yvesjoris.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
De moeite waard
 
 google  Yves' blog 

 
 
 
   
 
Over Delvaux, reizen en tepelklemmen
Vandaag reed ik doorheen een kunstlandschap naar mijn werk. De bleke maan doorheen de net bottende takken leek net weggelopen uit een schilderij van Delvaux. Een vrachtwagen voegde aan het geheel een tipje Magritte toe. Ceci n’est pas un jour de travail. Langzaam moeide de dageraad zich met de kleuren waardoor het nachtzwart van palet wisselde met Yves Kleinblauw. Dat krachtige blauw dat alleen maar mag gebruikt worden om een positieve dag aan te kondigen. In de wagens die langzaam in kudde richting hoofdstad trokken volgde ik performances waarvan Ulay en Abramovic alleen maar konden dromen. Gsm in de linkerhand, pc op de passagierszetel. Tegelijk moet make-up bijgewerkt worden en kan de weerspannige haardos nog een laatste kambeurt gebruiken. Beperk deze handelingen allemaal tot een ruimte van enkele vierkante meter en het lange wachten aan een rood licht krijgt plots een andere betekenis.
 
Een man die wel eens zin had in SM en bijgevolg ook halt hield bij een rood licht, heeft zijn lust met de dood moeten bekopen. Tepelkl’Emma en Electro’joke mochten de man eens lichtelijk onder stroom brengen, maar zoals mijn grootmoeder zaliger altijd al zei: ‘Voor den electrik en sex met tepelklemmen onder stroom moet je bij de elektrieker zijn.’ Ik heb nooit geweten waar ze deze levenswijsheid haalde. In ieder geval heeft een mix van cocaïne, champagne en een overdaad elektriciteit ervoor gezorgd dat het hart het plots begaf. Niet bij mijn grootmoeder, maar bij de man in kwestie, wel te verstaan. Zijn weduwe eist nu 1.400.000 € van de prostituees in kwestie omdat ze met weinig kennis van zaken omsprongen met het voltage van haar man. Dit bedrag is o.a. berekend op het jaarloon van 200.000 € van de man. Je ziet het: zelfs dan is er een verschil tussen eens naar de hoeren gaan en een prostitué bezoeken. Of zoals mijn oma zaliger al zei: een rijke vrouw onderhoudt meerdere aangename vriendschappen. Een arme vrouw is een hoer.
 
In Knack van enkele weken geleden genoten van de column van Joël De Ceulaer waarin hij de vloer aanveegde met de literaire bagger die we momenteel over onze hoofden uitgebraakt krijgen. Hugo is dood, de letteren zijn met hem gestorven. De Ceulaer schuift de verantwoordelijkheid door naar de recensenten die amper lezen wat hun toegeschoven wordt en zich meestal ventileren in hyperbolen omdat een schrijver er in slaagt om een werk zonder schrijffouten af te leveren. Momenteel ligt het boek van Pierre Bayard op mijn nachtkastje (naast de onderbroeken die nog weggelegd moeten worden, het kastje van de airco en een nachtlampje dat ooit gekocht is bij een ondertussen ter ziele gegane Maghrebinterieurwinkel): How to talk about books you haven’t read. In dit boek reikt de Franse literatuurprofessor tips aan hoe men kan praten over boeken die men nooit gelezen heeft. Een paradox die perfect geïllustreerd wordt door mijn blog. Nog geen letter gelezen en toch is het boek al meerdere malen bij mij over de tong gegaan.
 
Nog vijf maanden en vijf dagen en dan vertrekken we richting Moskou. Een jaar weg van huis. Weg van de haast en verplichtingen. Het lijkt wel alsof we een droom zullen binnenstappen. Wakker worden en genieten van het ogenblik zelf. De voorbereidingen zijn in volle gang. Lezen over Rusland, Mongolië en Hong Kong. Dan wegdromen over de oevers van de Mekong, de stilte bij het graf van Mouhot. De fietstocht aan het Inle-meer, de zonsondergang over de vlakte van Bagan, een Tom Yam als middagmaal, laap khai met sticky rice. Het lijkt plots allemaal zo dichtbij. Nog veel te doen. Alleen de boeken die ons zullen vergezellen liggen reeds geduldig te wachten. Ik lees momenteel Blaise Cendrars (met dank aan Bart Stouten) en geniet van zijn Prose du Transsibérien:

En ce temps-là, j'étais en mon adolescence
J'avais à peine seize ans et je ne me souvenais déjà plus de mon enfance
J'étais à 16.000 lieues du lieu de ma naissance
J'étais à Moscou dans la ville des mille et trois clochers et des sept gares
Et je n'avais pas assez des sept gares et des mille et trois tours
Car mon adolescence était si ardente et si folle
Que mon coeur tour à tour brûlait comme le temple d'Ephèse ou comme la Place Rouge de Moscou quand le soleil se couche.
Et mes yeux éclairaient des voies anciennes.
Et j'étais déjà si mauvais poète
Que je ne savais pas aller jusqu'au bout.

Ik voel me gelukkig omdat ik het gedicht over enkele maanden kan nareizen.
 

 

Reacties

ladyguin op 03-04-2008 00:13
Wat een mooi log...en erg grappig ook nog met die electric enzo ^_^
Al zou een menske zich niet zo "moeten" laten beïnvloeden door factoren van buitenaf.... als ik met een prachtige zonsopgang naar mijn werk toe rijd, begin ik de dag helemaal goed. Heb ik dan ook nog mijn MP3 muziek mijn gehoorgangen binnen laten sijpelen, een peukske in het hoofd gehadalsmede dropjes...dan verzeker ik u: de dag kan geheel en al niet meer stuk!
Het gedicht kon ik helaas niet helemaal volgen maar de inleidng geeft al genoeg stof tot mijmeren... U mag mij dan ook gerust, tezijnertijd,in uw valies trachten te proppen.
babilonia op 03-04-2008 12:37
'How to talk about books you haven’t read. In dit boek reikt de Franse literatuurprofessor tips aan hoe men kan praten over boeken die men nooit gelezen heeft. Een paradox die perfect geïllustreerd wordt door mijn blog. Nog geen letter gelezen '
 
McLuhan had geen gelijk. The future of the book is the Blurb. Helaas, het kan nog erger. Geen achterflappen meer lezen, maar zelfs niets meer lezer om een boek gelezen te hebben (: hooguit wat tips doornemen van een Franse prof - jammer dat die man zich ten dienste stelt van de maatschappelijke eisen: ik dacht dat literatuurliefhebbers vaak een sprankeltje idealisme in zich hadden).
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl