uw dienaar (die altijd vooraan moet zitten, ces le privilèze du blanc), Franco, immer nors en zwijgzaam, Ibrahim de chauffeur, die nooit iets zegt maar wel zijn knipperlichten gebruikt midden in de savanne (!) en Bouréma, de lokale gids die altijd lacht en goedgemutst is. Die kerel is ongelofelijk, hij heeft zelf in alle mogelijke putten en schachten gegraven om goud te zoeken, hij kent dus al die plaatsen en weet ze ook perfect terug te vinden, in een savanne zo plat en monotoon als maar denkbaar is, eigenlijk zonder referentiepunten. Wij met onze GPS en (weliswaar onjuiste) kaarten lopen de helft van de  tijd in het ijle rond terwijl die gast zijn arm uitsteekt en zegt:’seslabas’. Ik geloof niet dat hij zich ooit gemist heeft. Een coole gast ook: we zijn eens te voet op 5 m van een zwarte mamba zo dik als een fles water gestoten (dit is een zeer giftige agressieve slang). De nochtans zeer macho ogende Franco vloog plots als een haas en stopte pas 200 m verder. Bouréma bleef bij mij (ik wilde eigenlijk een foto van het vervellende beest nemen) en zei enkel : ‘attensjon mesjeu’ ces danzereux’. Zo trekken wij de hele dag verder door de savanne, met jeep en als we ontsluitingen (gesteente aan het oppervlak) zien, verder te voet. Dikwijls een speld in een hooiberg, want er is VEEL zand in de Sahel. We doen onze metingskes, observaties, nemen onze staalkes, onderzoeken de gekende ‘sites d’orpailleurs’ (artisanale gouddelvers) ; elke dag komen er nieuwe bij, van als ze horen dat er ergens goud gevonden is laten ze alles vallen en beginnen letterlijk in de lateriet te ‘scharten’ zoals we in Gent zeggen. Let wel, met hun schopje en hakje maken ze schachten tot > 30 m diep! En dan nog eens horizontale gangen ook, onvoorstelbaar … En Bouréma, na 2 dagen wist hij reeds perfect wat voor stenen wij zochten, echt een ideale kracht. Hij had ook een merkwaardige gewoonte: ik had al enkele keren gezien dat hij zich wat afzonderde en op zijn hurken ging zitten, ik dacht misschien om te bidden (veel moslims daar, in de buurt van Mali). Maar neen, c’était por faire son oo! (als ze zich nog verder terugtrekken, dan is het ‘pour se soulazer’). Blijkbaar mogen die moslims niet rechtstaand pissen, zoals wij, ongelovige honden, plegen te doen. Oei, hopelijk lezen de fundamendalisten niet mee, anders mag ik straks nog onderduiken…Nu gelukkig wordt de Islam daar redelijk vrijblijvend beleden, pinten bvb worden ruim getolereerd.
En zo passeert onze dag. Tegen 17 :00 terug en dan nog snel een ritje met de Chinese fiets van de ‘gardien’. Hoewel het vehikel geen remmen heeft en met haken en ogen aaneenhangt, heb ik het toch onmiddellijk ‘geconfisqueerd’. Zo kon ik eens letterlijk de remmen losgooien . Een goed uur later volgde dan het tweede top-moment van de dag: weer een emmer heet water; na een dagje rondlopen tegen de stevige Harmattan-wind ziet ge er namelijk uit als een stofvod. De euforie van dit verkwikkende bad werd echter snel doobroken ; GPS data snel in de computer overbrengen en alle observaties digitaliseren, enkel onderbroken voor ‘le diner’ in het schaarse licht van ons ‘voortuintje’ (enkel met generator). Onze Benjamin, zeer vindingrijk met weinig mddelen, toverde allerlei lekkere gerechten te voorschijn, zoals gratin de pommes àla terre, een soort moussaka met locale zeer bittere aubergines, allerhande slaatjes met vinaigrettes, zelfs taarten kan hij bakken! En wat blijkt? Onze zwarte vrienden verkiezen ‘too’ (gestampte gierst), couscous of rijst, en altijd weer opnieuw met ‘pintade’ (iets kwartelachtigs taai, goed voor de kauwspieren). Ondertussen zitten de mannen te grappen en te grollen in hun ‘Moré’ taaltje, waarvan ik ca. 5 woorden ken. Gesprekken klinken zo : Issa Ouahigouya baraka kara irviatengo ansolma todiam en tout cas vraiment…U begrijpt, op die manier komt ge nooit de geheimen van mystiek Afrika te weten. Dus zit er niets anders op dan verder werken op de computer en de volgende field-trip voorbereiden. Voilà, wie had gedacht dat goudzoeken zo boeiend kon zijn? (...)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl