yvesjoris.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
De moeite waard
 
 google  Yves' blog 

 
 
 
   
 
Passa Porta en de papieren man
De man die erin slaagt om sneller literair nieuws te publiceren dan dat het gemaakt wordt, presenteerde gisteren in Passa Porta Brussel de tweede avond van Uitgever op bezoek. Vanuit de Amsterdamse grachtengordel daalde de Bezige Bij af naar een volle Passa Porta. Hoofdredactrice Suzanne Holzer bracht redacteurs Thomas Van den Berg en Alfred Schaffer mee. Auteurs Charlotte Mutsaers en Miriam Van Hee waren reeds aanwezig. Bedoeling van de avond? Kennismaken met het uitgeversvak. Persoonlijke conclusie? Je moet goed kunnen roken en zuipen om een redacteur te zijn en sommige auteurs kom ik liever op papier tegen dan in levenden lijve. Terwijl ik altijd stiekem hoopte om de immer gelipgloste Charlotte in Oostende tegen het lijf te lopen en daarna eens lekker te genieten van een half een half in Brasserie du Parc, vrees ik dat ik na gisteravond liever even alleen achter mijn glas blijf zitten.
De Franse filosofe Simone Weil wist het al: ‘Al onze broeders hebben op deze wereld niet anders nodig dan mensen die in staat zijn aandacht aan hen te schenken.’ Ik had het gevoel dat ik gisteren niet luisterde naar een auteur, maar naar een entertainer op zoek naar een forum. Op elke vraag van onze papieren man ging de talige Charlotte op zoek naar de diepere betekenis van zijn woorden. Kan allemaal mooi zijn, maar je zit daar maar in die zaal op je stoeltje te wiebelen tot je vrijgelaten wordt om je gratis drankbonnetje te nuttigen.

 

Brussel was toen nog een bruisende stad. Neen, Brussel is nog steeds een bruisende stad. Binnenkijken in de verschillende brasseries en restaurantjes rond de Dansaertstraat levert meestal hetzelfde beeld op. Blauwe kostuums achter de trotse bierselectie van Broeksele. Hun koppen soms even rood als de faro voor hun neus. Even de Ensoriaanse maskers van de dag opgeborgen en genieten van het moment malgré soi.

. Neen, Brussel nog steeds een bruisende stad. Binnenkijken in de verschillende brasseries en restaurantjes rond de Dansaertstraat levert meestal hetzelfde beeld op. Blauwe kostuums achter de trotse bierselectie van Broeksele. Hun koppen soms even rood als de faro voor hun neus. Even de Ensoriaanse maskers van de dag opgeborgen en genieten van het moment malgré soi.

Mijn Brussel, 'k zit in je binnenzak
een warme jas
je binnenstad
die mij omarmt
en verwarmt als vroeger
toen ik verdwaald en lusteloos
jouw geborgenheid verkoos
al zijn mijn dromen
nu wat droever

Hier kende ik mijn eerste lief
mijn eerste droom
eerste verdriet
hier kerfde ik haar naam nog
in jouw bomen
hier had ik vrienden
liep ik school
en raakte ook nog op de dool
hier voelde ik me vaak verloren

(…)

Johan Verminnens ode aan de hoofdstad staat op mijn iPod om mee te gaan op wereldreis. Zelden een liefdesverklaring gehoord die zo uit het hart komt. Wellicht denken de daklozen op het Sint-Katelijneplein er anders over. Vanuit restaurant Garuda volgde ik een bizar ritueel. Een jonge dakloze wandelt het plein op. Hij zet zich op een bank. Traag, of zou ik het beheerst mogen noemen. De schouders fier naar achter. Een Alexander Supertramp in een urbane omgeving. Het eerste half uur brengt hij door in het gezelschap van een boek. Ik vraag me af wat hij leest. On the road? Howl? Post office? Wie weet is het een stationsromannetje. En de liefde bloeide. Tijden van hartstocht. Tango in de brousse. Of iets anders dat uit de pen van Konsalik of Judith Krantz gekropen kon zijn.

Heb je ooit op je handen gepist voor de penicilline? Dergelijke zin meen ik gelezen te hebben in Dubbelspel om Dunja, mijn eerste boek voor volwassenen. Ik was 12 jaar. Het boek, een kroonboek van de toenmalige boek en plaat-boekenclub. Over de liefde van twee mannen voor een beeldschone vrouw. Over Russen die Amerikanen waren en Amerikanen die Russen werden en over eindeloze steppen en taiga’s. Ik herinner me hoe een spelletje Russische roulette uit de hand liep en op het einde van het boek het slachtoffer met blinde ogen over de steppe staart met op de achtergrond een nostalgische balalaikatraan. Lara’s theme kreeg ik pas enkele jaren later te horen. Ik weet nu hoe nostalgie klinkt in een verlaten vlakte.

Dergelijke zin meen ik gelezen te hebben in mijn eerste boek voor volwassenen. Ik was 12 jaar. Het boek, een kroonboek van de toenmalige . Over de liefde van twee mannen voor een beeldschone vrouw. Over Russen die Amerikanen waren en Amerikanen die Russen werden en over eindeloze steppen en taiga’s. Ik herinner me hoe een spelletje Russische roulette uit de hand liep en op het einde van het boek het slachtoffer met blinde ogen over de steppe staart met op de achtergrond een nostalgische balalaikatraan. Lara’s theme kreeg ik pas enkele jaren later te horen. Ik weet nu hoe nostalgie klinkt in een verlaten vlakte.

Het boek ging weg. De zwerver trok zijn sportschoenen uit en diepte uit zijn mobiele huis een ander paar schoenen op. Warme schoenen voor een koude slaapplek. Het kerkportaal zijn matras voor die nacht. Die nacht keek ik vanuit mijn bed naar een schilderij van Van Gogh aan de hemel. Ergens in Brussel keek iemand misschien naar dezelfde sterren: zag hij ook Van Gogh of alleen maar een koude nacht?

Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl