yvesjoris.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
De moeite waard
 
 google  Yves' blog 

 
 
 
   
 
Ik moet bekennen dat ik ...
- Ik ben Sofie en heb er vandaag nog niet aan gedacht. (applaus van de andere aanwezigen)
- Jos, gisteren heel moeilijk, heb hem toch even in mijn handen genomen. Het gevoel was voldoende voor mij. (een licht afkeurend geroezemoes)
- Frank, ik … Zijn stem breekt. Gisteren drie keer. Het was sterker dan mezelf. Een keer op het toilet tijdens de werkuren, een tweede keer in de wagen en de derde keer toen ik een extra toertje deed met de hond.
De groep keurt zijn gedrag af. De begeleider bedaart de gemoederen.

Staat u me toe dat ik jullie even meeneem op een korte uitstap naar de toekomst. In de grote steden zijn speciale ruimtes geopend waar deze mensen in contact kunnen treden met gelijkgezinden. Op de luchthavens heeft de lobbygroep C.R.A.S.H (citizens raging about silence hysteria) haar slag thuisgehaald en is de rust in de vliegtuigen weergekeerd. Op de autowegen houden mensen hun twee handen stevig op het stuur … als ze nog twee handen hebben. De vigilante van vliegende brigades was niet mals. Wie betrapt werd, zag haar/zijn hand een paar minuten later chirurgisch verwijderd worden. De wereld werd kalmer en minder bereikbaar.

Overdreven, wellicht, maar wie geconfronteerd wordt met nomophobie zal er wellicht anders over denken. Overal rondom mij kakelende mensen. Op de tram speelt een vrouw (die ik 35 schat, maar daar ben ik ook niet zo goed in) levende gps. Ik zit nu op de tram en we rijden over de Turnhoutsebaan. We staan stil aan de Drink. Veel volk, ja, ik zal er zijn, zeker, we rijden voort, neen, niks speciaals, hier ook. De Kerkstraat al. Blij dat ik met de tram ben.

Ik daarentegen heb de neiging om haar gsm met een zwierige beweging te katapulteren op de Carnotstraat die we momenteel bereiken. Of in de Delhaize zie ik al die opgelucht mannen die met een briefje in de hand naar al die merken choco staren. Mobieltje, help me. Vroeger moest hij telkens weer naar huis rijden tot grote ergernis van moeder de vrouw. Nu belt hij haar.
 
Nomophobie is de angst om onbereikbaar te zijn. Steeds meer mensen staren langer naar het scherm van de gsm dan in de ogen van de partner. De gesprekken worden steeds korter en cryptischer. De spreektaal past zich aan aan het aantal tekens per bericht.
 
8UV
K Kbel nog GFTD
IDDHDAJ

(even een korte vertaling van dit bericht dat lijkt op een formule om Al Qaida de ultieme overwinning te bezorgen: 8 uur vanavond. Ok, ik bel nog, Ik ben de ganse dag afwezig. Ik denk de hele dag aan jou)

Daarom dat nomoloog in de nabije toekomst een knelpuntberoep dreigt te worden. We lopen het risico te eindigen met een klinkerloze taal die alleen nog maar via scherm gecommuniceerd kan worden. Onze stembanden zullen hun functie verliezen. Wie zal deze trend winnen; de kakelende kakels of de mensen met vergroeide sms-vingers? LLn d tkmst zl ht zggn.

Volgende zaterdag is het Schrijfdag in Gent. Creatief Schrijven speelt ten dans. Momenteel worstel ik me doorheen het werk van een aantal mensen die gedichten ingestuurd hebben. Worstelen is een verkeerd woord. Er zit prachtwerk tussen. Soms begrijp ik niet waarop uitgeverijen zich baseren om bepaalde dichtbundels uit te geven. Verder ga ik proberen om die dag columntips van Tom Naegels los te weken om Koen Meulenaere van de laatste pagina’s van Knack te verdrijven.

Seffens lesgeven. Het kapitaal van KBC (de nieuwe medewerkers ) diets maken waarmee ik me de ganse dag bezighoud. Ik weet niet of ze allemaal een blog hebben ;-)

Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl