yvesjoris.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
De moeite waard
 
 google  Yves' blog 

 
 
 
   
 
You want the truth? You can’t handle the truth.
Ik voelde me de laatste dagen een beetje zoals Jack Nicholson in de tijd dat hij nog in goede films optrad. A few good man. Een film uit de tijd dat Demi Moore nog niet als een Ikea-bouwpakket door het leven ging met een partner die met moeite haar zoon kan zijn en dat de sympathiekste dwerg uit Hollywood nog meer aandacht besteedde aan Nicole Kidman dan aan Ron Hubbard.
 
Hoe zeg je iemand die op een vriendschappelijk basis heel veel voor je betekent dat ze haar persoonlijkheid volledig verliest in een nieuwe relatie? Niet dus. De mails drogen op. Sms blijft achterwege. Liefde maakt blind, zegt men. Ik dacht dit alleen van toepassing was tot een leeftijd van 30 jaar ;-)
 
Hoe vertel je iemand op een eerlijke manier dat zijn/haar artikel dat ingestuurd werd niet geaccepteerd werd. Je stuurt weer een mail, waarin je inderdaad de strategie toepast van goed- slecht-goed. Ik weet ook dat niemand ooit een artikel heeft geschreven met de bedoeling om afgekeurd te worden (de Planckaerts hebben geprobeerd, maar die waren al teveel een curiosum om geen bestseller op te leveren). De mail vertrok vrijdagavond en al snel kreeg ik een mail waarin ik bedankt werd. Een goed speler weet dat een verloren match geen verloren competitie is. Ik wilde namelijk zeggen dat ik de manier waarop de 'afwijsmail' (dat is de naam van dat soort mails, dus laten we het beestje maar t juiste naampje geven) is opgesteld. De mail is volgens de (al dan niet geschreven) normen opgesteld: positief nieuws, motivering, negatief nieuws, positief afsluiten. Maar daarmee is de mail niet slechter geworden. De positieve feedback - al dan niet oprecht - klinkt sowieso oprecht en de mededeling dat er altijd contact opgenomen kan worden met je, zonder daarbij een onpersoonlijke formule te gebruiken, zal ervoor zorgen dat er minder rancune bij de 'afgewezen persoon' is.  Vandaar een pluim. Het hoeft niet altijd een donderbui te zijn.  Zo omschreef een gedupeerde mijn mail. Een hart onder de riem. Ik ben dus de laatste tijd niet altijd een boeman geweest.
 
Hoe vertel je iemand op een eerlijke manier dat je geen hoge pet op hebt met haar/zijn religie.
(…) For instance, the Mohammedan religion allows Mohameddans to kill all who are not of their religion. It is clearly stated in the Koran, ‘Kill the infidels if they do not become Mohammedans’. They must be put to fire and sword. Now if we tell a Mohammedan that this is wrong, he will naturally ask: ‘How do you know that? How do you know it is not good? My book says it is. (…) Dit is geen vertaald citaat uit Geert Wilders’ Fitna, maar een paragraaf uit The teaching of Swami Vivekananda. Het boekje verscheen voor het eerst in 1948. De Swami heeft een beeld ter grote van het Vrijheidsbeeld in het zuiden van India, voor de kust van Kanyakumari.  Geen haan die er ooit over gekraaid heeft. Iedereen zijn eigen mening en god voor ons allen. Ik zie het de man momenteel niet doen of hij heeft dadelijk een klacht aan zijn been van het Vlaamse centrum voor racisme en gelijke kansen en de kans op een fatwa zit er ook al wel in. Al moet ik toegeven dat Rushdies Duivelsverzen wel een hoger literair gehalte hadden.
 
Eerst doodden ze mijn vader van Loung Ung heeft ook geen overdreven literaire waarde, maar het menselijk aspect is diepdroevig aanwezig op elke bladzijde. Het onbegrip van een meisje dat door Pol Pot en zijn moordende bende haar familie zag uitgemoord worden. Een Cambodjaans Anne Frankverhaal met even trieste afloop. Het boek heeft twee korte nachten op mijn nachtkastje gelegen. Ik was weer in de killing fields van Choeung Ek waar wortels de halfvergane kledij van de slachtoffers nog steeds omarmen en bomen het bloed van onschuldige kinderen tijdens de jaarlijkse moesson tevergeefs van zich af trachten te wassen. Ik liep weer rond in het schooltje dat onder de naam Tuol Sleng een onderdeel werd van de moordmachine van de Rode Khmer. Zalen vol gezichten die je aanstaren: alle ogen eenzelfde blik. Ongeloof, onbegrip en angst. Man en vrouw, oud en jong, zaal na zaal staren de doden je aan.
Vergeleken met de reportage die ik over de killing fields zag, was Fitna  een nevenproduct van Looney Tunes. Leuke propaganda, maar niet meer dan dat. En de wereld? Haalde opgelucht adem. De moslims zouden zich niet aangesproken voelen. Dus is er toch iets mis, want we gaan onszelf censureren uit angst dat … Ach ja, we hebben het allemaal al eens meegemaakt.  Angst om ’s nachts overvallen te worden, om onze baan te verliezen, om ziek te worden, om in de file te staan, voor oude kaas, voor mozzarellakaas, voor frieten die niet voorgebakken zijn, voor dolle koeien, voor blauwtongige schapen, voor de buurvrouw, voor de flippo’s, …
Alleen angst voor de dood is blijkbaar beter bespreekbaar geworden, tenzij je de oom bent van een pornoster. Dan moet je je blijven roeren (excusez-le-mot) als een duivel in een wijwatervat. Alle leven is heilig. Komaan, laat ons eerlijk zijn. Was JP II op het einde van zijn leven nog een toonbeeld van menselijke waardigheid? Ik geef toe dat hij nog perfect in 40 talen de mensen kon bedanken voor de bloemen, maar door zijn Parkinson was hij wel niet langer in staat om maar een druppel water in de vaas te mikken.  De Gentse arts Marc Cosyns maakte een filmpje over waardig ouder worden dat de titel Georgette goes home meekreeg. Neen, dan heeft Hugo Claus het beter bekeken. Op tijd het licht uit en nog eens goed tegen de schenen stampen van alles wat zich achter het kruis verschuilt. De discussie is nog niet voorbij. Alle leven is heilig, maar wanneer is leven leven en leven lijden? Daar zullen ze eens voor uit hun ivoren kathedralen moeten komen om het eens te bekijken.  
 
Hoe vertel je iemand in België dat hij meer moeite moet doen om een baan te zoeken? Volgens Sinterklaas Kris Peeters die vandaag volgens mij een overdosis marihuana gerookt had, moeten deze mensen een aanmoedigingspremie krijgen. Ik verslikte me in mijn inflatiegewijs 20% gestegen koffie en ook mijn aan een zelfde tempo stijgende brood kreeg ik niet meer doorgeslikt. Dat wordt dan de eerste man van Vlaanderen. Hebben ze toevallig een lobotomie uitgevoerd die net niet erg genoeg was om hem minister van sport en cultuur te maken? Hallo beste man. Al eens aan gedacht om de mensen die GEEN MOEITE doen te penaliseren? Nu lijkt het wel dat werkloosheid een beloning is, waar je niet uit hoeft weg te geraken. Ik zal mijn werkgever eens vragen om me extra te belonen omdat ik … mijn werk doe. Beste Kris, ga eens even op het strand wandelen, zorg dat die kapotte uitlaat van je firmawagen niet langer zijn schadelijke toxische stoffen In je wagen blaast.  
 
Wij hebben het voorbeeld gegeven en zijn gisteren om het strand van Zoutelande gaan wandelen. Ik was al wakker om 6.30u. Ik wou nog een laatste half uurtje genieten van een echtgenote van 42 jaar. Om klokslag 7 uur zag ik het extra jaartje wijsheid over haar gezicht trekken. Vroeg ontbeten en dan naar de mooiste zuidkust van Nederland (las ik toch ergens op een bord). Brede stranden, geen betonnen gedrochten langs de kustlijn en een aangename hap aan eerlijke prijzen. Onze Vlaamse kust kan er nog een puntje aan zuigen. Vier uur duinen en stranden beklommen en ook weer afgedaald.  Genietend van een koffietje op een van de vele strandpaviljoenen (neem het woord eens in je mond en je voelt het zout zachtjes op je tong branden) hoorden we een Nederlands koppel spreken over Hugo Claus die zo dapper was om zelf het licht uit te doen. Diezelfde Hugo die, terwijl wij op het strand liepen, in de Bourla uitbundig geëerd werd door bekend en minder bekend Vlaanderen.  Dat was Claus, wat hij ook deed, wie hij ook was. Hij liet je niet onverschillig. In de reeks Veertig en meer in Knack  schreef Dennis de Brauwer: ‘(…) Onverschilligheid is lelijk. We worden niet meer geraakt tenzij door het extreme. Straffe beelden op de televisie wekken emoties, alleen dan zijn we tot actie bereid. (…) Op kantoor in Brussel luister ik af en toe naar conversaties die gonzen in dat open bureaulandschap. Het gaat over auto’s, over nieuwe cd’s, over restaurants, over prestaties van collega’s. Het is een soort mantel van egocentrisme. Ik hoor de collega’s zelden praten over iets wat hen heeft ontroerd of over een lange wandeling die ze gemaakt hebben, een intens gesprek dat ze gevoerd hebben.(…)’.
Ik ken het gevoel. Gelukkig kennen we ook het gevoel van die gesprekken en die wandeling.  Of zoals het citaat dat ik ooit eens las: 
 
Geluk is de kunst een boeket te maken met de bloemen waar je bij kunt.
 
 
 
 
 
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl